Cronache di Poveri Amanti (1954)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor deze anti-fasjistiese klassieker van Lizzani met Mastroianni ?

Hij won nog wel de juryprijs in Cannes ! Misschien komt het door de poster die volstrekt ten onrechte suggereert dat Mastroianni hier de protagonist is en die duidelijk uit eind jaren 60 of begin jaren 70 dateert...

Het boek van Pratolini heb ik niet gelezen dus ik weet niet in hoeverre de adaptatie geslaagd is, maar het komt er op neer dat we hier een vrij vroeg voorbeeld hebben van de ziljoenen anti-fasjistiese films die de laars nog zouden overspoelen, en waarin Mastroianni, pre-superster nog, een groenteboer speelt die samen met zijn proletarische buddies Mario en Maciste de strijd aanbindt met witte boorden proletariers die hebben gekozen voor het fasjisme. Zoals dat bij deze lieden gebruikelijk is, een fasjisme voortvloeiend uit ressentiment, kleinburgerlijk materialisme en sexuele remmingen. Mastroianni en co. zijn communisten, maar die term is hier opzichtig vervangen door "anti-fasjisten ".

De film wordt geacht in Florence te spelen, maar is niet geschoten op locatie in het centrum, men besloot de boel dan maar na te bouwen.

Geloof het of niet, maar Mastroianni was eigenlijk tweede keus. Met de kennis van nu zouden we eerder vraagtekens zetten bij de casting van nb. een olympische discuswerper als Maciste of Gabriele Gemser- Tinti als Mario.

Hekeling van het fascisme dat meer en meer grip kreeg op het politieke leven in Italië. Niet zo verwonderlijk als het van regisseur Lizzani komt, om zijn ideeën gekend.

Decor is een klein straatje bevolkt door arbeiders en kleine zelfstandigen die er een pittoresk volks en eerder armtierig leventje op nahouden met veel over en 't weer gepraat en wederzijdse informatie en bespiederijen vanuit het vensterraam. Er volgt ook wel een brok romantiek, soms van ondeugend aard met de onvermijdelijk huiselijke problemen. Niettemin zouden de bewoners gelukkig kunnen zijn ware daar niet de druk die vanuit fascistische hoek die uiteindelijk naar drama's zal leiden en de rode draad doorheen de film uitmaakt.

De vele personages waar we in het begin mee kennismaken en hun eindeloos getater, maken het wat ongezellig maar gaandeweg is er de goede opbouw, de karaktertekening met vele menselijke trekjes en vooral het geschetste beeld, met knappe decors, van het volkske dat daar in Corno leeft en, op de pechvolgels na, die uiteindelijk ook uit het geheugen zullen verdwijnen, zal blijven leven.

De titel van de film slaat op enkele romances, die eindigen en ontstaan binnen de geschetste omstandigheden.