Les Assassins de l'Ordre (1971)

Muziekheld Brel staat z'n mannetje in deze film, zeker met z'n speech in de prachtige finale. Voor dat is het toch anderhalf uur kijken naar vale beelden, weinig verrassende corruptie methoden zodat de mogelijke spanning ver te zoeken is, in een te klassieke setting en structuur. Te gewoontjes en zeker voor die tijd al beter en vaker gedaan; prop er dan ook echt een mei '68 rel in bijvoorbeeld.

Voor die tijd een opmerkelijk moderne (nu knullig ouderwetse) bliep bliep soundtrack met een giallo-sfeer, en geen Brel chansons.

De film kabbelt aangenaam door, maar het wordt pas echt goed tijdens die 2 minuten Brel aan het woord in de rechtszaal.

Uitstekende franse film vol met sterke dialogen (zelfs pleidooien) maar ook interessante bevindingen en besluiten en met Jacques Brel, verrassend goed als integere, idealistische onderzoeksrechter tegenover een corrupt politie-apparaat. Ook Charles Denner is uitstekend.

Niets beters om de cinema bourgeoisie op stang te jagen dan late Marcel Carné. Voor de hedendaagse cinefiel, die redeneert volgens 'brands', 'corporations' en 'cinematic universes', is het Poetic Realism® zowat het summum van culturele correctheid en kan het zich haast meten met Italian Neo-Realism, French New Wave, Greek Weird Wave of 'Alienation' - a Michelangelo Antonioni fragrance. Wat sneu dan ook dat hij na de oorlog wegdeemsterde tot de marges van de filmindustrie - precies een plek waar ik graag vertoef. In tegenstelling tot de esthetische én ideologische relevantie van de interbellum films van Carne, lijkt zijn werk uit de jaren '60 en '70 veelal ingegeven door opportunisme en verveling - wat mij betreft de beste drijfveren zijn voor eenderwelke onderneming. Hoewel ik erg bevooroordeeld bent, vind ik ook deze Les Assassins de l'ordre een fascinerend werkje - dat een interessant tijdsbeeld weergeeft maar daarnaast vooral kan leunen op een uitmuntende cast: Michel Londsdale is zoals altijd geweldig als ijzige slechterik, Charles Denner staat lekker te schmieren als scrupuleloze advocaat en zelfs Brel is nauwelijks irritant. Erg aandoenlijk vind ik hoe opa Carné in zijn latere werk steeds toenadering zocht bij de jongelui: hij filmt een psych rock tent waar allerlei langharig gespuis samenhokt met bijna religieuze bewondering en het is moeilijk om een cineast uit die tijd te vinden die meer pro-mei 68 was. Het oordeel van Carné is dan ook geheel manicheïstisch: de politie zijn fascisten en linkse studentenbewegingen hebben gelijk. Omdat dit allemaal de allure van een kinderfilm heeft, valt er echter weinig aanstoot aan te nemen en ridiculeert Carne (on)bewust zelfs een subcultuur die hij wilde prijzen. Toch kon hij zijn echte intenties nooit verhullen, zoals blijkt uit het mini-fragmentje met Luc Meranda - waarin louter de cameravoering verraadt dat hij een soort minnaar - gigolo van Carné geweest moet zijn. Is er een meer oprechte beeldtaal dan deze van de mannelijke perversie?