The Resurrected (1991)

I should strip thy flesh from thy bones like a suckling pig, but because I am a madman, they would do nothing to me. Such are the customs of this enlightened century

Een maat van mij heeft een tijd geleden Telenet Digital TV gekocht en hij had deze Resurrected nog op zijn harde schijf staan. Ik dacht eerst dat het een nieuwe horror film ging zijn maar vanaf dat de openingscredits over het scherm rollen blijkt dat de film toch precies een pak ouder is.

Ten eerste voelen de effecten zeer gedateerd aan. Het leek allemaal zo knullig over te komen. Ik had de film dan ook meer op jaren '80 geschat, vooral ook omdat hij mij vrij hard aan Evil Dead deed denken. Niet alleen de monsters maar ook de gewone scènes waar het stormt zien er echt fake uit. De openingsscène was dan weel weer oké.

Qua acteerprestaties zit het wel goed. Leuk om Jane Sibbett (de lesbische vrouw van Ross in Friends) eens in een film tegen te komen. Terry en Sarandon zijn ook zeker niet slecht maar vooral Sarandon komt soms wat te gemaakt over. Het verhaal is op zich niet slecht al is er nergens echt een grote verrassing. De titel verklapt zelfs bijna heel het einde van de film. Ik heb het originele boek van H.P. Lovecraft dan ook niet gelezen dus ik heb geen idee of het het boek goed volgt.

Resurrected is zo'n typische jaren '80 horror film buiten dat hij van de jaren '90 is. Hij komt hard gedateerd over en is op sommige momenten echt saai. Iedereen probeert er wel iets van te maken maar het is allemaal juist net niet.

1.5*

Losjes gebaseerd op het verhaal "The Case of Charles Dexter Ward" van H.P. Lovecraft. Hoewel O'Bannon de onheilspellende en griezelige atmosfeer die eigen is aan Lovecraft doeltreffend op celluloid weet te vangen, speelt het gebrek aan budget de film soms parten. De vertolkingen zijn van typisch b-filmniveau en de effecten ogen nogal goedkoop. Spannend wordt het helaas ook nooit. Vermakkelijk is de film echter wel, omdat er altijd wel wat gebeurt en de plot genoeg interessante ontwikkelingen bevat. Al met al een waardige poging om de fictie van Lovecraft te verfilmen, wat geen sinecure is.

Eén hilarische quote mag trouwens niet onvermeld blijven:

'Since when did you start smoking again?'

'Since I quit.'

The Raven is eigenlijk het enigste werk van H.P. Lovecraft dat ik daadwerkelijk gelezen heb.
Ik heb alleen wel inmiddels al redelijk wat films gezien die (los) gebaseerd waren op zijn werk.
Deze film hoort zeker bij de betere van de films die ik heb gezien en overstijgt in kwaliteit Dan O'Brannon's klassieker "Return of the Living Dead".
Het acteerwerk is van een degelijk niveau. Vooral Chris Sarandon heeft een markante uitstraling die je niet gauw vergeet. John Terry en Jane Sibbett weten ook degelijk werk af te leveren.
Daarnaast zijn de special fx echt nog van een gave jaren '80 stijl. Volgens mij zag ik hier en daar wat stopmotion voorbij komen. De explosie van het huis was alleen wel wat overdreven. Daar zou Michael Bay nog om staan jubelen, maar ik vond het net iets te.
De soundtrack van Charles Band is wel overduidelijk voorzien van zijn signatuur. Niks mis mee. Het werkt wel sfeerverhogend. Vooral tijdens de scenes in de catacomben werkt het goed.
Mijn dank gaat uit naar youtube gebruiker moodz616 die deze laatst een review gaf in zijn nieuwste video. Een leuke film voor de liefhebbers van de old school horrors. Ik kan alleen maar adviseren: gaat dit zien.

The Resurrected is een verfilming van het verhaal The Case of Charles Dexter Ward van H.P. Lovecraft, dat eerder al eens door Roger Corman was verfilmt als The Haunted Palace. Claire Ward huurt een privé-detective in om erachter te komen wat voor experimenten haar man Charles Ward uitvoert. Heeft het mischien iets te maken met een verre voorouder van Charles die zich bezig hield met occultisme?

Chris Sarandon (Fright Night) speelt een sterke rol als Charles Dexter Ward en diens voorouder Joseph Curwen.

Dan O'Bannon had de film eigenlijk met een speelduur van 2 uur en de zelfde komische toon als zijn eerdere The Return of the Living Dead bedoelt, maar de producenten staken daar een stokje voor. De film deed qua sfeer heel erg denken aan de Lovecraft-verfilmingen van Stuart Gordon en Brian Yuzna.

De film is prima opgenomen, met name in de catacomben en tijdens de flashbacks zijn de beelden erg sfeervol. De practical effects zijn gedateerd, maar zien er wel erg gaaf uit. Op een slimme manier wordt gebruik gemaakt van schaduwen om de gedrochten te verschuilen. De Lovecraftiaanse wezens doen een beetje denken aan The Thing, maar over het algemeen lijken de technieken het meeste op Evil Dead (waarschijnlijk door het gebruik van stop-motion). Door de prachtige orchestrale muziek van Richard Band wordt de eerder genoemde sfeer nog eens versterkt.

Al met al is The Resurrected een erg vermakelijke Lovecraft-verfilming. Het duurt lang voordat er echt monsters in beeld komen maar de spanning wordt wel goed opgebouwd en nergens wordt de speelduur storend. Met name de effecten en de sfeer maken de film het kijken waard.

De film is een adaptie van het verhaal The Case of Dexter Ward van H.P. Lovecraft. Om The Resurrected als een geslaagde film te kwalificeren gaat te ver. Om The Resurrected dan maar meteen als een mislukte film te kwalificeren gaat echter ook te ver. In ieder geval is het zo dat een literaire vertelling die behalve een spannend plot tevens een immateriële ideeënwereld in het leven roept, aanmerkelijk verschilt van de verfilming van die vertelling. In de film is dat spirituele element gewoon minder zichtbaar.

In de verhalen van Lovecraft wordt de mens vaak afgeschilderd als een onbeduidend en hulpeloos wezen. De mens is in zijn visie zeker niet de kroon op de schepping. De merkwaardige en vaak bovenzintuiglijke wezens uit andere sferen die in zijn verhalen optreden relativeren de superioriteit die de mens zich zelf toedicht. Volgens Lovecraft mist de mens met zijn aardse blik op de wereld het brede perspectief dat nodig is om de dingen te vatten. In zijn verhalen die oppervlakkig bezien als pulp kunnen worden gekarakteriseerd, valt interessante thematiek over psychologische en sociale eigenschappen van de mens te destilleren, die in de films enigszins vervlakken. Zo ook in The Resurrected.

The Ressurrected is geen slechte film. De regie van Dan O’ Shannon is solide en het verhaal boeit voldoende. De film begint met een privédetective, een wanhopige cliënte en een verdwenen echtgenoot en lijkt warempel uit te groeien tot een slechte Film Noir. Na verloop van tijd wordt dit pad verlaten en ontwikkelt de film zich tot een film die beter aansluit bij de verwachtingen van de kijker die zich heeft voorbereid op Lovecraft-horror. Na wat oninteressant gelummel houdt de film zich dan eindelijk bezig met een mysterie rondom een waanzinnige geleerde, is er wat bodyhorror en duiken groteske monsters op.

De diepere psychologische aspecten van het verhaal worden dan wel niet grondig verkend, maar de analoge effecten maken veel goed. Desondanks is The Resurrected niet een film die bij het kijken tot grote opwinding leidt. Het aangename verhaal en de effecten houden de concentratie vast maar zorgen er uiteindelijk niet voor dat de film een blijvende indruk achterlaat.