Bab el Hadid (1958)

Hitchcock zie ik hier ook wel in terug. Bab el Hadid is een thriller met daaromheen een donker getint noir randje, dat politiek gezien ook nog eens behoorlijk vooruitstrevend lijkt.

De regisseur zelf neemt de hoofdrol voor zijn rekening en speelt niet onverdienstelijk. Qinawi is een arme man, die mentaal niet al te sterk oogt en helemaal in de war raakt, nadat hij wordt afgewezen door de vrouw waar hij verliefd op is. Ondanks het feit, dat hij haar wil vermoorden, bleef ik de gehele film tot een bepaalde sympathie voor hem houden. Je zou kunnen zeggen, dat ik hem zijn geluk gunde. Het station van Cairo is daarnaast de plek waar het allemaal gebeurt. Het is er erg druk en mensen komen en gaan en het is de plek waar het verschil tussen de oude en nieuwe generatie vorm krijgt en die het verschil tussen arm en rijk toont.

De jongere Egyptenaren zijn modebewust en modern, terwijl de oudere mensen duidelijk traditioneler zijn in denken, maar ook in kleding. Daar ligt ook het verschil tussen Qinawi en de vrouw waar hij verliefd op is. Hij is duidelijk wat ouder en traditioneel in denken, terwijl zij juist jeugdig, vlot en modern oogt. Ik vond het allemaal wel mooi vormgegeven en doordat er constant wat gebeurt op het station is het in feite elke seconde boeiend. De laatste twintig minuten zijn zelfs nog enigszins spannend en de afloop is zelfs buitengewoon sterk te noemen.

Bab el Hadid geeft in ieder geval een mooie inkijk in een andere cultuur en wordt op fijne wijze geregisseerd. Tot nu toe is dit zelfs de beste Afrikaanse film die ik zag.

4,0*

Mijn eerste film van de Egyptische Youssef Chahine is meteen raak. Het weet op een indringende manier het minderwaardigheidscomplex van een outcast in beeld te brengen. De kreupele hoofdrolspeler ziet steeds hoe hij tekortschiet tegenover een eerbiedwaardige vakbondsleider. Zijn enige houvast is de liefde voor de speelse kruimeldief Hanuma, maar die speelt eigenlijk een spelletje met hem om haar eigen doelen te bereiken.

Wat ik zo ontzettend goed hieraan vind is dat het een weerzinwekkend karakter toch sympathiek weet te krijgen. We gaan zelfs medelijden krijgen met hoe hij behandeld wordt terwijl zijn daden van kwaad tot erger gaan. De mensen die hij tegenover zich heeft liegen hem voor, bespotten hem, of gebruiken hem als een voetveeg. Het dwingt ons om op een humane manier te kijken naar deze marginale figuur die niet eens in staat wordt geacht om geweldplegingen te doen (hoe ironisch!). Visueel een pretje om hoe het treinstation wordt verbeeld als een levendige plek waar zowel treinen als mensen komen en gaan. Het is dan ook een film met verschillende tonen: bruisende levendigheid vol luchtige komedie, maar ook beklemmende horror met suspense.

Film die me zou moeten bevallen, maar vooral verouderd is en daarmee mij niet echt wist mee te trekken. Overdreven acteerwerk waar ik in ieder geval geen liefhebber van ben en soms zelfs aan stoor. De film ligt duidelijk in het realisme, maar voelt toch te filmisch aan. Dat hadden bijvoorbeeld Italiaanse films uit het neorealisme heel anders en veel beter. Zo'n dagje op een station waar een aantal mensen wordt gevolgd is wel geinig. Ergens is het jammer dat het een beetje nog in een thriller verandert, al is dat stuk niet eens heel onaardig. Visueel ook weinig bijzonder geschoten terwijl met zwart-wit zoveel moois kan worden gemaakt. Wel een geinig beeld van Caïro rond die tijd en ook kort van speelduur dus vervelen deed ik me niet echt, maar het had zeker niet langer moeten duren. Omdat ik enorm mild ben ruim nar boven afgerond. 3,0*.

Een thriller met een broeierig sfeertje, over een zielige, geobsedeerde sukkelaar en een schone die hem het hoofd op hol brengt. De tegenstelling tussen arm en rijk in een groeiende wereldstad is effectief weergegeven. Een mooi moment is wanneer links Qinawi staat met z'n versleten muts, en rechts een standbeeld van een farao met z'n kroon. Zo zijn het oude en het nieuwe Egypte in één beeld gevat.

Ik ga mee met de neorealisme-lezing van danuz. Het aardige zit 'm denk ik voornamelijk in de culturele bijklank: een hedendaagse kijker zal zich verwonderen over hoe veel vrijer het allemaal oogt dan nu. Vooral de dansscène in de trein is opmerkelijk, met een fraaie blik in de camera van de wulpse Hanuma. Ook verder zit Cairo station cinematografisch goed in elkaar. Er lijken wel wat frames te ontbreken telkens, gezien de schokjes in het beeld. De setting van de film is fijn, maar het verhaal zelf, het acteerwerk en met name de dialogen vond ik niet zo geweldig. Alles is aangezet en met weinig verfijndheid uitgewerkt, hoewel het als je het in z'n tijd plaatst wel te vergeven valt. Hitchcock zou zeker voor wat meer uitgesponnen spanning hebben gezorgd. Mede dankzij de korte speelduur is deze Cairo station, te zien via de Belgische Netflix (!!!), desondanks prima te verteren.

Verrassend...er waren in 1958 niet veel Hollywood-films die vrijelijk het decolleté of de blote benen van een vrouw lieten zien, het is dan ook opvallend dat wel tegen te komen in deze Egyptische film. Het toont het leven van een gehandicapte krantenverkoper die geobsedeerd is door een mooie vrouw op het bruisende treinstation van Caïro. Er waren momenten dat de film overeenkomsten vertoont met hitchcockiaanse-noir of de Franse New Wave-films (springerige muzieknummers en femme fatale-personages) Een andere manier waar het mij verraste was dat de zwart-witfotografie erg goed was. Zelfs nu zoveel jaren later, is dat iets wat opvalt! Jammer was het wel dat het verhaal voor een groot deel zich wijdt aan het organiseren van een vakbond, dit levert veel minder interessants op. Echter de mentaal instabiele Qinawi gespeeld door regisseur Youssef Chahine zelf, daarentegen was creepy en zou niet misstaan in een horrorfilm! Niet alles was even leuk maar wel veel meer dan in eerste instantie had verwacht!