Till Human Voices Wake Us (2002)

Aardig drama, maar soms nogal overdreven melodramatisch (de hypnose-scène, bijvoorbeeld). Ook de dromerige symboliek werkt soms verwarrend, vooral omdat de anders zo nuchtere psycholoog Dr. Franks zich zo weinig vragen stelt bij de bizarre gebeurtenissen.

De flashback-fragmenten naar het verleden van Dr. Franks waren trouwens met afstand het meest interessant, maar dankzij het mooie camerawerk en de goede acteerprestaties was ook de rest van de film zeker het bekijken waard.

3 sterren.

Een beetje dubbel gevoel bij deze film. Er hangt nogal een Libelle-luchtje aan de film. Anderzijds moet ik toegeven dat ik ook ergens wel ontroerd raakte.

Beetje oppervlakkig gedaan allemaal, maar in het genre van dames-drama's dan toch wel weer iets beter dan wat er gebruikelijk geproduceerd wordt.

Mooie en mooi gefotografeerde film met uitstekende hoofdrollen en een ontroerend thema dat wat mij betreft helaas niet voldoende stof oplevert om een film van anderhalf uur te vullen. De bedoelingen zijn oprecht en de kwaliteit is duidelijk, dus een onvoldoende verdient dit zeker niet, maar gedurende een te hoog percentage van de speelduur zat ik niet naar het beeldscherm maar naar mijn horloge te turen, nooit een goed teken.

        Bizar: in zijn recensie vertelt Roger Ebert dat deze film in Australië geheel chronologisch is gemonteerd, zodat de kijker gedurende de eerste dertig minuten aanneemt dat de hele film om de jonge Sam en Silvy draait (totdat natuurlijk de laatste sterft en Guy Pearce als de volwassen Sam ten tonele verschijnt), maar in de versie voor de rest van de wereld zijn de plotlijnen van verleden en heden door elkaar heen gemonteerd (zodat de kijker al veel eerder doorheeft hoe de vork in de steel zit, want aangezien de jonge Sam de volwassen Sam wordt moet volgens Eberts "Principle of the Unassigned Character" de mysterieuze vrouw op de trein dus wel...).