Shi Gan (2006)

Oei moeilijk te beoordelen.

Aan de ene kant staat het briljante concept, het goede acteerwerk en de prachtige muziek. Aan de andere kant staat de uitwerking die van mij wel wat stijlvoller gemogen had, vaak toch wat te lomp en weinig subtiel (met name de eerste helft van de film doet wat platjes aan). Gelukkig trekt dit zo rond de 2e helft enorm bij, de film word stukken intressanter en het einde is super.

Hierdoor zweeft de film tussen de 3,5 en de 4,5.

4* dus, wat opzich best jammer is want er had veel meer in gezeten.

Zeer teleurstellende film. De grappige twist op het einde wil verleiden om de hele film nog eens te overdenken, maar dat verandert er niets aan ik tijdens een behoorlijk groot deel van de film heb zitten kijken naar twee oppervlakkige personages waar ik amper sympathie voor kon opbrengen.

Het verhaal komt op gang met het thema van de jaloezie, maar wordt zo ongeloofwaardig gebracht dat het amper boeien kan. De logica is als volgt: Het meisje is ziekelijk jaloers en meent dat haar vriendje uitgekeken is op haar gezicht. De gekozen oplossing is van een prepuberale onnozelheid. In Korea hebben ze schijnbaar nog geen Dr.Phill, dus dan maar naar de plastisch chirurg voor een nieuw gezicht. (Opmerkelijk: een ander gezicht, niet een mooier). “Vreemdgaan” is onvermeidelijk: ofwel verraad haar vriendje haar eerste gezicht, ofwel haar nieuwe.

Toegegeven, de film ontwikkelt langzaam aan wat meer diepgang, maar die ontwikkeling voelt zo geforceerd aan dat het irriteert.

Tussendoor zien we nog een belachelijke scène waarin Seh-hee de operatiekamer van de chirurg binnenstormt. De man is druk aan het opereren, maar uiteraard heeft hij tijd voor een babbeltje...
Personages schreeuwen tegen elkaar, maar ik krijg nergens het gevoel dat er echt sprake is van interactie. Irriterend het simplisme van vrouwen die bezorgd zijn over hun uiterlijk en mannen die handtastelijk worden als een vrouw “nee” zegt. Irriterend dat de regisseur of de personages geen benul lijken te hebben van het verschil tussen liefde en seks. Irriterend ook enkele geweldsuitbarstingen (zowaar met functioneel “gore”) die niets bijdragen, eerder pijnlijk laten voelen wat er mis is met deze film, namelijk het ontbreken van *echte* emotionaliteit en een geloofwaardige logica in de ontwikkeling van de plot.

Wie weet, misschien wordt hier wel oppervlakkigheid aan de kaak gesteld door middel van oppervlakkigheid, wil de film net dat je een hekel krijgt aan de personages, maar daarmee wordt succesrijk een open deur ingetrapt.

De film ziet er wel fraai uit (soms wat steriel, maar vaak ook zeer sfeervol), is bij vlagen poëtisch en weet daardoor wel te boeien. Ik wil de film 2,5 sterren geven maar heb het gevoel dat ik hem daarmee toch onrecht aandoe. Raar, het lijkt alsof de film je ertoe aanzet om er achteraf al denkende een betere van te maken. Voorruit, ½ ster voor mijn eigen bijdrage erbij.

3 sterren.

Mooie film, alleen vond ik het jammer dat er wat veel in gepraat word. Ik ben bij Ki-duk gewend dat er niet veel in gepraat word maar dat je alles wel op kunt maken uit blikken en daden van de hoofdrolspelers.

Ik mis in deze film de rust van de andere Ki-duk films. En het heeft ook niet veel van zijn oudere films. Het verhaal is erg mooi want het gaat over onvoorwaardelijke liefde en hoe ver iemand kan gaan in onzekerheid, wat ik dus een prachtig onderwerp vind.

Deze film krijgt van mij 4,0* omdat ik het belangrijkste wat ik altijd zo mooi vind aan Ki-dukfilms toch echt wel mis. Verder een erg mooi verhaal, maar mijn verwachtingen lagen wel iets hoger bij deze film

Beetje vreemde reacties over het algemeen.

Wat mij betreft een "nieuwe" Ki-duk. Niks terugkeren naar het oudere werk (véél ruwer, terwijl dit zeker zijn geliktste film).

Ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat het "Ki-duk maakt steeds dezelfde film" gewauwel na Hwal invloed gehad heeft op deze film. Na 12 films praten Ki-duk's personages er ineens duchtig op los.

En om eerlijk te zijn, dat beviel niet echt. Au fond is er nog steeds Ki-duk's mooie werk. Sterke personages met een sterk verhaal, degelijk weergegeven. Maar dat hippe Koreaanse geblaat is een haar in de boter. Laat die know-not kritikasters maar zeuren en ga aub terug naar je normale stijl zou ik zeggen.

Verder wél een goeie film. Ki-duk's getergde personages zijn weer helemaal terug. Clichés worden uitvergroot en versterkt om een boeiend verhaal en uitgangspunt te creëren, wat verder in de film ook erg goed uitgewerkt wordt. Bij momenten mooi, hard en ontroerend.

Jammer dus dat ze allen al kwebbelend door de film hossen. Had veel mooier kunnen zijn, was het stiller geweest. Toch 4*, zeker een mooie film, maar past gewoon niet bij Ki-duk. Genoeg ander volk dat zulke films kan maken.

Film net gezien en ik moet eerlijk zeggen dat hij behoorlijk tegen viel. Op een paar leuk gestileerde scene's was het eigenlijk niet meer dan een standaard film. Een onderhoudende film, daar niet van... Maar toch niet wat ik verwacht had van Kim Ki-Duk. De poster past ook helemaal niet bij de film. Bij het zien van de poster kreeg ik heel veel zin in het kijken van de film, hij wekte veel mysterie op. Ik kwam bedrogen uit. De acteerprestaties waren ook lang niet altijd goed, en laat ik het maar niet hebben over de dialogen. Meestal wordt er niet veel verbaal gecommuniceerd in Ki-Duk's films, je merkt meteen dat hij dat beter zo kan laten. Wanneer je eindelijk een dialoog verwacht wordt die halverwege afgekapt d.m.v. een zoen en stopt de scene. Zwak. Zoals ik al eerder zei: niet meer of minder dan een standaard film.

Ik hou het toch bij Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom.

PS: ik zie dat meerdere mensen hier moeite mee hadden. Maar toch die hoge scores? Dat snap ik dan niet helemaal... Uit respect voor de regiseur misschien?

2,5*

Ki-duk Kim is de enige van mijn favoriete regisseurs waarbij ik vaak niet zo warmloop om zijn films te mogen aanschouwen, alhoewel ze mij uiteindelijk bijna allemaal iets bijzonders weten te brengen.

Ki-duk Kim is een meester in het overbrengen van emoties, zonder van veel verbale communicatiemiddelen gebruik te hoeven maken. Juist daarom is het apart en jammer om te zien dat hij na zwijgzaam, wat meer ingetogen werk als Bin - jip en Hwal, kiest voor een wat andere aanpak met veel meer dialoog in de film, i.p.v. te putten uit non - verbale communicatie.

Shi Gan voelt echter nog steeds aan als een Ki-duk Kim film. Ingetogen en persoonlijk genoeg om van Shi Gan een film te maken waar het niet zozeer te doen is om een moralistisch oordeel te vellen over algemenere, maatschappelijke kwesties als plastische chirurgie. Centraal staat een vrouw wiens jaloersheid, haar er toe drijft om haar aard te verloochenen opdat haar vriend niet gaat tornen aan haar houdbaarheidsdatum. Het is allemaal mooi uitgewerkt, vooral die scenes bij dat beeldenpark vlakbij de zee gecombineerd met vaak rustige, op de achtergrond aanwezige muziek. 3,5*

Zit nog maar op vier films van Ki-duk Kim, maar vind dit ook de minste. Of dat echt aan de dialogen ligt weet ik niet, in ieder geval mis ik een beetje de rust en het mystieke. In dat opzicht vind ik de film vergelijkbaar met Bin-jip. Verder springt de thematiek die Ki-duk Kim hier presenteert in het oog. Best boeiend en relevant, met een duidelijke stellingname van de regisseur, zo lijkt het. Daarnaast duiken er ook in deze film weer de gebruikelijke relationele strubbelingen op. Het camerawerk en de muziek tenslotte zijn niet niet meer dan degelijk. Past wel bij de rest dus eigenlijk. Drie sterren.

Nogal gemengde gevoelens. Ki-Duk maakt ineens een film die echt propvol dialogen zit en dat loopt bij vlagen zelfs compleet uit de hand, met als duidelijkste voorbeeld wanneer de nieuwe Seh-hee op het bed zit en naast haar slapende Ji-Woo uitroept hoe ongelukkig ze wel niet is . De film is ook vooral een niet al te subtiele morele vertelling en doet de film een wat makkelijke en misplaatste poging om het verhaal cyclisch te maken. Verder is de muziek nogal oversentimenteel en cliché en de film voor Ki-Duk begrippen wat degelijk en glad,

Misschien wel de minste van Ki-Duk (van de elf die ik er inmiddels heb gezien), ware het niet dat een stuk van de film erg sterk is. Namelijk het laatste half uur, het deel waarin Seh-Hee op zoek is naar Ji-Wong maar geen idee heeft hoe hij eruit ziet. Helaas zakt de film als we echt op het einde zijn weer stevig in met een nogal flauw einde met het ongeluk en de eerder genoemde poging er een cyclische vertelling van te maken En dat geeft zomaar het idee dat ik vooral naar een potentieel geweldige film met heel veel mankementen heb zitten kijken.

En daarmee kom ik ik nipt nog op 3.0* uit.

Goed.

Na Spring, Summer etc. was ik toch wel benieuwd geraakt naar meer regie, maar heb ik me aan de ene kant nogal voorgehouden niet te gaan overhaasten zoals ik met sommige regisseurs doe. Ik had een gevoel alsof deze film echt de ruimte nodig hadden om mij te raken, aangezien ik de stijl niet heel persoonlijk vind moet het geen standaard-molecule worden, maar juist een bijzondere stijl.

Film is erg mooi, vooral heel goed geacteerd, onderhoudend verhaaltje en eigenlijk ook nog best ontroerend en wat ik altijd leuk vind, is dat het zo recent en modern is. Weer zo'n film die onze tijd kenmerkt! Ik had wel wat moeite met het begin en eind, snapte de clue er niet echt van, maar zal wel weer aan mij liggen haha.

Audiovisueel is het ook erg mooi, wat ik al zei: het heeft is onpersoonlijks, maar daardoor is het wel bijzonder. Kim gaat echt voor de mooie plaatjes en dat is dan ook vaak te zien. Het park waar de geliefdes elkaar telkens treffen bevatte ook eigenaardige beelden die ik ook wel leuk vond om te zien haha. Zo kan iets simpels als ''iets leuks'' filmen al werken bij de kijkers. Trek er je voordeel uit zou ik zeggen.

Gewoon een goede film die erg toegankelijk is en ook lekker vlot gaat. Zeker de moeite waard, 3,5 ster.

Mooie film, al is hij een beetje onevenwichtig. Hij moet namelijk op gang komen. Ik heb me an sich niet echt gestoord aan de pratende mensen, maar het werkt niet echt bevorderlijk voor de mysterieuze sfeer die normaal in de films van Kim Ki-duk hangt. Het verhaal is niet meeslepend, maar kabbelt wel rustig voort. Het betekent vooral genieten van de rare beelden in de beeldentuin, ook vanwege de wijze waarop ze in beeld gebracht worden. Visueel zijn dat toch de aardigste scenes, de rest is over het algemeen degelijk, maar niet overweldigend.

Naar het einde toe wordt het alleen maar beter, als ook de kijker in het ongewisse wordt gelaten en waarbij er een sterke sfeer van vertwijfeling en wanhoop gecreëerd wordt. Soms een simpele maar doeltreffende manier van filmen waardoor ik als kijker ook het gevoel kreeg dat ik je bekeken werd, bijvoorbeeld als er gefilmd wordt door een raam. De personages winnen hierdoor ook aan kracht. Komen ze eerst over als psychisch in de war, dan krijgt dit toch een kader door de sfeer.

Verder schreef ik drie jaar geleden, na mijn eerste kijkbeurt, dat ik de twist niet zo kon waarderen. Nu hangt de film er nog steeds niet op, maar ik kom er wel op terug. Ik vond het eigenlijk wel een leuke toevoeging. Het geeft wel te denken over hoe de film te interpreteren. Een aantal gedachten komen bij me op, die echter filosofisch redelijk uitgekauwd zijn, en de film lijkt ook niet echt antwoorden te geven. Dat is niet erg, want als je het allemaal over je heen laat komen is het ook een prettige film. Een kleine 4*.

Naar mijn gevoel een wat vreemde eend in de Ki-duk Kim bijt. De film is net als het nieuwe gezicht van See-hee: mooi maar het voelt niet lekker aan. Vooral in het laatste deel volgen de verwikkelingen elkaar zo snel op, dat ik niet aan de indruk kan ontkomen dat regisseur Kim het min of meer zag als een tussendoortje waar hij zo vlug mogelijk vanaf wilde zijn. Hoe dat ook zij, ik vind het zeker niet zijn beste film.

Minste Kim die ik tot nu toe zag. Het concept over obsessieve jaloezie is nog wel aardig, maar de hysterische hoofdpersonen en de bizarre acties maken dat ik me geen moment in kon leven. Het is geen vervelende film om naar te kijken, er zaten een aantal mooie scenes in ook, maar na afloop voelde het vooral leeg. Half punt aftrek bovendien voor het einde, dat nergens op slaat en de film een onverdiend mystiek tintje probeert mee te geven.