Camping Cosmos (1996)

Op zeer korte tijd mijn derde van Jan Bucquoy. De naam als de film was me bekend, maar inhoudelijk was ik minder op de hoogte van hen. Ik kan alleen maar vaststellen dat Bucquoy in zijn persiflages (die ik al zag) vaak eenzelfde stijl hanteert en heel vaak dezelfde elementen laat terugkomen in zijn film. Elke film heeft wel zijn eigen karakter, maar staat toch vaak in het verlengde van de rest.

Deze Camping Cosmos geeft ook wederom zo'n nostalgische blik op de jaren 80 van een "bekrompen" volk lijkt het wel dat zijn vakanties doorbrengt op een marginale camping aan de oerlelijke Vlaamse kust. Ik ben alles behalve een strandhanger, maar ik kan het me perfect voor de geest halen hoe het vroeger (en misschien ook nog nu) aan toe kon gaan als ik deze film zie. Alle clichés en vooroordelen ineens bevestigd! ...

De aangeboden animatie op de camping is bij wijlen geweldig. De karaoke, de optredens, ... geweldig allemaal. Altijd fijn om ook Herman Brusselmans, Marcel Vanthilt en Arno (Hintjens) als niet-acteurs aan het werk te zien, de één in een al grotere rol dan de andere. De humor is afwisselend top en flauw. Hoogstaand is het allemaal niet, maar ik kon me er wel mee vermaken.

"Heb je een kontje en twee mooie borsten, dan zoekt M. Vandeputte je voor zijn Miss Cosmoswedstrijd."

Ik heb deze Belgische Komedie / Erotiek film destijds in 1997 gezien en in 2012 heb ik er iets kort over geschreven a.d.h.v. mijn herinneringen en daarna hebben nog maar vier andere personen er iets over geschreven. I.v.m. met de "Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025" (die bijna afgelopen is) heb ik "Camping Cosmos" afgelopen vrijdagavond opnieuw bekeken en dit keer wederom puur en alleen vanwege het meespelen van Lolo Ferrari (een Franse ex-pornoster en ex-model met enorme siliconenborsten van meer dan 3 kilogram het stuk) en dit keer heb ik me er ook meer mee vermaakt. Eigenlijk is het ook geen echte film, want het is meer een aaneenschakeling van absurditeiten, een parade van freaks waarin de Belgische volksmaatschappij flink te kak wordt gezet.

De film speelt zich af in 1986 en dat is het jaar dat België het Eurovisiesongfestival won met "J'aime la vie" gezongen door Sandra Kim (het liedje wordt ook gezongen op Camping Cosmos tijdens de zangcompetitie) en dat het Belgische voetbalelftal op het wereldkampioenschap in Mexico de halve finale haalde, door o.a. de Russen te verslaan met 4-3 in een spectaculaire wedstrijd tijdens de 1/8 finales. Dit wordt ook getoond met een scène van bierdrinkende supporters voor een reusachtig beeldscherm.

In "Camping Cosmos" is Jan Bucquoy (Jean-Henri Compère) een cultuur animator en moet hij in de zomervakantie van 1986 op de camping een cultureel programma uitzetten voor de vakantiegangers. Deze interesseren zich niet zo voor "Mutter Courage" van Bertolt Brecht, maar meer voor het WK-voetbal en de Miss-Cosmosverkiezing. Daar zijn het de gasten dan ook naar, de camping heeft namelijk een hoog "white-trash" gehalte. Een prostituee (Patricia Dollez) die geen vakantie lijkt te hebben, een Kuifje-achtige (met hond) camping-dj (Claude Semal) die de hele dag door de microfoon over de hele camping blèrt, Lolo Ferrari als de seksueel onbevredigbare vrouw van campingbaas M. Vandeputte (Jean-Paul Dermont), een ruziënd stel, te weten Louis (Angelo Bison) en Giselle (Catherine Claeys), frietverkopers, een oudere man (Jacques Calonne) die slipjes van poppen ruilt tegen lolly's en een andere oudere man die voortdurend tegen zijn vrouw zegt dat hij alleen naar Parijs wilt gaan. De weggelopen 13,5 jarige dochter Eve (Fanny Hanciaux) van Jan Bucquoy, die na circa 13 minuten verschijnt op de camping, zorgt nog voor een licht interessant sub-plotje en de slimme zoon, te weten Noé (Noe Francq), van Vandeputte heeft ook een oogje op haar en probeert haar te verleiden met zijn kennis.

De leidraad in de film is daarom in de handen van de jonge Waalse Eve, die net voor de vakantie bij haar moeder is weggelopen en na een kort verblijf in Florence in Italië naar België terugkeert om de vakantie bij haar vader aan zee door te brengen. De communicatie tussen vader en dochter verloopt moeilijk wegens zijn grote afwezigheid in de loop van het jaar en zijn gebrek aan interesse, aldus de dochter. Dat is een situatie met dramatische aspecten, die door regisseur Jan Bucquoy tussen het rampetampen met Lolo Ferrari en de prostituee, de Miss-Cosmosverkiezing (die door Giselle wordt gewonnen na circa 60 minuten tot tegenzin van Louis die niet wilde dat ze meedeed) en de zangcompetitie propt.

Maar de algehele vrolijkheid en goede sfeer verbergen een pak frustraties en eenzaamheid. Regisseur Jan Bucquoy laat daarom z'n personages één na één plaatsnemen op een stoel die over de Noordzee uitkijkt, over het zinloze spel van de golven en de wind, en hij duwt de mannen in de armen van Madame Janssens (een Antwerpse prostituee) of Lola Ferrari (haar zien we ook na circa 22 minuten op een avond volledig naakt uit de zee lopen, waarbij de scène is geïnspireerd op de scène uit de Drama / Komedie film "La Dolce Vita (1960)" met de Zweedse actrice Anita Ekberg in de Trevifontein in Rome), terwijl hij voor de vrouwen strandwachter Arno in petto heeft of Herman Brusselmans (die geen woord zegt, maar wel absurde leuzen schildert op caravans zoals op de frietkot) op een motor, waarop de vrouw van de frietverkopers valt.

Ook zien we regelmatig een oudere man slipjes ruilen van poppen tegen lolly's. Zo zien we o..a. zo'n scène met een kind en met Madame Janssens en zegt een oudere man (die een fanatieke fan van Eddy Merckx is) voortdurend tegen zijn zorgzame vrouw dat hij alleen naar Parijs wilt gaan. Verder is er Kuifje (die na elke neukbeurt op de borsten van zijn sekspartners kotst, zoals op Lolo Ferrari) die kiest voor het ruime sop (oftewel de zee) en zijn hondje Bobby achter laat op het strand. En Pierre Mertens (Noël Godin), de grote onhandige woordkunstenaar, zit met z'n handen in het haar. Zijn publiek beperkt zich tot één geïnteresseerde, namelijk zijn eigen vrouw Marlène Mertens (Marleen Duelz) en ook die heeft er uiteindelijk genoeg van. De rest van de badgasten interesseert zich niet voor zijn oeuvre en kunst in het algemeen. Brood en spelen, dat is Camping Cosmos en regisseur Jan Bucquoy heeft dat goed begrepen, want tijdens een Kurt Schwitters-achtig dadaïstisch gedicht, voert hij een pseudo-masturbatie-act op met een flesje Maes Pils

Nog steeds vind ik Lolo Ferrari het leukste in deze film en ze is er natuurlijk alleen maar vanwege haar enorme siliconenborsten, die eruit zien als voetballen met enorme bruine tepels erop (sowieso was het lichaam van Lolo Ferrari behoorlijk bruin-achtig). Hoewel ze niet kan acteren is haar optreden wel een schot in de roos, want ze deed het gewoon leuk. We zien haar en haar enorme borsten voor het eerst na circa vijf minuten als ze samen met een aantal andere vrouwen topless op de rug op het strand ligt en de camera één voor één over de vrouwen gaat en als laatste over Lolo Ferrari. En we zien haar enorme borsten voor het laatst na circa 66 minuten, als ze uiteindelijk een orgasme heeft gekregen nadat Jan Bucquoy op haar naakte lichaam een Kuifje stripboek voorleest en we haar daarna nog eens lachend op het strand zien.

We zien haar gedurende een vijftal scènes topless (bij één scène wordt ze ook geneukt door een man met een enorme kunstpenis als dildo) en het waren eigenlijk allemaal de hoogtepunten in deze film. Ook de keren dat ze niet naakt te bewonderen is, deed ze het leuk, zoals tijdens het hoelahoepen na circa 40 minuten. Op een gegeven moment wordt ze ook na circa 68 minuten vermoord (wordt wel niet getoond) door haar jaloerse man M. Vandeputte (omdat Lolo Ferrari iedereen het hof maakt), die haar lichaam dan vanaf een pier in de zee dumpt. Daarna zegt hij het ook na circa 74 minuten tegen Jan Bucquoy en zegt hij:

"Ik moet het je zeggen: Ik heb mijn vrouw vermoord. Ik hakte haar aan stukjes, deed alles in een zak en gooide haar over de pier in Nieuwpoort."

Maar Jan Bucquoy denkt maar dat hij een grap maakt.

Sowieso loopt het niet goed af met iedereen in de film, want zo verongelukt de vrouw van de frietverkopers tijdens een motorrit met Herman Brusselmans en loopt Kuifje dus de zee in na circa 76 minuten en zien we hem daarna ook niet meer terug. Maar desondanks eindigt de film nog met een vrolijke noot als Eve uiteindelijk Noé zoent en er daarna nog een mooi liedje op de camping wordt gezongen door een vrouw, waarna de film is afgelopen na circa 80 minuten en waarbij we in het laatste shot nog Jan Bucquoy naar de hemel zien kijken.

Er gebeurt opzicht genoeg in "Camping Cosmos" (o.a. ook nog een bokswedstrijd met Marcel Vanthilt als scheidsrechter en een cursus terrorisme waar de iets oudere jeugd onder leiding van terroriste Ulrique, gespeeld door Sabrina Leurquin, leert hoe men bommen maakt) en dat ook in een hoog tempo, maar niet alles is geslaagd of echt leuk. Maar de film verveelt nergens en zit opzicht ook leuk in elkaar (en dat ook met de nodige humor) met de vele personages (misschien zijn het er wel iets te veel en ik heb ook nog niet iedereen genoemd) en de film heeft ook gewoon een leuke cast en daartoe behoort ook Lolo Ferrari, voor wie ik de film dus herzien heb. De cast zorgt ook voor een aantal leuke dialogen, zoals tussen Jacques Calonne en een jong meisje:

Jacques: Wat een mooie pop. Is ze je lievelingspop?
Meisje: Ja.
Jacques: Heeft je pop een slipje?
Meisje: Ja.
Jacques: Welke kleur?
Meisje: Rood.
Jacques: Als ik je een lolly geef, krijg ik dan het slipje?

De aankondiging / reclameboodschap van Madame Janssens over de radio (Radio Cosmos) door Kuifje, die dan over haar zegt:

"Van negen tot elf uur doet Mw. Janssens al wat u wil in haar caravan voor slechts 450 frank."

En daar maken veel mannen gebruik van. En de keer dat Jan Bucquoy Lolo Ferrari in haar caravan heeft geneukt en daarna drinkend aan een fles bier vraagt of ze een orgasme heeft gehad en zij daarop antwoordt:

"Niks, je had er beter de fles ingestopt."

En verder nog mijn openingszin, welke ook een aankondiging was van Kuifje over de radio.

Al met al is "Camping Cosmos" een grappige en onderhoudende film, die na het herzien een veel hoger punt verdient dan welke ik destijds in 2012 heb gegeven (1,5*).