Sausage Party (2016)

Overdreven vuilgebekte en expliciete animatiefilm, met een nog niet eens zo heel erg slecht verhaaltje en een meer dan redelijke stemmencast. Het is jammer dat de voortdurende politiek incorrecte grappen en grollen de aandacht in negatieve zin opeisen. Daar is de nieuwigheid namelijk snel vanaf. Een aantal slim bedachte en visueel aardig uitgevoerde momenten zorgen hier en daar voor een glimlach, maar ik kon uiteindelijk niet zoveel met de film.

Sausage Party is veel meer dan een melige animatiefilm die in een stoned en oversekste bui voor goed vermaak zorgt (ongetwijfeld dat ook). De jongens van This is the End hebben deze keer een op het eerste gezicht verwarrende cocktail van Toy Story en American Pie naar buiten gebracht, maar in werkelijkheid zijn er weinig films die op zo'n komische manier de tragiek en verwarring van het leven aankaarten. Op melige, absurdistische en typisch Amerikaanse wijze wordt de ene na de andere existentialistische hamvraag aangekaart (snapt u 'm? ham? eten? laat ook maar...): Wat is de zin van het leven als het hiernamaals niet bestaat?; Is het beter om in een waan van zinvolheid te leven, of moet de grauwe waarheid worden blootgesteld?; Waar kunnen we hoop en geluk uit putten als het leven vooral leed, kommer en kwel is? Vervolgens weet de film zekere aanrakingspunten te visualiseren tussen het absurdistische supermarktleven van deze geanimeerde karakters en de recente historische ontwikkeling van onze Westerse geestelijke gesteldheid. Net als in het Westen, ondergaat de supermarkt een aantal specifieke gebeurtenissen die de secularisering en religieuze ontgoocheling van de samenleving reflecteren.

De eerste fase is de uitvinding van religie. In de film wordt dat niet voor niets uitgevonden door een groepje producten dat niet over datum kan geraken. Ook in de werkelijkheid werd het geloven in een hogere betekenis van het leven gepromoot door een kleine elite, die het zich kon permiteren als buitenstaanders (bijvoorbeeld als medicijnvrouw in een verder jagende, en dus vaak stervende, stam; of als priester, die veilig kon schuilen in de torens van het klooster, in plaats van zich te verkeren onder het gewone volk, wat gebukt ging onder gruwelijke ziektes en bloedige oorlogen). De film laat ons heel goed zien waar het voor religie om draait: het is vooral een fenomeen dat men laat vergeten wat voor verschrikkelijks er allemaal te wachten staat in dit korte, teleurstellende leven.

Daarna volgt een fase van geloofspluralisme. De eens zo sterke Christelijke kerk wordt gesplitst in verschillende kerkjes, en ziet met leden ogen aan hoe de wereld een lappendeken aan religies en ideologieën wordt, en hoe die ook onder elkaar oorlog voeren. Net als in het echt, beginnen de producten steeds vaker hun interpretatie van het hiernamaals op te eisen. De geestelijken, de onbederfelijke producten, beginnen zich af te vragen of religie wel zo'n goede uitvinding was.

De twijfel begint in te slaan bij mensen, en dat wordt versterkt door een aantal excentrieke figuren die door de samenleving niet serieus worden genomen en die beweren het licht te hebben gezien; ze suggereren dat er helemaal geen rede is om in een hiernamaals te geloven. Het deed mij denken aan de zeventiende eeuwse denkers die uitriepen dat God niet bestond en vaak als gevolg zelfmoord pleegden, of als kluizenaar zich afsloten van de wereld (zeventiende eeuwse atheïsten als Matthias Knutzen, Jean Meslier, Adriaen Koerbagh en Thomas Aikenhead zijn echt de mosterdpotjes van ons universum).

Een paar minder excentrieke maar kritische lui beginnen te luisteren. Ze zullen misschien niet meteen het bestaan van de hemel ontkennen maar beginnen wel rationaliteit en reden centraal te zetten in hun leven. Zoals ons hoofdworstje, Frank, aan zijn verliefde broodje vraagt: "Aren't you interested in the truth?". Een pijnlijke reis naar de waarheid is de enige manier voorwaarts. De wetenschap is ontstaan. De conclusies die zij trekt zijn alles behalve geruststellend.

Na de afbrokkeling van religie, en de dood van de Goden, weten de worstjes Frank en Barry ook even niet meer wat er te gebeuren staat. Net zoals wat filosoof Friedrich Nietzsche bedoelde toen hij uitriep dat God dood is, lijkt de film dan ook niet te gaan over of God bestaat, heeft bestaan, of nooit heeft bestaan. De kwestie aan het einde is dat God nu in ieder geval dood is, dus de vraag die gesteld moet worden is: wat nu? Net als in onze geschiedenis, het duidelijkst te zien in de jaren '60, toen de ontkerking compleet was, nemen de producten in eerste instantie genoegen aan hedonisme: niet de zin van het leven, maar genot komt centraal te staan.

De film houdt op een absurd moment op. De kijker blijft met veel vragen achter: zullen de producten nu in vrede leven?; En wat gaat er op de lange duur gebeuren? Veel producten zullen gauw over datum zijn en langzaam zal het rotten van het fruit zichtbaar worden. Begint dan het verlangen naar een hiernamaals weer opnieuw? Wat is de zin van het leven als er geen goden meer zijn? Ook de orgies houden op een gegeven moment op. Men moet weer verder met het normale leven. Maar zal het leven in de supermarkt ooit weer zo normaal en overzichtelijk zijn als toen er nog goden bestonden? De vraag die aan het begin van de film werd gesteld, is eigenlijk nooit meer beantwoord: Wat is de zin van het supermarktleven? De vragen die echoën door de gangpaden van de Albert Heijn, zijn de vragen die ieder van ons zichzelf wel eens stelt.

Fijne animatie film die zelfs wel een beetje doet denken aan een stoner film.

Leuk persiflage op Woody Allen! Briljant ingesproken door Edward Norton.

Lekkere flauwe, droge maar ook harde humor samen met de soms dromerige beelden die Sausage Party voorschotelt.

Het verhaaltje is verder wel redelijk standaard, maar de invulling erg creatief!

3,5*

Viel me erg tegen.

Het is absoluut een film voor volwassenen, maar het lijkt wel alsof het door een stelletje kinderen bedacht is.

De ene grap is nog vulgairder dan de andere, op een gegeven moment had ik het er wel mee gehad. Een paar zijn nog wel leuk, maar dit ging totaal over the top.

Visueel is het ook maar matig, de geanimeerde wezens zijn erg kaal, zeker als je het vergelijkt met andere animatiefilms die de afgelopen jaren zijn uitgekomen.

Af en toe zit er wel een geslaagde grap tussen, maar het merendeel was het niveau van pubers van twaalf, dertien jaar die een snuif teveel genomen hebben.

Onvoldoende, 2*

Mja.

Totaal absurde en belachelijke komedie vol vettige moppen en zonder enig niveau. Voor mij echter belachelijk genoeg om op een luie avond met verstand op nul te behappen. De korte speelduur zal er ook wel iets mee te maken hebben.

3

Zeer vermakelijke animatiefilm met een geweldig origineel idee want laten we eerlijk zijn hoe kom je nu op dit crazy idee rond worsten in een supermarkt. Niks voor kinderen want er komt heel wat platte en foute humor in voor, maar ook heel wat oversekste dialogen komen op de kijker af. Veel creatieve ideeën en op visueel gebied dik in orde. En dat einde.... 7,5/10

Inderdaad iets minder geschikt voor de jongere kijkertjes. De gags en grappen zijn voor ongeveer 50% geslaagd en de andere helft is te plat of mist toch net. Maar ik heb wel een paar keer echt moeten lachen. Grappige film over worstjes, kadetjes, vaginale douches, aardappels, wortels, tampons en andere artikelen die je in de supermarkt vindt.

Een film waarbij je in eerste instante het idee krijgt dat het gewoon een animatiefilm is over geantropomorfiseerde voedingsmiddelen in een supermarkt. Voedingsmiddelen die in eerste instantie onwetend zijn over het feit dat ze 'voedsel' zijn en dat de 'goden' (mensen) hen niet naar een paradijs brengen, maar hen zullen consumeren. De film zit vol met platte humor en is absoluut NIET geschikt voor kleine kinderen. Maar het zijn de diepere lagen in het verhaal die mij opvielen. Deze film bekritiseert religie en de machtspelletjes die door leiders van religie worden gespeeld, welliswaar op een verholen manier, maar het is evident. Tevens, wordt de hypocrisie van de Abrahimistische religies op de hak genomen met betrekking tot hun sexuele moralen. De verwijzingen naar toxisch extreme politieke idealen zijn ook rijkelijk aanwezig in de film, onderdrukking en uitroeiing van bevolkingsgroepen. De boodschap van de film is eigenlijk een heel serieuze, echter deze is verpakt in een hoop platte humor en schuttingtaal. De boodschap is: religie zorgt ervoor dat je blindelings een ideaal volgt, niet meer nadenkt en zelfs de waarheid actief uit de weg gaat en hiervoor desnoods overgaat tot geweld. Religie zorgt ervoor dat je jezelf gedraagt als een volslagen idioot.

Wow... wat een constante chaos. Hier en daar enkele leuke grappen, zowel woordelijk als visueel, maar kon er nooit met de focus bij blijven en moet de eerste film waarin ik Seth Rogen gedegen verdragen kan nog zien. De man heeft als pluspunt wel mee dat hij de dingen soms anders brengt en doet dan doorsnee, maar hoefde dat zo irritant? The Green Hornet heb ik halfweg zelfs afgezet vanwege het constante gekibbel, en dat komt in al z'n films wel terug. Al gaan m'n haren al rechtop staan van 's mans stemgeluid, of zeg maar -gebrul.

Nu, los van gebrekkig gedogen van de heer Rogen, het is in deze film ook niet al te zeer mijn soort humor, maar 'k zal dus tot het Ras der Azijnzeikers behoren. Voor de originele setting wat hier en daar wel interessante fragmenten oplevert ga ik de film wel nog delibereren, een 2 en een halfje. En dan ben ik mogelijks mild. Maar dat zal de liefhebbers worst wezen.