Havana (1990)

Buitengewoon sfeervolle film die echter te lang duurt om de onverdeelde aandacht vast te kunnen houden.

Romance tussen pokerspeler/avonturier Jack Weil en revolutionaire Bobby Duran komt wel goed uit de verf. Tijdsbeeld is ook goed gevangen, je kunt zien dat er vrij veel geld uitgegeven is aan de set, klassieke autos en algemene aankleding.

Zoals gezegd, deze film was er bij gebaat als het een halfuur korter gehouden was. Nu werd het een wat te lange zit die naar het einde deed verlangen. Alles bij elkaar toch nog net 3*.

Liefde in tijden van een revolutie

Ik ben al langer van plan om eens wat meer van Robert Redford te gaan zien. Een acteur die vandaag de dag wat in de vergetelheid is geraakt, ik kan me enkel zijn rolletje in de tweede Captain America voor de geest halen, maar die toch erg interessant spul heeft gemaakt. Ik zou liever wat van ouder werk zien (met All the President's Men, The Chase en The Sting heeft hij een aantal van mijn favoriete films tout court gemaakt) maar dit leek me qua setting ook nog wel een leuke film te worden.

En dat was het zeker. Meer zelfs, het eerste uur stevende dit op een fantastische film af. Die onrustigheid in Havana, die spanning tussen Jack en Bobby, de aanwezigheid van Arturo, ... Het knetterde gewoon heerlijk en het was maar te hopen dat de film dat niveau kon vasthouden. Je voelt het al aankomen vermoed ik, maar dat is dus niet het geval. Sidney Pollack haalt zijn eigen film onderuit door Arturo uit het verhaal te schrijven. Weg onrustigheid in Havana, weg driehoeksverhouding en hallo een ietwat geforceerde liefdesgeschiedenis tussen twee tegengestelden. Nog altijd niet slecht natuurlijk, maar dan blijkt het einde van de film nog niet in zicht te zijn. Beetje jammer ook dat Pollack Arturo niet sneller laat terugkomen. Aan de manier waarop die uit het verhaal wordt geschreven (hey kijk, een krantenberichtje) voel je gewoon dat het hier niet bij ophoudt. Die scène tussen Jack en Arturo in de gevangenis knettert dan ook als weleer, maar tegen dan is het al wel weer te laat.

Grote fan van Robert Redford dus, maar nog een grotere fan van Raul Julia. Ik wist niet dat hij hier überhaupt in meespeelde (hij wou als tweede, na Redford, gecrediteerd worden maar wegens contractredenen kon hij enkel gecrediteerd worden als vierde, na Lena Olin en Alan Arkin dus, en besloten hij en zijn manager om gewoon geen credit te aanvaarden aangezien het als een stap terug werd beschouwd) en ben blij dat ik het toevallig op de korte inhoud zag staan van de DVD. Het is in ieder geval een kolfje naar zijn hand. Ook Redford doet hier weer zijn vertrouwde ding. Spilfiguur is Lena Olin die tussen Arturo en Jack inzit en die wisselt wat qua niveau. Wordt gelukkig wel wat omhoog getrokken door beide klassebakken.

Beetje jammer dat het tweede deel opeens zo verschillend is qua aanpak. Pollack kiest ervoor om volop de romantische kaart te spelen en hoewel ik dat op zich nog wel kan waarderen, neemt hij er veel te veel tijd voor in beslag. Jammer, want qua sfeerbeeld kon dit wel tellen.

Kleine 3.5*

Aardige film waarin een professionele kaartspeler de vrouw van een Cubaanse revolutionair helpt. Dit liefdesdrama speelt zich af tijdens de Cubaanse revolutie. En die twee elementen zijn hier verhaaltechnisch prima met elkaar verworven, ware het niet dat de romance soms wat te veel de overhand krijgt. Robert Redford is goed gecast in deze laatste samenwerking met Sydney Pollack. De film had wel met gemak wat korter gekund.

Op papier had dit toch echt een geniale film moeten zijn - Pollack als regisseur, met een magnifieke cast met voorop Redford en Olin, en de setting op het zonovergoten Cuba, met alle sigaren- en ouwe autoromantiek die daar bij hoort. Maar er gaat niets van uit, er komt geen vonk, geen sprankeltje. En daarbij dan nog de trekkerige zeurderige muziek in de soundtrack. Erg meh allemaal.

Wellicht is de film te zien als remake van Cuba - maar ook al heeft die film wel wat mankementen, toch nog steeds tien keer beter dan deze misvatting.

Geloof ik de minste van Pollack's films die ik tot dusver zag.

Klassiekerzondag bracht deze Havana hoewel deze leeftijdstechnisch daar nog niet echt voorin aanmerking komt. Zien deed ik de film ooit al eens als tiener, waar ik gretig voor ging zitten onder de noemer dat het een oorlogsfilm was. Het enige dat ik me nog kan herinneren is een kogelgat in het voorraam van Redfords auto, verder was het een onwijze deceptie. Maar goed, tijden veranderen...

En je zou zeggen een roerig en broeierig Havana en Cuba zouden zich uitstekend lenen voor een spannende film. Politiek technisch is het interessant met een Castro die vanuit de heuvels oproept tot opstand om de dictatuur te breken en dan is het sowieso altijd interessant te zien hoe het in zo'n land ging. Buiten dat heeft het geheel wel de nodig stijl en zwier, met never ending nights in nachtclubs met genoeg alcohol en mooie dames. Is Redford oké als boefje met hart, is Lena Olin natuurlijk niet te versmaden en snap ik wel dat de soundtrack een oscar nominatie had ontvangen.

Maar buiten dat is de film toch veel te lang, boeien spelletjes en diens spanning mij over het algemeen niet in films, doet zo'n romance tussen Jack en Bobby mij eigenlijk ook niets, en tillen alle goede punten zoals de sfeer en het beeld van Havana de film niet naar een hoger plafond. Het is het eigenlijk gewoon allemaal net niet en ervaar ik de film net zo traag, saai en vervelend als 30 jaar geleden.