The Evil (1978)

Zeer matige horror met soms mislukte speciale effecten. Het begint redelijk sfeervol maar als na dertig minuten het arsenaal van levitaties en telekinese wordt aangewend gaat het bergaf. Eng is het nooit. "House of Evil" is low budget en zal je geen echte rillingen bezorgen.

Prima en lekkere ouderwetse spookhuis film, met een goede rol van Crenna (Rambo). Het mag dan wellicht low budget zijn, maar slecht is het zeker niet en veel beter dan het gemiddelde wat tegenwoordig in dit genre verschijnt. 3,0

Richard Crenna koopt een oud landhuis, gaat de boel met hulp van vrouw en vrienden renoveren en had dat beter gelaten. Het huis herbergt een verschrikkelijk geheim en de openbaring van dat geheim veroorzaakt veel ellende onder het clubje. Wat volgt is een ietwat vlak spookverhaal dat redelijk sfeervol is uitgewerkt en er in slaagt een zekere goodwill te bewerkstelligen.

Crenna is atheïst. En dat biedt voldoende voer voor de helse krachten om flink uit te halen naar de ongelovige Thomas en zijn gevolg. Die kwaadaardige insteek levert een vermakelijke film op met als hoogtepuntjes de slashende praktijken van de duivelse machten. De weergave ervan is ingetogen. Het slashen wordt niet spectaculair bloederig uitgebeeld maar is met suspense omgeven en weet op die manier een bepaalde mate van spanning op te wekken.

Dat de personages het de kwade machten wel erg gemakkelijk maken om onder hen huis te houden, is tekenend voor de oppervlakkige inkleuring van de karakters. Ze rennen wild en ongeorganiseerd rond, roepen af en toe wat onzinnige dingen en vallen op een soms fraaie manier ten prooi aan het kwaad. Het zijn vermakelijke momenten en welkome afleidingen voor al dat geren, gedraaf en obligate geblaat van de personages. Gedrag dat af en toe even iets teveel van het goede is.

De finale die een ontmoeting is tussen de personages van Richard Crenna en Donald Pleasance is van theosofische aard en redelijk amusant. Pleasance heeft een obscuur wit pak aangetrokken en maakt in plaats van een angstaanjagende eerder een groteske om niet te zeggen lachwekkende indruk. Pleasance kleurt met zijn verschijning de finale die ik als zeer humoristisch heb ervaren. Hopelijk was dat ook de bedoeling. Ik heb het in ieder geval zo opgevat en heb lachend afscheid genomen van het kwaad en van de film.