The U.S. vs. John Lennon (2006)

Beetje in de stijl van de Beatles-Anthology: historische beelden worden toegelicht en becommentarieerd door recente interviews en ondersteund door muziek, veelal uit Lennons muzikale solo-hoogtepunten Plastic Ono Band en Imagine.

De docu pakt de draad op eind jaren '60 als Lennon maatschappelijk steeds betrokkener wordt, Yoko Ono ontmoet en nadrukkelijker politieke statements maakt. Omdat hij in staat blijkt mensenmassa's te mobiliseren en in contact komt met andere activisten, gaat de VS-regering hem blijkbaar als staatsgevaarlijk zien. Ze willen hem het land uit zetten. De film suggerereert zelfs dat Nixon zelf op de hoogte wilde blijven van de ontwikkelingen. Ik ben best een Beatles- en Lennon-liefhebber, maar dat wist ik nog niet.

Zoals uit de titel blijkt, behandelt de film nadrukkelijk die ontwikkelingen, die van de zanger van liefdesliedjes tot een maatschappelijk geengageerde en actieve artiest. En dus niet de persoonlijke ontwikkeling (zelfs crisis) die Lennon rond 1970 ook doormaakte. Misschien jammer, maar waarschijnlijk een goede keuze, want deze docu is onderhoudend, toegespitst en coherent.

Imagine no CIA.

Bob Marley kon er over mee praten. Hij werd notabene neergeschoten in de roemruchtige jaren '70. De US behandelde Jamaica als een hedendaags land in het Midden-Oosten. Puppets on a string dus.

De boodschap van Lennon was van eenzelfde strekking als die van de Rastafari. Als het systeem niet naar ons toekomt, komen wij naar het systeem. Zo vredelievend mogelijk, dat wel. Dat het systeem bestond uit een paranoïde president die misschien zelfs wel enger was dan Bush, hielp ook mee. Lennon was geen lafaard. Maar Nixon en de CIA pasten bij elkaar als Hoover en een jurk. En dus werd Lennon geschaduwd en getapt. En tegengewerkt.

In dit mooie tijdsdocument maken we het allemaal mee. Alsof we er zelf bijzijn. Soms zijn de zijplotjes ietwat onnodig of blijven ze te lang ergens hangen, het maakt het geheel er weinig minder door. De briljante muziek rond het geheel naar boven af.

Zeer goed.

Ik heb me deze DVD aangeschaft, louter alleen omdat de documentaire zo'n indrukwekkend beeld geeft over deze periode in het leven van John Lennon.

Ik heb verder niets toe te voegen aan mijn eerdere commentaar.

Alleen wens ik Couch Potato te bedanken, om zijn reactie daarop.

Twee grote pluspunten: De film is gemaakt met medewerking van Yoko en de erven Lennon, dus zijn muziek zit er volop in. Plus de redactie heeft goed werk verricht in het naar boven halen van veel uniek historisch beeld en niet alleen maar eindeloos herhaalde beelden uit Hilton Amsterdam. Verder veel pratende hoofden met sterk wisselende relevantie.Bijvoorbeeld Geraldo Rivera of Walter Cronkite zijn niet erg relevant en lezen feitelijk voice over tekstjes op. Doordat dit een film met medewerking van de erven is wordt de duistere impact die dit gedoe op Lennon had een beetje weggepoetst (drugsverslaving en ernstige relatieproblemen in de eerste helft van de jaren '70) En hebben we het pas weer over het privéleven na de geboorte van Sean, toen het veel beter ging en hij huisman werd. Interessant genoeg zullen we het maar noemen.