The Nanny Diaries (2007)

Typisch geval van een 13-in -een-dozijn komisch drama dat er toch boven uit steekt doordat het duidelijk wat intelligenter gemaakt is dan door anderen. Dit regisseursduo zal daar voor een groot deel wel voor verantwoordelijk zijn.

Niet dat het echt de indie-sfeer van een American Splendor heeft, maar er zitten toch een hoop meer subtiele grapjes en gebeurtenissen in dan normaal in dit soort niks aan de hand films.

Het probleem is wel een beetje dat de film volgens mij een stuk leuker is voor de New Yorkse yuppie incrowd dan voor ons. Lijkt een beetje een ver-van-mn bed show.

Ja, de film was uiteindelijk leuker en beter dan ik verwachtte. Best apart maar niet te. Leuke effecten waren haar fantasieen tussendoor zoals die met de rode paraplu en het commentaar van Annie tussendoor vanuit een antropologe's oogpunt. Dat maakte de film wat aparter dan normaal.

Ik vind dit eigenlijk niet echt een komedie dus als je verwacht om gierend van het lachen op de bank te zitten, zal je een teleurstelling te wachten staan.

Als je een beetje van romantische speelfilms houdt zit je wel goed met deze film.

De waardering voor deze film hangt vermoedelijk ervan af van wat er tussen de benen hangt. Dit is namelijk een onvervalste chick-flick in de ruime zin van het woord. Een pas afgestudeerde antropologe ( Scarlett Johansson ) wordt het kindermeisje voor een spuugverwend kind uit een rijk gezin. Maar natuurlijk groeien de twee naar elkaar toe en ontstaat er iets moois. En dan verschijnt ook nog eens de prins op het witte paard in de vorm van een onvervalste hunk. Vele vrouwenharten zullen meerdere malen overslaan bij dit gezapige sentiment volgens bekend receptuur.

Ik ben een man ( even voor de goede orde :lol: ) en toch werkte deze film buitengewoon aanstekelijk op mijn gemoed. Dat komt met name door het natuurlijke spel van Johansson, die haar rol een extra sjeu geeft door haar een soort onderzoekster te maken in de gedragingen van haar werkgevers. Zo beziet zij, met een toon van lichte ironie, de eenzaamheid van de moeder des huizes en de walgelijke affaires van pappa. De film doet niks wat we niet eerder gezien hebben, maar het voelt desondanks toch fris aan door die pseudo-antropologische insteek.

Hele prettige film waarin prima werd geacteerd. Het boeit net voldoende maar duurt net iets te lang en Scarlett zie ik liever blond.

Toch nog een leuke komedie.

Ik had het allemaal net even wat minder fris verwacht, maar Johansson is ook hier weer in topvorm en het wereldje waar zij in beland is ook interessant genoeg om hier een genietbare film van te maken.
Filmtechnisch is het allemaal wel ok, hier en daar leuke technische hoogstandjes, vooral in het begin. Ook zie je her en der verwijzingen naar Mary Poppins met de rode paraplu, leuk gevonden.
Het verhaal is lekker fris met hier en daar serieuze elementen. Vond het gebruik van de Mr. X namen erg leuk gedaan, houdt een film ook redelijk origineel.
Over het einde heb ik gemixte gevoelens, op het moment dat ze op die bijeenkomst die video van Johansson startten verwachte ik echt panische reacties, helaas maakte dat al snel plaats voor tranen en sentiment.
Toch een iets serieuzer einde dan ik had gehoopt.
Ook de relaties tussen Johansson en haar moeder en haar date werkten niet optimaal in de film. Tussen Johansson en de kleine Nicholas Art(Grayer) zat het gelukkig wel helemaal snor en kreeg ik oprecht het gevoel dat ze een band met elkaar kregen.

Wat overblijft is een oprechte, leuke en luchtige komedie, met hier en daar vleugjes drama. Helaas vond ik het einde wat minder en was het liefesverhaaltje met de bovenbuurjongen ook ietwat geforceerd.

3*

Jezus wat een draak van een film was dit. De film staat betiteld als een komedie/drama maar de komische noot is me totaal ontgaan. De film zit overigens vol clichés en hoe de film zal eindigen weet je vrijwel direct. Het enige mooie van de film vond ik nog de beelden van New York (omdat ik er recent geweest ben). De film duurt naar mijn mening ook veel te lang want 90 minuten was meer dan genoeg geweest, vooral het eerste saaie uur is een ware martelgang om te zien. Het kind vond ik overigens zeer irritant en Scarlett Johansson speelde ook niet echt overtuigend. En dan wil ik het nog niet eens hebben over de rol van Paul Giamatti als totaal ongeloofwaardige vader.

Normaal zijn dit soort films vaak tranentrekkers, maar ik kreeg er eerder diarree van. Ze hadden de film daarom beter "Nanny Diarree" kunnen noemen.

Aardige film vol met cliches, maar toch wel vermakkelijk. Zonder enige aanleiding verandert de relatie tussen de nanny en het zoontje van haat naar vriendschap. Scarlett Johansson en Laura Linney doen het beiden goed, alleen Paul Giamatti is totaal miscast. Enige reden waarom hij in deze film zit, is vanwege de eerdere samenwerking met het regisseursduo lijkt me. Verder moeilijk te geloven dat dit duo ook verantwoordelijk is voor het vele originelere American Splendor.

Wat een 13-in-een-dozijn film is dit zeg. Ieder personages is zo cliché als het maar kan (naïeve nanny, vervelend jochie, overspannen Mrs X, overspelige Mr X, Harvard Hunk buurman, etc, etc...).

Alleen Linney vind ik van het stel nog redelijk overtuigend. Johansson is alleen vanwege andere redenen leuk om naar te kijken, aangezien acteren niet haar sterkste kant is in deze film in ieder geval.

Het grootste minpunt vond ik toch wel dat ze op het einde Mrs X. de waarheid verteld en dan enkel in het belang van het jochie spreekt, terwijl ze zelf behandeld werd als eens voetveeg. Ik had het geloofwaardiger gevonden wanneer ze voor haar zelf was opgekomen in plaats van alleen maar aan dat verwende jochie te denken.

Een zeer matige film met laag niveau acteerwerk, slechte grappen en veel clichés.

2*

Best een aardig filmpje. Ik ben zelf ook een 'Nanny', bij meerdere gezinnen thuis, en ik liep toch wel tegen aardig wat herkenbare dingen aan in deze film.

Jammer van Scarlett, ik vond haar vanaf de eerste minuut al niet geschikt voor deze rol en zij was dan ook mijn grote frustratiepunt in dee film. Jammer, het had me beter kunnen bekoren wanneer er een andere actrice in de hoofdrol was geweest.

''Die lui eten alleen soja en tofu!'' Lol. her-ken-baar. Wel mooi om te zien wat voor een band ze uiteindelijk krijgt met de kids. Hartstikke lief.

Natuurlijk hartstikke cliché en niks wat we niet eerder hebben gezien, en de karakter zijn zo vlak en plat als een vel papier, maar het kijkt wel vlot weg en het kent zijn aandoenlijke momentjes.

Mijn naam is Annie. O, nanny! Fijn, we waren net op zoek naar onze 9e nanny, help ons! (pffff, het is maar wat je wilt horen).Maar goed, zo rolt de antropologe in de functie van nanny.

"Als antropoloog dien je je jezelf onder te dompelen in een andere wereld om uit te vinden wie je zelf werkelijk bent" en "Een antropoloog die ontdekt ingeburgerd te zijn in de te onderzoeken leefgemeenschap dient zich eruit terug te trekken" Dat laatste blijkt moeilijker te zijn dan verwacht.

Een grappige satire over hoe je als onervaren en ongekwalificeerde nanny meteen aan de slag kunt in de Upper East Side, in dienst bij de zichzelf tot supermama's uitgeroepen dames, die helemaal geen mama zijn en het mama zijn in z'n geheel hebben uitbesteed aan de slaaf, genaamd nanny. Papa is trouwens ook niet echt een papa met zijn circa 30 seconden quality time per dag met het kind. One big, happy, rich family.

Subtiele en lichtelijk absurde humor, precies waar ik van houd. De karakters zijn uitvergroot en vertonen stereotiepe trekjes. Alleen het karakter van de nanny en van het kind worden uitgediept zodat het onderliggend drama kan worden weergegeven: het leven van het kind temidden van liefdeloosheid. De overige personages blijven vlakke typetjes, als een grappig, doch wrang decor. Maar de non-mama en de hunk van nextdoor krijgen later toch ook een persoonlijkheidje mee. Verderop neemt het drama de overhand en is best aangrijpend.
Het camerawerk vond ik mooi, af en toe is er een surrealistisch tintje (Mary Poppins).

Ik ben blij dat ik deze film heb gekozen uit de 5 komedies die vanavond allen om 20.30 op tv kwamen (wat een planning.... zucht). En dan na deze film een aflevering van Supernanny programmeren, hahaha

Deze eens zonder enige verwachtingen bekeken en hij is goed meegevallen. 'k had een beetje gevreesd dat het een zoveelste standaard romantische komedie ging zijn, maar dat was hij niet. Visueel springt deze er toch uit. Ook de knipoogjes naar Mary Poppins (die paraplu en supercal...) waren ook een leuk extraatje. Een echte komedie zou 'k hem niet noemen, eerder komedie/drama/familiefilm.

Scarlett deed het prima en het was ook eens tof om Alicia Keys aan het werk te zien.

Misschien een film die iets meer is voor vrouwen, al vond 'k hem zeker ook niet slecht en is zeker ook genietbaar voor mannen.

Al bij al een romantische komedie die toch iets meer biedt.

Als je het goed bekijkt is dit toch een film met een serieus onderwerp. Dat levert ook het dramagedeelte op. Maar om het licht te houden is er de nodige humor, de verwijzingen naar Mary Poppins en het romantische zijverhaaltje. Resultaat is een lieve maar brave romantische komedie geworden. Het idee met de freeze frames komt wat geforceerd over en het verhaal is ook veel te voorspelbaar om hier iets speciaal van te maken. Blijft een gewone leuke film voor de liefhebbers.

“My desire to be an observer of life was actually keeping me from having one.”

The Nanny Diaries is een aardige en originele komedie die niet heel gedenkwaardig is maar wel veel vermakelijke momenten kent. De film heeft met Scarlett Johansson een stralend middelpunt en ze neemt de film dan ook met gemak op haar schouders.

De voice-over en de ‘dagboek-insteek’ zijn wel aardig en Johansson laat hier al horen (net zoals in Her) over één van de zwoelste stemmen in Hollywood te beschikken. De band tussen de nanny en het kind wordt leuk opgebouwd en Laura Linney heeft een prachtrol als de verschrikkelijke moeder die het leven van de nanny aardig zuur maakt. Linney speelt het allemaal met zichtbaar plezier en tussendoor schmiert Giamatti er ook nog aardig op los als haar afwezige man. Johansson en Evans laten hier al zien een aanstekelijke chemie te hebben en je verwacht bijna dat ze ieder moment hun Captain America en Romanoff (veel latex) kostuum aandoen. Romanoff undercover als nanny had in ieder geval een 5 sterren film opgeleverd... Maar The Nanny Diaries is op zichzelf ook een vermakelijke film die nergens boven de middelmaat uitstijgt maar leuk is om een keer gezien te hebben.

Als je het kraslaagje van deze moderne versie mix tussen Mary Poppins, The Sound of Music and Nanny McGee zorgvuldig wegkrabt dan ontdek je een schrijnende aanklacht tegen de materialistische moms and dads van de Upper East Side New York. Een wereld waarin de nanny zorgt voor de opvoeding van de kids. Mooi uitgangspunt maar toch speelt Scarlett Johansson iets teveel op automatische piloot en wordt de satire gaanderweg snel afgevijld tot een vlees noch vis- romcom. Nicholas Art is leuk als onhandelbare bengel die (jawel) erg snel omgetoverd wordt tot een schattige kleine die je nooit of tenimmer weer wil achterlaten. Toch zal ik hem en deze film snel vergeten 2,5*

Aardig. De film is behoorlijk luchtig, en de hele setting van een au pair bij een rijke familie in New York is ook best interessant, wat ruimschoots compenseert voor de voorspelbaarheid. Johansson is niet mijn favoriete actrice, ik ben redelijk onverschillig wat haar betreft, en zet hier ook niet de rol van haar leven neer, maar haar prestaties zijn verder wel te pruimen en zijn een beetje representatief voor de hele film: aardig, maar niet geweldig. 3*.

De visueel gedetailleerde opening belooft een hoop mooie dingen, maar al gauw wordt het duidelijk dat de intentie van regisseursduo Shari Springer Berman en Robert Pulcini niet zozeer uit is op ambitie en meer op simpel entertainment. Zo komen ook in The Nanny Diaries eindeloos clichés voorbij die de liefhebber mogelijk al honderden keren heeft gezien. Problematisch is dat de chemie tussen Scarlett Johansson en Chris Evans nogal plichtmatig en geforceerd overkomt en Laura Linney veel te eentonig blijft als "drukke" moeder met softe onderlaag. Hierdoor overtuigt de basis van deze film in principe niet, maar het tempo ligt hoog en af en toe wordt er visueel knap uitgepakt met schattige momenten.