Blind (2007)

Wanneer Ruben een voorstelling maakt van de ruimte om zich heen of de beschreven situaties uit het boek vertaalt naar eigen beelden, zien we de meest prachtige kleuren. Opeens besef je hoe mooi de wereld kan zijn. Rubens blik is onaangetast en in zijn gedachte ziet hij de essentie van alles wat onze wereld rijk is. Nog nooit zag water er zo schoon uit, was sneeuw zo wit en waren goudvissen zo betoverend mooi. Als hij weer kan zien, is de wereld opeens vreemd terrein. Alles schittert, alles blinkt. Ieder detail. Het maakt hem angstig, maar die angst is niks vergeleken bij de angst waarmee Marie worstelt: zij kent de wereld. Zij weet hoe het leven in elkaar zit. Maar liefde is blind. Ware liefde is blind, en van betoverende schoonheid. Een schoonheid waar wij alleen maar van kunnen dromen. Tamar van den Dop laat dit alles zien door de ogen van een blinde jongen. Kan het nog krachtiger?

Blind leert de mens kijken. Niet van buiten, maar van binnen. Blind laat zien waar de pure liefde en schoonheid zich verborgen houdt. Blind laat voelen hoe liefde behoort te zijn. En tenslotte: ja, liefde maakt blind.

Complete recensie en een premièreverslagje.

Vanaf morgen dus te zien in de bioscopen. Hoop dat hij het een beetje goed gaat doen, de film verdient het.

Mooie film. Vooral qua beeld, acteerwerk en ook de score (ingetogen, had ik niet verwacht van Holkenborg).

Prachtig hoe je je haast meteen in een plek-ver-weg, afgesloten van de normale wereld waant. Qua verhaal vond ik het redelijk. Net wat te stereotiep wat mij betreft, ondanks dat het een sprookje is. En wat te weinig subtiel.

Op papier een film die me mateloos zou moeten boeien.

Toch voelde ik een grote afstand tot de film en de personages. Te artificieel, te bedacht. Hoewel je dat ook gerust van een film als Bin-Jip kan zeggen, maar daar werkte het bij mij wel. Waar dat dan aan ligt weet ik niet zo gauw.

Jammer dat er zo weinig scenes buiten het landhuis spelen. Ik was wel benieuwd hoe Halina's personage het voor deze aanstelling redde in de boze buitenwereld. Ook voelde ik me samen met de personages opgesloten in het statige huis.

De jongen leek me wat te oud om verhaaltjes voorgelezen te krijgen.

Spijtig dat de Nederlands Belgische co-productie zo duidelijk merkbaar is. Het leidt mij af als Halina Hollands praat en de jongen zo'n duidelijk Vlaams accent heeft. Dat haalde mij uit de film.

"RECENSIE"

Een film die zeer Aziatisch aandeed, het ontbrak alleen nog aan spleet ogen.

De cinematografie is werkelijk verbluffend mooi in beeld gebracht.

Ongetwijfeld één van de mooiste Nederlandse films die ik gezien heb. Hier had ik ook totaal niet op gerekend. Schitterende shots in het spooky huis, veel zwart/wit grijstinten met subtiele kleuren op de achtergrond, sterke schaduwpartijen, enkele scénes in de sneeuw waren prachtig met als tegenhanger het het sombere bibliotheek gedeelte. Ook het sounddesign is van een hoog niveau.

Acteurprestaties waren eveneens van een ongekend niveau.

Jan Decleir kwam helaas niet veel voor in het stuk, maar "de zoon"

was ronduit indrukwekkend. De "voorleester" is ook perfect uitgevoerd, zéér mystiek en geloofwaardig neergezet.

De "moeder"deed ook haar ding op een zeer penetrante wijze met volle overgave zonder haar rol te overdrijven.

Op deze punten scoort de film bij mij een 4.0-4.5* , maar we zijn nog niet klaar....

Over de film kan ik zeggen dat het de eerste 3 kwartier een lekker naar sfeertje neerzette. Bikkelharde liefde en minachting zetten behoorlijk de toon in schrijnende situaties. Jammer dat de film op een gegeven moment té lang bleef hangen in zichzelf. Het had korter mogen zijn want ik verloor toch een beetje het gevoel wat in het begin zo sterk aanwezig was. Dit is dan ook een behoorlijk minpunt.

Voorlopig een 3.5*, blijft ie in mijn hoofd spoken, dan maken we er een 4* film van.

Mooi verfilmd, één van de weinige Nederlandse films die ik zonder tenenkrommende ergernis kan uitkijken. Het verhaal vind ik romantisch, bijna sprookjesachtig. Dat kan ik op zich wel waarderen.

Wat me echter wel tegenvalt is de stem van Halina Reijn. Halina wordt voorgesteld als een vrouw met een mooie stem, maar haar stem is heel erg gewoontjes en haar leesstem valt heel erg tegen. Zij die geen Nederlands verstaan, zouden evengoed kunnen denken dat ze een boodschappenlijstje voorlas.

De bibliotheekscene was heel erg mooi en wellicht ook wel de aangrijpendste van de hele film. Het einde vond ik tegenvallen. Zijn besluit, om zijn ogen door te steken met die ijspegels, door zijn hoofd met geweld er op te rammen, vond ik nogal rigoureus en ook onnodig voor het verhaal. Het is té dramatisch, dan had ik liever een happy end gezien.

Verder snap ik het punt van Kappeuter niet zo, wat maakt het uit dat Vlamingen en Nederlanders samenwerken? Het kan toch zo zijn dat een Nederlandse vrouw verliefd wordt op een Vlaming?

Oh ja... nog een puntje van kritiek....

Hollands, is een dialect, geen taal... Halina spreekt dus Nederlands en geen Hollands.

3,5 sterren

Ik vond Blind niet helemaal geslaagd. En dan vooral de stijl, met de historische, ongrijpbare setting. Het geheel kwam nogal gekunsteld over, het verhaal ook nogal geconstrueerd; puur zo'n gevalletje waar je de scriptschrijvers bij wijze van spreken aan tafel ziet zitten met pen en papier (of laptop in dit geval). De film breekt daar ook nooit uit los. Ik kan me wel voorstellen dat het nogal pakkend kan zien, als de sfeer in de film je wat meer aanspreekt.

Toch kon ik zeker wel wat waardering voor Blind opbrengen. Halina Reijn is eigenlijk altijd wel goed en ook de rest van de cast doet het wel voldoende. Maar echt een geheel werd het voor mij nooit. Nipte voldoende.

Een dag na La Piel Que Habito kreeg ik weer een gotisch drama voor mijn kiezen. Helaas was deze een stuk minder goed. Het sprak me allemaal wel aan, maar het had een uitwerking waar ik weinig mee kon. Vooral inhoudelijk is het te karig. "Echte liefde is blind" is een aardige boodschap, maar er mag wel wat meer verdieping aan gegeven worden dan hier gedaan wordt. Ik had het gevoel dat er niet genoeg materiaal was voor een lange speelfilm en dat het als korte film van een half uur beter gewerkt had. Het is erg leeg allemaal. Veel lange scènes, momenten waarop er niets of weinig gebeurt en ook nog veel herhaling. Dat kan goed uitpakken als de sfeer goed is, maar daar zit de andere zwakte. De mise-en-scène was schitterend met mooi gestileerde sets, maar de cinematografie verpestte het. Het is moeilijk om ziets uit te leggen, maar de gekunstelde, dik aangezette camerastandpunten die ik doorgaans heel mooi zou kunnen vinden vond ik hier iets amateuristisch hebben. Ook de muziek werd te weinig ingezet en in plaats van mooie stiltes kreeg je lelijke stiltes. Nogmaals, moeilijk uit leggen, maar de sfeer kwam niet van de grond. En als laatste had ik ook geen binding met de personages. Ook zij kwamen wat te gemaakt over. Ik geloofde nooit in ze als mensen. Daarbij vond ik Halina Reijn ook wat tegenvallen.

Er werd uiteindelijk duidelijk geprobeerd er iets speciaals van te maken, maar niets werkte echt voor mij. Misschien omdat ik toch vooral een poging zag er iets speciaals van te maken, in plaats van dat ik iets speciaals zag.
2*

P.S.: Wat doet in vredesnaam die vrouw rechts op de poster? Zo ver ik weet zit ze niet in de film. Of is het Halina Reijn zonder de make-up uit de film, ik kan het moeilijk zien. Hoe dan ook, het maakt het geheel een stuk lelijker.

Deze was ook op tv en omdat 'k deze film nog niet had gezien, eens bekeken. Veel wist 'k er niet over, maar 'k was wel geboeid door de film. Het begin en het einde waren wel sterk, in het midden zakte de film wel een beetje in.

De cast deed het niet slecht en kwamen wel overtuigend over.

Al bij al geen slechte film, maar ook geen meesterwerk.

Deze gekeken aangezien ik Supernova nog zou gaan zien - ik was benieuwd naar het andere werk van de regisseur. En eigenlijk is het precies zoals ik een beetje vreesde en zoals ik vaker zie bij Nederlandse arthouse-producties. Daar worden stiltes verward met veelzeggende stiltes waardoor de film soms echt gaat slepen. Iemand als Hitchcock zou dat niet overkomen, die wist wel exact welk tempo hij nodig had om interessant te blijven. Films als Vertigo en North by Northwest zijn wat dat betreft perfect gemaakte films.

Enfin, Blind dus. Veel trage scènes, veel stiltes (die dus aanvoelen als stilte om naar stil te zijn) en twee hoofdrolspelers die mij niet zoveel doen. Van Halina ben ik nooit fan geweest (als lelijk meisje is ze dan wel weer uitstekend gecast, maar daar zou je ook de schmink voor hebben) en ook hier denk ik van... Of eigenlijk denk ik niets, want ze doet me ook niets. Ook geen irritatie zoals bij DWDD, maar ze roept ook geen emotie op. En dan de Vlaming, die ik en maar matig zijn teksten vind oplepelen, en daarnaast een vervelende stem heeft. Soms vind ik Vlaams heerlijk, als ze snookercommentaar geven bijvoorbeeld, maar soms vind ik dat accent te opvallend om erin mee te gaan. Daarnaast heeft Seldeslachts (wel een mooie naam overigens) een te zware stem voor deze rol. En ten slotte begreep ik zijn woedeaanvallen in het begin niet zo.

Niettemin zie je best dat Van den Dop iets kan en smaak heeft, want het zijn vooral losse flarden die sterk zijn. De angstaanvallen zijn mooi gedaan en de kadreringen zien er vaak strak uit. Ook de muziek is prima (meer dan prima zelfs) en de film heeft echt wel zijn momenten. Alleen de negatieve punten overheersen net iets te veel. 2,0*.

Zwaarmoedig drama over de ontluikende relatie tussen beschadigde jonge mensen. Het camera- en acteerwerk zijn best in orde, maar het verhaal sprak mij niet zo aan. Dat geldt in versterkte mate voor het einde.