Journey to the Center of the Earth (1959)

Ze hebben aan deze film toendertijd een behoorlijke smak geld besteed hoor, het was echt een big budget film. Je bekijkt het waarschijnlijk teveel met hoe het nu er allemaal uitziet, dus ik vind je opmerking nogal onzinnig.

Heerlijke avonturenfilm, die enkel even tijd nodig heeft om op gang te komen. Dat het tempo soms iets minder hoog laag deed er niet toe. Mason speelt een standaardrol, maar doet dat wel met plezier. De eend Getrude niet te vergeten; ze speelde Mason eruit bij kennismaking! Herrmann's score is uitermate effectief en spannend. 3.5 sterren

Viel me toch wat tegen toen ik hem zag. Qua titel had ik meer B-filmerig vermaak verwacht (wist niet dat het een verhaal van Jules Verne was). De reuze-beesten zijn dan wel weer altijd leuk om te zien. 2,5*.

Toffe film uit de oude doos naar een verhaal van Jules Verne. Uit nostalgie bekeken, want die was me levendig bijgebleven. De special effects waren voor die tijd helemaal niet slecht en er gebeurt ook voortdurend iets. Er zijn ook heel wat zaken die totaal geen steek houden zoals het hele idee dat mensen tot in het midden van de aarde zouden kunnen wandelen. Storend vond ik het niet. Mason in heerlijk seksistisch, die Hans zou wel de vader van Dolph Lundgren kunnen zijn en zijn eend Gertrud is een constante door heel de film... al haalt het beestje het einde van de film niet . Ik vond dit nog steeds een knappe avonturenfilm.

Jules Verne heeft fantastische verhalen geschreven, maar ik denk dat Journey to the Center of the Earth één van zijn zwakkere is. Het is nogal een onzinnige expeditie met uiteraard de nodige plotholes en allerlei avontuurlijke episodes die als los zand aan elkaar hangen. Neemt niet weg dat deze film toch alleraardigst is uitgevoerd. Heb me hier toch wel mee weten te amuseren.

Klassieker's koop.

De eerste verfilming van het beroemde boek van Verne is absoluut onderhoudend, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de film tevens nogal gedateerd is. Dat geeft natuurlijk niet zo heel veel voor een film uit 1959, maar er zijn er zat die de tijdstand beter hebben doorstaan. Het hilarische dieptepunt is, naast de plastic decors, een finale met een reptiel dat alle impact mist door de inmiddels achterhaalde special effects. Zoiets dient men bij oude films op de koop toe te nemen, maar deze film kent, naast degelijk acteerwerk, een langzaam tempo en duurt eigenlijk te lang. Niet alle klassiekers blijven goed bewaard helaas.

Redelijk.

Op zich is het verhaal natuurlijk onzinnig, maar het levert een leuke avonturenfilm op. En laat dat nu net een genre zijn waar ik wat mee heb. Wat is er nu een mooiere manier van escapisme dan het beleven van een avontuur om of in dit geval in de aarde?

Het tempo is redelijk, al hadden sommige scenes in de eerste drie kwartier korter gemogen. Eigenlijk moet je de avonturiers zo snel mogelijk op pad sturen. Als dat eenmaal gebeurt, is het behoorlijk vermakelijk. Een soort van tot leven gekomen Suske en Wiske album, compleet met een Krimson en al, maar dan geschreven door de beroemde Jules Verne. Vallende rotsblokken, onderwater lopende ruimtes, een bos met paddenstoelen, gemene hagendissen en een verloren wereld. Ik vermaak me daar wel mee.

De sfx zijn soms verouderd, maar ik vind het er overwegend toch goed uitzien hoor. Inderdaad beter dan films van tientallen jaren erna. De hagedissen zijn heel wisselend gedaan. Op momenten ziet het er niet uit, om daarna weer met een shot te komen waarvan ik me afvraag hoe ze dat gedaan hebben. En eigenlijk hebben deze effecten w.m.b. ook de voorkeur boven de lelijke computereffecten van bijvoorbeeld de remake. Deze film is dan ook op alle fronten beter, zelfs op technisch vlak dus. Mason is echt een van de beste acteurs ooit, al is dit niet perse een van zijn beste rollen. De andere acteurs waren vrij matig, al stoorde het niet echt. Verder vond ik het heel degelijk. Erg weinig mis met deze film. Prima om zo nu en dan zo’n film eens op te zetten. 3,5 sterren

Goeie film waarin een professor en zijn team een reis begint naar het midden van de aarde. Een ouderwetse Hollywood avonturenfilm gebaseerd op een verhaal van Jules Verne die eigenlijk geen moment verveeld. Grote sets en uiteraard verraden de special effects de leeftijd van de film, maar blijven wel leuk om te zien. Een kleine 3.5 sterren.

Een avonturenfilm waar de combinatie van etiquette gepaard gaat met de zin voor avontuur. Jules Verne was zijn tijd ver vooruit of had tenminste genoeg fantasie om verder te denken te dromen hoe het onder water, diep in de aarde of ver weg in de ruimte zou kunnen zijn. Deze Journey to the century of the earth is een psychedelische film met momenten, nog voor de jaren '60 begonnen. Een groot verschil met latere avonturenfilms die zichzelf in de voet schieten met slechte CGI. Dat niet alleen, de combinatie met de heerlijke muziek van Bernard Herrmann is zeer toepasselijk. De man schreef veel muziek voor Hitchcock en zorgt voor een passend ietwat dreigend sfeertje. Die combinatie van etiquette door de personages (it's tea time), de wondere werelden en de wat dreigende muziek, zorgt er voor dat dit geen kinderfilm geworden is. Een boeiende avonturenfilm uit de oude doos, die zeker nog werkt.

Wanneer je jezelf heen kunt zetten over de rijkelijk aanwezige tempex en polystyreen decorstukken (waarvan je door de haarscherpe blu-ray beelden de nepstructuur heel erg goed kunt zien) en aandoenlijk simplistisch in elkaar geknutselde monsters kun je bij volledige overgave aan het verhaal voldoende genieten van dit oudere SF-avontuur. Wanneer je jezelf aan deze tekortkomingen ergert, kun je beter niet kijken.

Als kind, eind jaren zestig, toen we thuis net kleuren TV hadden, had ik de film al eens gezien en wat zat ik toen te rillen bij dat enge, rode, reptielachtige monster met die gespleten tong.

Inmiddels ben ik een kleine 50 jaar verder en heeft de schrik van toen plaatsgemaakt voor een meewarige blik bij het zien van alle kneuterigheid in deze film. Wat voor de schrik van destijds inmiddels in de plaats is gekomen, is een heerlijk vleug nostalgie en feest van herkenning. Daarom geef ik vandaag de dag, voor het huidige kijkplezier dat ik onlangs had, toch nog drie (erg subjectieve) sterren.

Ik was een tiener toen ik deze film voor het eerst zag, en was toen behoorlijk onder de indruk

en had de film voor me bijna iets sprookjesachtigs met reusachtige paddenstoelen en zo... En

heel apart op 't laatst de suggestie van een heel andere leefwereld met uitgestorven gewaande,

prehistorische dieren. Het wekte destijds danig mijn fantasie. Veel later teruggekeken, bij

toeval, nietsvermoedend dat het om deze film ging. Leuk om dan opeens James Mason te zien,

destijds mij natuurlijk nog volslagen onbekend. Ouder en wijzer deed de herkijk weliswaar

enige afbreuk aan de magie waarmee de film in mijn herinnering was gebleven, maar vond ik

het nog steeds een prettige, avontuurlijke kijkervaring en de film in ieder geval charmanter dan

de wel redelijke remake met Brendan Fraser.

Het uitgangspunt, is natuurlijk ontleend aan het fantasierijke verhaal van Jules Verne. Maar waar die een duistere, claustrofobische roman schreef, is dit een goed verlicht theekransje met een zingende Pat Boone, kolderieke gekkigheid met een eend en andere onserieuze onzin. De ondergrondse scènes zijn mooi vormgeven maar doorstaan de tand des tijds niet helemaal (duidelijk in de studio opgenomen) Tja en optisch vergrote hagedissen zijn overtuigend maar gewoon gedateerd. Ach het was vermakelijke knulligheid uit de oude doos