Liliom Ösvény (2016)

Een mooie film in de letterlijke zin van het woord: ik besloot de film te gaan kijken vanwege de mooie, artistieke beelden uit de trailer en in dat opzicht stelt de film niet teleur. Het verhaal stelt niet zo veel voor waardoor de film enigszins gaat slepen, maar hij wordt gered doordat in eerste instantie de film een meditatieve en surrealistische bekoring heeft en later de film met de warmte van de moeder-zoon-relatie in contrast met (en in reactie op) het drama van de ongelukkige jeugd van de moeder zelf toch nog een emotioneel aangrijpend aspect blijkt te herbergen. Al met al een bevredigende film.

Een jonge moeder (Angéla Stefanovics) vertelt haar zevenjarige zoon spookachtige verhalen. Vervormde jeugdherinneringen, flashbacks naar vervlogen tijden? We weten het niet, aangezien het narratief in Lily Lane vanaf de eerste minuut wordt overschaduwd door de bevreemdende sfeerzetting. De doorgaans donkere cinematografie van Zoltan Louasi leidt ons van een spaarzaam verlichte slaapkamer naar een verwilderde buitenwijk van Budapest. Aan die buitenwijk ontleent deze experimentele filmprent ook haar naam: het is de plaats waar de vrouwelijke hoofdpersoon met haar getroebleerde verleden geconfronteerd wordt.

In het spoor van regisseurs als Andrej Tarchovsky en Terrence Malick richt ook Benedek Fliegauf (Just the Wind) zich op de overdracht van een zintuiglijke ervaring. Fliegauf lijkt daarbij een verband te willen leggen tussen de puurheid van de ongerepte natuur in de film en de ongrijpbare instincten die aan de basis liggen van menselijk gedrag. Lily Lane is in al haar facetten sterk minimalistisch; betekenis dient de kijker te ontwaren uit de beelden zelf, de omspannende dialogen bieden zelden directe uitkomst. De aanwezige (religieuze) symboliek voorkomt gelukkig dat nihilisme daarbij de overhand krijgt.

Voor een deel is Lily Lane het slachtoffer van haar eigen abstractie, maar diezelfde abstractie geeft dit bezwerende sfeerstuk een uniek en origineel karakter. Alleen al daarom zou iedere liefhebber van meer alternatieve cinema zijn hart in potentie bij deze film moeten kunnen ophalen.

website

Mijn eerste Fliegauf, zelfs een privévoorstelling ook (na de andere 4 vertrokken wegens EN subs...) in Filmhuis Alkmaar en niet enkel daarom een heerlijkheid.

Het type filmmaken van Fliegauf is iets wat mij zeer ligt. Een alledaags realistisch thema wordt dankzij verbeelding/verwoording, cinematografie, en sound design tot iets anders verheven, een soort kunst. Ik weet het niet goed te verwoorden, net als wat het met me doet. De hele film is meer als een sprookje, een droom onder water. Dat Rebeka een verhaal vertelt werkt het al in de hand maar dan ook het gefluister...dicht op de huid filmen, tactiel beeld...geluiden op de achtergrond die donker maken...diverse beeldstijlen door diverse camera's of via een computerscherm... Er wordt gespeeld met dissociatie (van het verleden) en associatie (om het nu anders te doen, te verwerken, te durven voelen en niet bang te zijn, door te geven). Tegelijk voelde ik beiden; erin gezogen terwijl het als een droom voelde. En het deed me denken, in hoeverre elk leven een sprookje van herinneringen is die door de tijd heen écht en áf gemaakt wil worden. Als een film dat via het doek zinnelijk weet te maken, op deze manier, daarvan geniet ik nu nog na, in mijn eigen sprookje en droom die toch heel echt is.