Truands (2007)

Alweer een sterke franse misdaad film.

En ook goed geacteerd en mooi verhaal.

4 sterren

Er zullen zat liefhebbers zijn die deze film de hemel in prijzen maar aan mij is die niet besteed. Het scenario is oninteressant, de personages oppervlakkig en de acteerprestaties vermoeiend. En ja dan heb je nog het geweld. Ok, dat is wat bruut. Maar ach als een film helemaal niets te bieden heeft dan maken ook die scénes geen indruk. Het enige pluspunt is Dalle, zij blijft in mijn ogen een prima actrice, alleen jammer dat ze aan deze rotzooi meedoet.

Erge tegenvaller deze film..

Oppervlakking, warrig, doelloos... Eigenlijk gebeurt er vanallerlei actie, maar ook gebeurt er eigenlijk niets. Een niet spannende blik op de zogenaamde Parijse onderwereld.

Nee, spijt dat ik hiermee mijn vrijdagavond heb gevuld.

Niet zo goed als dat de trailer deed vermoeden. Maar doch wel vermakelijk. Wat plot betreft is dit weer een gewone doorsnee misdaad/onderwereld film met een flink portie extreem geweld en executies die zo grof mogenlijk vertoond moesten worden. Verder ook een paar martelmomenten lees: boormachine/scalpel scene maar verder moet ik zeggen dat er vaak momenten in zitten waar de vaart erg langzaam gaat en alles gewoon, zoals gezegt veelste doorsnee is, zonder bv een beetje zwarte humor of een onderlaag wat bij vele maffiafilms wel het geval is. Het is meer een beetje het aaneenschakeling van: executeren, drugsdealen, verraden, en ga zo maar door.

Maar desalniettemin heb ik me nog wel vermaakt met deze film en haalt nog wel een 3,5* Alleen konden er nog wel een hoop gaten opgevuld worden.

Over the top. Je moet er maar van houden. Ik vond dit vlees noch vis. Heb me mateloos geirriteerd aan dit ongeleide projectiel met louter oppervlakkig geweld. Er zijn heel veel betere misdaadfilms in Frankrijk gemaakt. Sommige films zijn als een zoutloze maaltijd, maar dit is te vergelijken met een kom zout zonder maaltijd.

Deze film kent een brute en bikkelharde verhaallijn, maar geeft hiermee een realistisch beeld weer van de Franse onderwereld. Goed acteerwerk ligt hieraan ten grondslag en een verhaal wat genoeg te bieden heeft. De diverse personages worden nadrukkelijk uitgebeeld en aan expliciet geweld daarbij geen gebrek. Kenmerken hierbij zijn macht, geld, verraad en o.a. vrouwenminachting.

In Frankrijk heet Goodfellas 'Les Affranchis'. En The Departed 'Les Infiltrés'. Er een hele Franse traditie om gevat klinkende auteursfilms te vertalen naar één of ander generisch gangstercliché, alsof het maar een derderangs misdaadroman was. De Fransen – zelfs de cinefielen – weigeren het ook resoluut om ooit een titel als 'Goodfellas' te normaliseren en blijven maar pompeus affranchis-affranchis-affranchis herhalen tot het alweer tijd is voor de apéro. Het grappige is dat je ook het gevoel krijgt dat de Fransen het universum van een film als Goodfellas of The Departed helemaal niet begrijpen, dat ze bij uitbreiding ook Scorsèèèèse helemaal niet snappen – aangezien ze de films gedubbed kijken of gewoon niet genoeg Engels snappen om de dialogen te volgen, laat staan het soort wise guy Engels bij een Scorsese ("wise guy?? Ca veut dire quoi, c'est comme un vieux sage?). Heb je wel eens een gedubbed fragment uit die zogenaamde 'Affranchis' gehoord? De Niro spreekt daar met een oer-Frans hees stemgeluid, doorspekt met Parijs argot van de jaren '60 – meer Dédé le Caïd of Prosper Youpla Boum dan Jimmy Conway.

De vraag is wat er dan gebeurt als een – niet als te getalenteerde – Franse cinéast als would be-nepo baby Frédéric Schoendoerffer zich waagt aan een authentiek Franse versie van Les Affranchis en dat een gelijkaardige generische titel geeft: 'Truands'. Zal Schoendoerffer trachten om de audiovisuele virtuositeit van Scorsese te evenaren, een weelderig period piece in scène zetten en een gangsterepos met fascinerende personages maken; of simpelweg stuurloze scènes aaneenrijgen waar kemphaantjes elkaar de huid vol schelden? Truands is samen met 'La Mentale' eigenlijk een prachtig voorbeeld van de Franse post-polar, een laatste doodsreutel van niet alleen een geliefkoosd genre, maar ook van een heuse art de vivre. La pègre. Les derniers seigneurs de Paris. Net als in La Mentale is de intrige eerder onbestaand en krijgen we vooral woedeuitbarstingen te zien. Je ziet zo dat Parijse mooiboys als Naceri en Magimel zich voorbereiden om 'un plan à la Brando' te doen. En dan 'un reverse plan Brando'. 'Tkt j'vais le faire à la Brando.' Vaak betekent dat in hun register gewoon dik en onuitstaanbaar zijn. Ergens in de luwte van 2009 huurde ik de DVD al eens, maar ik had verkeerdelijk onthouden dat Magimel hier de caïd speelde, terwijl dat eigenlijk ene Philippe Caubère blijkt te zijn. Claude Corti, cinquante deux ans. Corsicaanse vader, Siciliaanse moeder. Irritante opdonder met een permanente five o'clock shadow. Grappig is ook dat zelfs een alom verguisde Franse film door de lokale vakpers altijd wel van ergens lofuitingen zal ontvangen – waarschijnlijk omdat ze omgekocht werden door de producer. Zo noemt een vakblad op Allocine de prestatie van Caubère survolté, démentiel, immense.

De ironie wil dat Schoendoerffer zich minitieus voorbereid heeft voor deze prent om een echte inkijk te krijgen in le grand banditisme parisien: hij las elke Nouvel Détéctive tussen 1982 en 1997, interviewde gepesioneerde pooiers en prostiuées van de triangle d'ôr en probeerde de dialogen aan de hand van Le Petit Simonin zo authentiek mogelijk te laten klinken. Het jammere is dat dit nergens van het scherm spat; in de verwarrende beeldvoering die er een poging tot Massive Attack videoclip uitziet, krijgen we zelfs zelden een stukje Parijs couleur locale te zien. De truands slijten hun dagen in stripclubs, was dat nu zoveel gevraagd om eens wat neonovergoten boulevards in beeld te brengen? Nochtans werd er gefilmd in een bestaande stripclub gevestigd te 27 Rue d'Artois – toen la 4ème Dimension, ondertussen de G-Spot, où j'ai mes habitudes. Ik vraag me af of Luciano toen ook al aan het roer stond.

Ik was in 2009 wel al pienter genoeg om te begrijpen dat het personage Corti alle flair mist, maar ondertussen zie ik er wel de post-moderne humor van in. In de jaren 2000 deed de Franse filmindustrie een nobele poging om de werkelijk uitstervende pègre een laatste filmisch eerbetoon te gunnen. Natuurlijk is er nog steeds georganiseerde misdaad in Frankrijk, maar die is ondertussen paradoxaal provincialistisch geworden. Rappersbendes uit de 93 of gewoon Marseille, die liever een Master Poulet avec extra sauce samurai, chef verorberen dan oesters en niet eens de aspiratie hebben om un immeuble cossu dans le 8ème te kopen. Je kan je de quad immers nergens parkeren. Beter gewoon Dubaï, daar krijg je meer vierkante metes voor je geld. Het archetype van de goedgeklede, mondaine gentleman-braqueur, is morsdood. 2007 lijkt in die zin ook een verre echo. Rond die tijd sloten bijna afzuipbars in de Triangle d'Or: de First, le Diam's, le Japan Bar, le Franky's, le My Way.

Het is het einde van een tijdperk in verval dat ook voor eeuwig de openbare ruimte veranderde. Eigenlijk was het misdaadmilieu toen een bastion van verzet tegen het kapitalisme, een schemerzone binnen een grootstad die zich weigert aan te passen aan de goede consumentenzeden. In retrospect heb ik dan ook enkel sympathie voor Truands – hoewel totaal mislukt als film – aangezien het weemoedig het sluitstuk van een tijdperk neerzet. 2007 lijkt ondertussen al duizend jaar geleden, een tijdperk waarin een gangster nog zijn vrouw afrost louter voor dramatic effect. En een andere gangster een prostituée-in-spe half molesteert in de toiletten om enkel te besluiten dat ze "niet genoeg is voor de Rue Blondel." Des vrais bonhommes, het moet wel, hoeveel ze roepen en spuwen. "Je suis Claude Corti! Je suis un homme! On me baise pas moi!!!" In een soort verlopen, middelbare leeftijd, wallen, ongeschoren, Ricard-roes is een film als Truands misschien dan zelfs meer aangrijpend in zijn absolute leegte als een Goodfellas? Misschien is dat maniëristisch zoeken naar een juiste beeldvoering en perfecte decoupage ook wel wat verwijfd? Ik probeer deze waangedachten te verdringen, terwijl het nietszeggende eindshot van een door de straten van Dakar kuierende Magimel langzaam oplost.