Flandres (2006)

Gaat volgende week in premiére, ben hier wel benieuwd naar.

Stukken beter dan 29 Palms. Degelijk drama over plattelandsjongens die als soldaat richting woestijn vertrekken, terwijl het achterblijvende meisje het bepaald niet beter doet. Dumont zet in 15 minuten op een heel natuurlijke wijze de situatie neer en de rest van de film laat zien wat het effect daarvan is. Qua sfeer en thematiek zit Dumont dicht in de buurt van de broers Dardenne, die ik toch iets hoger aansla.

Twenty Nine Palms (zijn vorige film) staat bij mij te boek als de slechtste film aller tijden (van films in de categorie Cinema zeg maar, dus niet Police Academy 6 etc.).

Maar ik wilde Dumont nog niet gelijk afschrijven. Dus via deze film nog een kans gegeven. Dat had ik dus net zo goed niet kunnen doen. Ook dit is weer helemaal niks (op de fotografie na, maar die is altijd dik in orde bij hem).

Het stuk in de oorlog is buitengewoon ongeloofwaardig en platvloers. Maar Dumont had het nodig om de liefdesgeschiedenis in Noord-Frankrijk meer diepte te geven. Dus in de oorlogsscenes gaat het niet om een bepaalde tijd of plaats, maar om het fenomeen en hoe mensen zich daar gedragen/voelen. Het is werkelijk een lachertje, onzinnig geloop zonder doel (dat niet echt ljikt op de hi-tech operaties van tegenwoordig), stelletje amateurs etc etc.

Het deel in Frankrijk is bekend terrein en heeft hij vaker gedaan, behalve die oorlogsgeschiedenis ertussendoor dan. En het feit dat hij alleen maar acteurs uit dezelfde leeftijdscategorie heeft gebruikt doet de film geen goed. Het platteland komt nu te veel over als een theaterdecor, in plaats van als een plattelandsgemeenschap.

Wat ook irriteert is dat Dumont zich in interviews (ik herinner me een interview in de Dagkrant van het Rotterdams Filmfestival) presenteert als een van de weinige échte filmmakers met diepgang ter wereld (is er hier een teiltje in de buurt?) en bla-bla-bla. En dat mensen niet meer kunnen en durven kijken. De mens is slecht en dat laat hij -stoere vent- zien zonder poespas.

Ik voel inmiddels meer mee met de "boe"-roepers in Cannes (want Dumont heeft tot twee keer toe prijzen weggesleept) dan met Dumont die zich beklaagt over het gebrek aan diepgang. Ik wou het hier maar bij laten.

Alhoewel ik het niet met je eens ben over deze specifieke film (zo ongeloofwaardig vind ik het allemaal niet), begrijp ik je standpunt wel. Interviews met cineasten: nooit lezen! De pretenties van Dumont (of wat daar van waar gemaakt wordt) haal ik wel uit de films. Ik vind het ook een arrogante man, maar dat mag geen invloed hebben op het kijkproces. Daarom dat ik me heb voorgenomen geen interviews meer te lezen, in ieder geval niet vooraf.

Ik vond zijn debuut erg fraai en had toen wel hoop op een nieuw Frans talent. Ik kan ook niet precies aangeven waar het op hangt, wanneer het wel of niet werkt.

Leos Carax, Gaspar Noe, Philippe Grandrieux, Erick Zonca en Claire Denis zijn allemaal Fransen die voor visueel sterke cinema maken en veel overlaten aan de kijker. Helemaal top! Niet de typische Franse cinema met een hoop geouwehoer (kan ook fijn zijn hoor). Maar het lijstje is wel in oplopende volgorde van hoe goed ik ze vind.

Ook hoe ze erover praten. Het is fantastisch om Claire Denis te horen praten over haar films. Vakmanschap, liefde en een boodschap over willen brengen. Dumont is eendimensionaal en het wordt van kwaad tot erger.

En over lachwekkend: Vond jij het niet typisch dat een klein groepje snotneuzen (allemaal uit hetzelfde dorp in het zelfde bataljon??) zonder begeleiding een beetje zonder doel dagen door de middle of nowhere gingen hobbelen?

Nee, in het geheel niet. Dat zijn precies de situaties waar een en ander misgaat. Sterker, al is er een sterk leidinggevende bij, gaat het nog weleens mis. Verhalen uit Irak en Afganistan doen mij geloven dat de waarheid altijd erger is.

Zeer ongeloofwaardige film. Het verhaal zit vol gaten en dingen die niet serieus te nemen meer zijn.

Mislukte film.

Net Flandres gezien. Een wat vreemde film vond ik. Ik kan hem niet goed plaatsen. Seks, instincten en oorlog? I get the point. Voor een dramatisch gegeven te zijn vond ik de film helemaal niet dramatisch. De film is zo ontdaan van alle drama. Misschien wel de bedoeling van Dumont? En de oorlog is zo minimalistisch in beeld gebracht dat het gevolg is dat de oorlog ook niet voelbaar is. Een klinische oorlogsfilm: een unicum in de filmgeschiedenis? Dumont's onderwerp mag dan wel de menselijke instincten zijn, toch behandelt hij zijn films meer en meer als een intellectueel.

Dumont's vorige films hadden tenminste nog een dramatisch effect op de kijker. Met Twenynine Palms ging het ietwat mis, maar het einde had toch een emotionele impact.

Flandres daarentegen liet me compleet koud. Spijtig.

Mij liet Flandres behoorlijk shockeren. Het begint op het rauwe Franse platteland waar je niet wil zijn.

Dan een magistrale uiterst beestachtige strijd ergens in een kale woestijn. De hel in feite.

(dat de gebeurtenissen ongeloofwaardig zijn bestrijd ik)

Dan de terugkeer naar het eenvoudige boerenleven dat nu een idylle lijkt.

Uitstekend acteerwerk van Adélaïde Leroux en vooral als de stoïcijnse ondoorgrondelijke Samuel Boidin als Demester.

4*

Typisch geval van jammer deze film. Na het zien van de trailer enkele keren had ik hoge verwachtingen van deze film, ook vanwege de mooie muziek in de trailer. Helaas, het blijft bij een verzameling mooie plaatjes, want de cameraman verstaat z'n vak. Verder is er niks, de personages blijven 1-dimensionale harkpoppetjes in een schouwspel dat mij vaker op de lachspieren werkte dan dat ik geshockeert raakte, wat niet de bedoeling kan zijn lijkt me. Acteerwerk was ook flets en het verhaal was erg voorspelbaar.

1.5* voor het mooie camerawerk.

En ik was nog van plan L'Humanité te checken, maar na deze film misschien maar niet, of iemand moet mij kunnen vertellen dat l'Humanité wél de moeite waard is.

edit: onvoorstelbaar trouwens dat deze pulp een belangrijke prijs in Cannes in de wacht sleept. Riekt naar nepotisme.

Het gaat van kwaad tot erger met Dumont wat mij beytreft. Hoewel Twentynine Palms tot nu toe wel het dieptepunt was. La Vie de Jésus vond ik echt nog goed, maar kwa lethargie en eendimensionale karakters vond ik l'Humanité geen spaan beter dan deze. Maar ook die won in Cannes', maar die film is bijna een uur langer! Het camerawerk is in al zijn films goed verzorgd geweest.

Ik begreep van een vriend dat in Engeland in de toonaangevende bladen als Sight and Sound het talent Dumont nu ook in twijfel wordt getrokken, maar in Nederland was iedereen weer even enthousiast. Maar goed dat zegt misschien ook iets over deze critici, die hierover geen noot kunnen of durven kraken en elkaar nakakelen.

Niet voor niets eendimensionaal omdat de personages karikaturen zijn in een soort allegorische oorlogssituatie.

Kakelen ze in Engeland elkaar niet na?

Ben razend benieuwd geraakt naar deze film, na een interessant artikel in de Skrien...

Het artikel in de Skrien slaat voor mijn gevoel de plank helemaal mis. Dumont faalt op alle genoemde punten. Maar ja, smaken en meningen verschillen. Dat houdt het wel weer leuk.

Ga eerst wel het eerdere werk van DUmont eens kijken. Ben daar ook egr benieuwd naar...

Heb aantal mensen gesproken over deze film. Of wat 'een teringfilm' of 'gruwelijk indrukwekkend'. Smaken verschillen zeker hier enorm ja.

Beetje vreemde film... Komt nogal traag op gang, Vlaanderen wordt nogal "Frans" en ouderwets voorgesteld en goh... ik heb van die diepgang niet erg veel gemerkt eigenlijk. Toch heb ik geen spijt dat ik 'm gekeken heb, hoewel ik niet goed kan zeggen waarom... 3*

Een matige en op sommige vlakken onrealistische prent. Het verhaal zit met allerlei gaten en de acteurs/actrices doen niet veel meer dan aanwezig zijn en hun lijntjes opzeggen. Zeer weinig diepgang en veel te pretentieus.

2,5 sterren

Le plat pays qui est le mien

Het is wel geinig om de lage waarderingen te zien voor een film die destijds alle lof kreeg vanuit recensenten. Op het pure technische vlak is het zeker een imposante film door hoe de filmmaker zijn sets feilloos weet in te zetten als manier om de innerlijke strubbelingen van de karakters invoelbaar te maken. Esthetisch is het dan ook een plaatje. Maar helaas kan niet hetzelfde gezegd worden over de geforceerde verhaallijnen, die als het ware uit de lucht komen vallen en dan ''iets'' zouden veroorzaken in de karakters, maar door het slechte acteren zien we nooit wat dan precies. Er zit niet echt een logische curve in datgene wat de personages meemaken en de ontwikkeling die daarmee gepaard gaat. En dat maakt het afkijken van deze film een erg afstandelijke, ietwat saaie zit.

Zat stiekem te hopen op een arthouse-variant op The Deer Hunter.

Qua verhaal is het dat ook ongeveer wel, maar helaas blijven de karakters dermate vlak, dat meeleven niet echt makkelijk valt.

Camerawerk in Frankrijk is zeker mooi. De oorlogsscenes inmiddels al te vaak voorbij zien komen.

Beetje saaie zit eigenlijk. Werd onbedoeld ook meegekeken door de 11-jarige tweeling (doodschieten van kindsoldaten, verkrachting). Niet bepaald geschikt voor dit publiek, maar onder de film nog kunnen uitleggen dat het er in een oorlog iets minder fijn aan toegaat dan bij The A-Team.

Heeft dus in ieder geval soort educatief doel gehad.

Jammer dat de film verder niet zo heel geweldig was.

Daar ben ik het helemaal niet mee eens. Ja, Dumont en de Dardennes kiezen beiden voor een naturalistische benadering, die - ik geef toe - niet erg luchtig of toegankelijk is en ja ze delen het gebruik van long takes. Maar Dumont is een pure estheet: strakke composities, zeker geen handcamera: uitermate stijlbewust. En die uitgekiende mis-en-scène mis ik toch wel héél erg bij de Dardennes.

De ellende die 'oorlog' heet nog maar eens goed in beeld gebracht. Hoe "gewone jongens" in die omstandigheden kunnen verworden tot gruwelijke monsters is al meer in films getoond. Ook in deze film vond ik dat er sterk uitkomen. Wat had deze groep daar in 's hemelsnaam te zoeken?

Dan de situatie thuis, troosteloos, saai, uitzichtloos.

Kortom: een film die de moeite van het zien waard is.

Pure esthetische beelden (check). Gecomponeerde landschapcomposities (check). Zorgvuldig uitgekiende long takes (check). Deprimerende (jong)volwassenen die een uitzichtloos leven in een klein dorpje (check). Nauwelijks sprake van communiceren (check). Liefdeloze seks (check). Oftewel een pretentieuze tot op het bot uitgemergelde mise-en-scène. Flandres is niet meer dan een ‘’vrije’’ remake van de eerdere films die Bruno Dumont gemaakt heeft. Een nogal nutteloze arthouse-variant op The Deer Hunter.

Leuk om te lezen hoeveel irritatie Dumont opwekt. Hij zal er blij mee zijn.

Goede, maar zwaar pessimistische film.

Geslaagde visie op de mens meest donkere spelonken van de geest.

Ik las dat de amateur-acteurs allemaal binnen een straal van 15 kilometer van de filmlocatie waren gevonden. Dit was te merken, zodra ze de mond opendeden was het niet om aan te zien.

Een film met mooie plaatjes, prachtig hoe mistroostig het platteland wordt afgebeeld, maar inhoudelijk leeg, ook al lag de boodschap er dik op.

Een slowburner die uiteindelijk je naar de keel grijpt. De botsing tussen het saaie doodse Frans-Vlaanderen annex de brutale oorlogscontext.

in al zijn scènes gaat Dumont zeer bondig, zeer direct te werk en dat maakt van het oorlogsgedeelte één van de hardste en meest overtuigende weergaves van de mens en zijn bestialiteiten. Maar ook die doodse stilte in Frans-Vlaanderen weet hij strak weer te geven.

Maar ook het buurmeisje van Demester, de boerenzoon die gevolgd wordt doorheen de film, heeft zo haar demonen waar ze mee te kampen heeft

Toen ik naar de inhoud van het verhaal keek en naar de typering van de film drama/ oorlog, had ik een wat warmere drama in gedachte dan deze film die met brute en harde bij de beesten af momenten word gekenmerkt. Als dat de bedoeling is van deze film dan is daar in geslaagd.

Een goede drama/oorlog film...

Prima verhaal...

Wat een drama over oorlog, behalve verkrachter is niet leuk...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond muziek/geluid (Dolby Digital)...

Mooi landschap voor de omgeving Frankrijk...

Niet slecht voor een Franse film...