Der Wald vor Lauter Bäumen (2003)

Triest en bij tijd en wijle pijnlijk om te zien. Geen film die me koud liet, je zou Melanie zo willen troosten.

Hoe kun je jezelf toch zó keer op keer voor schut zetten? Niet om aan te zien gewoon.

Ik zou haar een spreekwoordelijke kopstoot gegeven hebben.

Ja, geweldig hè? Een en al plaatsvervangende schaamte.

Auw, Verhoeven.

Ongemak was zelden zo ongemakkelijk. Wat een tragische film. Melanie (27) trekt naar Karlsruhe om als lerares aan de slag te gaan. Ze is totaal ongeschikt, net zoals ze ongeschikt is voor een normaal sociaal leven. Ze vangt geen signalen op, duikt boven op elke hand die haar uit mededogen een vinger uitsteekt. Het knappe is dat je haar als kijker strontirritant vindt, maar tegelijkertijd enorm met haar te doen hebt. Wat Verhoeven zegt over die kopstoot voelde ik ook, maar ik zou ook graag een troostende arm om haar heen willen slaan. En dan niet zeggen waar ik woon, want voor je het weet staat ze elke dag voor je deur, dat griezelige mens.

Deze film is te zien op popcornflix.com, een legale streamingsite. Hij wordt wel af en toe onderbroken door reclames van producten die je nog niet in huis zou halen als je geld toe kreeg. Tenzij het heel veel geld was. Duizend euro of zo.

Inderdaad, het is een behoorlijk ongemakkelijke film. Melanie brengt awkwardness in het kwadraat, en niet (zoals in sommige films met een dergelijk gegeven) op een grappige manier. Ze bedoelt het allemaal niet verkeerd, maar op sociaal vlak is ze een ramp. In haar werk als lerares heeft ze geen enkel gezag en wordt ze keer op keer door de klas genegeerd of uitgedaagd, en ze is dan ook nog zo onhandig om wat opmerkingen eruit te flappen die haar collega's op de kast jagen. Maar het ergste is nog wel haar poging tot vriendschap, waar ze als een ware stalker excuses zoekt om haar buurvrouw tegen te komen. Het is zowel eng (al is ze te slap om een vlieg kwaad te doen), ergerlijk, maar ook intens zielig - Melanie is simpelweg ontzettend eenzaam en wil gewoon vriendschap, maar snapt niet hoe dat werkt. Je krijgt er medelijden van en zou haar bijna willen troosten, maar zoals Drulko Vlaschjan al zegt, oppassen dat ze niet achter jóuw adres komt.

Melanie Pröschle (Eva Löbau), een jonge vrouw die na haar opleiding, halverwege het schooljaar een leraar vervangt op een middelbare school en zodoende verhuist naar Karlsruhe. Naar buiten toe is ze de goedheid zelve, extreem beleeft en aardig, ze geeft graag cadeautjes, maar sociaal is ze erg onhandig, bijna incompetent. Het knappe is dat regisseuse Maren Ade haar hoofdpersoon niet altijd sympathiek aan ons voorschotelt. Melanie wordt een echt mens van vlees en bloed met zwakke maar ook herkenbare kanten. Dingen op school zijn niet beter en Melanie's naïeve ideeën worden al snel de grond ingeboord. Ze hoopt erbij te horen door zich wenselijk gedrag aan te meten. Ondertussen raakt ze juist steeds meer geïsoleerd in haar nieuwe omgeving waardoor zij meer gaat twijfelen aan haarzelf en komt ze zelfs dicht in de buurt van stalken. Een film die je een knoop in je maag geef omdat je de sympathieke Melanie graag gelukkig ziet. Terwijl je al haar pogingen ziet falen... De film bezit een stijl die me wel wat deed denken aan die van Andrea Arnold (Fish Tank, American Honey) Zeker voor een afstudeerfilm, regisseur Maren Ade eerste film dus, was dit wel erg goed!