Ssa-i-bo-geu-ji-man-gwen-chan-a (2006)

Mooi gemaakte film.

Leuk afgewisseld in genres als romantiek,comedy en drama. Iets heel anders als Park 's Revenge trilogy, maar toch heel interessant. Leuke personages en een grappig verhaaltje.

4*

I'm A Cyborg, But That's OK is erg interessant en passend vormgegeven. Vaak speels en sfeervol, maar af en toe wat saai. Over inhoud ben ik niet zo enthousiast. Vond de inhoud erg zwak en saai. Nooit aangrijpend of meeslepend, romantiek en humor vond ik zeer zeker niet geslaagd. Kon mezelf niet echt vinden in de vage dialogen en gebruiken.

Personages waren wel leuk vormgegeven. De één gekker dan de ander en soms eentje die mij wat té normaal was. Erg leuk, zowel inhoud als beeld, was de werkelijk geniale, hilarische en toffe 'schiet-scene' die erg leuk in beeld was gebracht.

2,5*

M'n tweede Park is dit.

De film begon erg mooi en veel belovend. Qua personages was alles ook tiptop in orde. Iedereen heeft zo z'n eigen fantasieën en leeft in hun eigen wereld, maar weten toch steeds opnieuw met elkaar te communiceren. Zo is de relatie tussen de twee hoofdpersonages ook prachtig, zeker in het tweede deel, wanneer er echte romantiek tussen de twee begint te bloeien.

Het eerste uur leek me nogal langdradig en soms een beetje saai maar hierna kreeg alles z'n plaatsje en vormt het een mooi geheel.

Van de soundtrack herinner ik me weinig dus veel kan ik er ook niet over vertellen.

Jammer dat de film me op emotioneel vlak niet wist te raken, of toch niet vaak.

Hmm, hangt tussen de 3.0* en 3.5* voor mij.

Hmmm, mensen die denken dat Punch Drunk Love een merkwaardige romantische comedy is zouden deze eens moeten kijken

Zonder twijfel een van de meest vreemde films die ik de laatste tijd gezien heb en iets compleet anders dan Oldboy. Wat mij direct weer opviel is het geweldige audio-visueel aspect van de film, in dat opzicht vind ik Park toch een van de meer interessantere regisseurs van dit moment. Heldere kleuren, prachtige stilering, creatief gebruik van special effects en muziek die uit de speakers knalt.

Het verhaal is eigenlijk totaal absurd maar de film wordt zo bevolkt door zulke innemende en grappige mensen in nog vreemdere situaties dat de film blijft boeien en zelfs op het einde daadwerkelijk weet te ontroeren. Ja, ondanks alle gekheid (letterlijk) weet Park van zijn Cyborg uiteindelijk toch een echt meisje van vlees en bloed te maken.
Verwacht de meest uiteenliggende scènes in deze film, van bloederige slachtpartijen, tot mooie intermenselijke relaties en Sound of Music, jodel muziek op zijn Koreaans (Ja, ze zijn daar inderdaad ook dol op Karaoke )

Het is geen Oldboy maar I'm a Cyborg and that's OK is wederom een even aangenaam als vreemd en uitermate mooi en fris in beeld gebracht uniek filmproduct van een buitengewoon boeiende Koreaanse regisseur.

Een gulle 3.5*

One Flew over the Cuckoo's Nest gemengd met Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain. Een meisje - die ervan overtuigd is dat ze een cyborg is - zit in een gesticht en weigert te eten (cyborgs eten immers niet, die laden hun batterijen gewoon op), waarbij een schizofrene kleptomaan haar wil helpen (al steelt hij voornamelijk gevoelens). Je hoort het, I'm a Cyborg, but that's OK is geschift en heeft unieke personages met memorabele achtergronden. Verder is het voornamelijk een alternatieve romantische komedie die kilometers van de Hollywood-standaard wegblijft en zijn unieke zelf blijft. Een wondermooie cinematografie (en dat camerawerk is ook weer heerlijk speciaal), goed acteerwerk en een boeiende wereld; tof filmpje.

Na het erg zwakke Sympathy for Lady Vengeance (1.5*) wilde ik Chan wook Park nog wel een kans geven, met I'm a Cyborg.... heeft hij het bij mij weer helemaal goed gemaakt, genoeg om nog eens een film van deze regisseur te zien.

Deze film deed me af en toe wat denken aan een geflipte versie van One Flew Over.... . Veel gekke en leuke karakters en dito momenten paseren de reveu. Iedereen heeft wel iets leuks in zijn/haar doen of laten. Het leukste karakter vond ik toch wel die gast die steeds achteruit liep . Mooie beelden en een erg mooie score ook. Helaas is de magie niet continu aanwezig, en is het op sommige momenten net niet. Het liefdes verhaaltje was erg aandoenlijk, maar komt niet altijd even goed uit de verf. Datzelfde geld ook voor de humor. I'm a Cyborg, But That's OK bied echter meer dan genoeg genietbaars om een avondje veel plezier van te hebben, en is ook compleet anders dan de andere twee Park's die ik gezien heb.

Een dik verdiende 3.5*

Niet onaardig. Het is een hele creatieve film die hier en daar wat doorschiet maar niet verveeld. Enige nadeel is dat die iets te lang duurt. Maar aangezien ik geen groot fan van dit soort cinema ben kan ik niet anders concluderen dat deze me erg meeviel.

De verhaallijn tussen 2 verdwaalde zielen binnen een inrichting pakte mij onvoldoende. Het begon allemaal lekker fleurig, maar veel memorabele momenten zitten er niet in deze film, die hardnekkig faalt in het creëeren van een feel - good sfeer. Gelukkig valt er tussen de bedrijven door wel wat te beleven, dankzij een knotsgekke shoot - out, een vliegscene, de oma met haar touw die weggekatapulteerd werd en een lieve scene in de eetzaal waar het mannelijke hoofdpersonage zijn vriendin aan het eten probeert te krijgen terwijl alle andere bewoners hem imiteren.

De muziek is gaaf en zorgt ervoor dat deze film zich niet tot 2 x toe, met de staart tussen de benen weg hoeft te banen. De film valt tussen wal en schip in, waardoor het allemaal niet absurd, dramatisch en niet grappig genoeg is, voorbeeld hiervan is de oma, waar je tot vervelens toe over blijft aanhoren dat ze voedsel eet dat stinkt. 3*

Een paar idioten (leuke personages), leuk in het begin, maar onvoldoende om de hele film boeiend te houden.

Muziek deed me soms nogal aan Pixar denken, soms ook helemaal niet passend. Voor een film met wat aardige momenten, een 'aardig' cijfer; 2,5*

Tot mijn schande had ik over het hoofd gezien dat dit van dezelfde regisseur is als de Vengeance Trilogie!

Die Koreaanse namen lijken ook zò op elkaar.

Maar in ieder geval iets héél anders dan die films. We wennen, maar mooi vormgegeven, hip. Op één of andere manier zat ik op een soort climax te wachten die uiteindelijk niet komt. Maakt uiteindelijk niet uit, het is mooi zo.

Ik zag op IMDB een post over de ontbrekende kurk van de winfles op het einde. Die heeft Rain dus aan het einde van de antenne bevestigd, zodat de bliksem niet in kan slaan. Dat had ik gemist, maar dit wetende vind ik het einde toch erg mooi.

Uiteindelijk zeer genietbaar, maar ik moet deze film toch maar eens een tweede keer bekijken voor een definitief oordeel!

Na de Vengeance triology komt Chan-Wook weer met een maf filmpje. Ditmaal over een gekkenhuis met een meisje dat denkt dat ze een cyborg is en zich ook zo gedraagd, en dat word ook uitgebreid vertoond met de willekeurige cyborg beelden en Chan Wook weet er weer iets leuks van te maken. Je kan het toch een beetje beschouwen als een typische surirealistische komedie dat doelt op de wanen en dromen van de patienten. Mooie kiekjes en beelden en iedere patient heeft een eigenschap. Maar dat meisje is baanbrekend. Actie komt er ook nog invoor met die gefantaseerde shootout. .

Ook die droomscenes van de Alpen waren geweldig.

Vond het zeker geen verkeerde film. Wel helaas vaak een beetje aan de saaie kant maar Chan Wook wist er wel wat creatiefs van te maken.

3,5*

Tegenvaller van regisseur Park, dit goedbedoelde maar nogal saaie en maffe verhaaltje dat de aandacht er niet bij kan houden. Visueel ziet het er allemaal zeer verzorgd uit en er zijn hier en daar leuke details, zoals de ultra-bloederige shootouts die bestaan in het hoofd van de hoofdpersoon, maar het is allemaal gewoonweg te eenzijdig en te dun om een hele film mee te kunnen vullen.

Eigenzinnig filmpje van Chan-wook Park die ik eigenlijk op de eerste plaats waardeerde omdat hij zo onvergelijkbaar is met iets anders. De humor vond ik dan ook eerder vindingrijk dan werkelijk grappig en het drama dat tegen het einde kwam opzetten waardeerde ik meer objectief dan dat ik er in mee ging. Het is in ieder geval al heel wat dat Park erin geslaagd is om een film te maken over een psychiatrische inrichting die niet doet denken aan One Flew Over the Cuckoo's Nest en ook nog eens niet de eeuwige vraag naar voren haalt of wat we zien echt is of de verbeelding van een gek. Om er een romantische komedie van te maken is dan ook een vondst en sommige scènes zijn erg mooi. Vooral die bizarre vliegscène met dat gejodel en dat lieveheersbeestje of het voeden van de rijst terwijl iedereen toekijkt, dat zijn echte pareltjes. Dat het allemaal stijlvol geschoten is helpt ook goed mee. Het is alleen jammer dat het soms wat sleept en bij mij op een gegeven moment een gevoel van oververzadiging toetrad, vooral omdat het zich maar zelden ontwikkelde tot méér dan een freakshow.
3,5*

Blijft mijn favoriete Park.

Wat bijblijft zijn de vele creatieve ideetjes, die naar behoren uitgewerkt worden. De film heeft iets geks en mafs, met genoeg momenten die het potentieel hebben om zich in het geheugen te nestelen. Maar uiteindelijk is het de shift naar een lievere, warmere film die de score weet vast te houden en de kwaliteit van de film verankert.

Leuk hoe Park hier de relatie tussen twee niet zo sympathieke personages weet op te bouwen, iets wat op het einde ten volle benut wordt. Dat gaat ten koste van een wat grootser einde, maar ik vond het best mooi zo. Al is het wel goed dat het geleidelijk aan opgebouwd wordt, zodat het eerste uur toch vol de tijd krijgt om wat creativiter om te springen met het verhaal.

Visueel blijft het ook genieten, al is de CG ondertussen wel wat verouderd. Soundtrack blijft ook fijn en de acteurs zijn op niveau. 't Is wat minder eclectisch dan menig ander Park film, maar het blijft toch een best gekke bende en het voelt meer aan als een film van hemzelf, daar waar z'n andere films veel zaken bevatten die ik elders beter gezien heb.

4.0* en een uitgebreide review

Laatste maanden wat films van Park bekeken. Wist van het begin al dat het niks voor mij zou worden, maar dit is toch wel een totale afknapper. Kon hier ondanks de Tim Burton achtige fanatasietjes en visueel talent van de regisseur echt niks mee . Ik kan alleen maar gissen naar de bedoeling van dit wanproduct. Gewoon 100 minuten lang Koreanen onnozel zien doen : het achterliggend drama gaat volledig verloren.