Giliap (1975)

Een knappe film alweer van Andersson, maar van zijn vier films toch wel de minste. De sfeer zit goed, maar kan nog niet tippen aan die van de twee films die erop zouden volgen (al is de evolutie wel mooi om te zien), en ook de spaarzame humor (vooral de begrafenis-koffietafel in het begin, en de hilarische overval halverwege) doet erg denken aan die uit 2nd Floor, zodat je tijdens het kijken van deze film eigenlijk zin krijgt om zijn andere films nog eens te bekijken, omdat deze voor het grootste deel gewoon ernstig, en zelfs nogal saai, blijft. Het verhaal is mooi, al is het al bij al misschien wat simpeltjes, en vooral het karakter van Gustav vond ik aangrijpend: echt een to-taal miserabel, mislukt figuur, zielig tot en met. Voor de rest vond ik de scenes in het hotel veel interessanter dan de rest van de film, en had ik het ook wel leuk gevonden mochten de nevenpersonages, die toch wel vaak in beeld kwamen, ook een soort van persoonlijkheid zouden hebben gekregen, dat had het verhaal toch boeiender gemaakt.

Maar het is wel een knappe sombere en erg nihilistische sfeerschets van een zootje mislukte levens en hoe men probeert daaraan te ontsnappen (wat volgens mij ook het belangrijkste thema is in Songs from the 2nd Floor trouwens), de typische Andersson-sfeer en -cameravoering bevalt me bovendien wel, al had iets meer humor of een béétje tempo de film wel verteerbaarder gemaakt. In ieder geval, tegen het einde voelde ik me al even miserabel mislukt als al de personages in de film, dus dat is alvast een prestatie .