Blind Husbands (1919)

Aardig debuut van de meester,en niet meer dan dat.Stroheim schijnt te zijn begonnen als assistent van Griffith,maar eerlijk gezegd valt de motage niet bepaald geniaal te noemen,vooral in het begin valt er niet altijd chocola van te maken.Toch is de flashback-montage in de slaapkamer zeker geslaagd.

Veel van de gebruikelijke Stroheim themata zitten reeds in deze film verwerkt,met name de verwoestende werking van het driftleven enerzijds en conventies anderzijds op menselijke relaties.Uiteraard speelt de regisseur zelf ook een hoofrol als malicieus grijnzende Oostenrijse officier met monocle.

De film speelt in het nog Oostenrijkse Cortina d'Ampezzo,in de Dolomieten dus.Waar de film precies is opgenomen weet ik niet,maar i.i.g. in het gebergte.De crew die de camera's de bergen in moest zeulen was niet te benijden.De alpinisme scènes zijn rekening houdende met het jaartal,best spannend en geslaagd,al kun je de fopadelaar moeilijk serieus nemen.Overigens lijkt de berggids sterk op Reinhold Messner,zelfde acteur speelde ook in Greed.

Leuk stukje, pippo il buffone.

Een getrouwde vrouw gaat in op de avances van een rokkenjager als haar eigen man te weinig aandacht aan haar schenkt. Ondanks de beperkingen van films uit die tijd (geen geluid, beperkte mogelijkheden tot montage, etc) is het toch een redelijk aangrijpend verhaal geworden. Vooral door de manier hoe de eenzaamheid van het vrouwelijke karakter knap invoelbaar wordt gemaakt met enkele verrassende montage-technische trucs, zoals wanneer ze in haar spiegel kijkt en ziet dat haar huwelijk is ingeslapen.

De maker zoekt steeds de interactie met de kijker door intermezzo's te presenteren waarin de klassieke zwarte balk met tekst op een steeds iets andere manier ingevuld wordt. ik weet trouwens niet of dit normaal is voor films uit dit tijdvak of dat het een gimmick is die Von Stroheim als enige hanteerde. Ook fijn dat de film vol zit met close-ups en bewegingen die het statische van de stille film enigszins weten te doorbreken. Er valt trouwens ook opvallend veel te lachen. Erich von Stroheim zet een geestig karakter neer als de militaristische vrouwenversierder die zich stort op 'weerloze' vrouwenharten. Let ook vooral op de vele achtergrondgrapjes waarin kinderen volwassen dingen doen als roken of in het gelid lopen achter Erich von Steuben aan. Naar het einde toe gaat het wel vervelen. De finale rond de bergbeklimming en de confrontatie tussen de twee mannen in de hoofdrol duurt veel te lang. .

Nogal zuinige score hier op MM voor dit toch prima debuut van von Stroheim. Hij heeft zijn officierenpak uiteraard weer uit de kast getrokken en stort zich vervolgens hoffelijk op de halve vrouwelijke cast inclusief figuranten, links en recht "ti amo's" dan wel "ich liebe dich's" uitdelend. Overigens is de benaming vamp waitress iets te veel eer voor de hoekige hotelvrouw, maar dat terzijde. Het verhaal is verder eenvoudig maar leuk om te volgen, een klassieke driehoeksverhouding die natuurlijk wel verkeerd af moet lopen. Maar een mooie tijd ook wel, toen toerisme nog een zegen was en je een onklimbare berg kon beklimmen zonder gids of ervaring. Ook blijkt maar weer eens dat je als arts nooit écht vakantie hebt.

Voor een film uit 1919 behoorlijk vlot, ook knap gemaakt op locatie wat een hele toer moet zijn geweest. De film heeft een fijn tempo en kent een spannend slot, met natuurlijk een mooi eind goed (bijna) al goed moraaltje dat wel weer achterwege had mogen blijven.