The Woman in Black (1989)

Aardig maar net wat te weinig spanning en het einde snapte ik niet.

De oude sfeer is goed gebracht.

Acteren was ook goed.

3 sterren

Erg sfeervolle, rustig opgebouwde horrorfilm. Er zijn niet veel schrikmomenten, maar de enkele die er zijn, zijn zéér effectief. Veel gore valt er niet te ontdekken, de focus ligt vooral op onderhuidse spanning en sfeer. Jammergenoeg had het stuk dat het hoofdpersonage zich alleen in het huis bevindt wel langer mogen duren, dat had ruimte gegeven voor meer schrikmomenten.

Zeer goed acteerwerk, enge cinematografie en muziekscore. Helaas ondergewaardeerd horrorfilmpje.

Vergeten cultfilm die binnenkort een remake krijgt en dan hopelijk weer wat in de belangstelling komt te staan. Onbekend is onbemind luidt het spreekwoord, iets wat zeker ook voor Woman in Black geldt. Om te beginnen oogt de film op en top Brits, in die zin dat de personages en locaties een Victoriaans karakter hebben. Men verplaatst zich nog met paard en koets, spreekt elkaar met Sir aan en draagt een hoed in het openbaar. De acteurs schikken zich perfect in hun rol van afstandelijke, nuchtere mensen met de nodige scepsis tegenover het metafysische. Al deze elementen zorgen voor een typische gotische sfeer waarin het in mist gehulde landhuis nabij de zee prima uit de verf komt. De sterkste scènes spelen zich dan ook daar af en smaken naar meer, en helaas blijf je net op dat vlak als kijker op je honger zitten. Achteraf besef je dat de potentie van die geweldige locatie te weinig benut werd, met als gevolg dat de enge momenten erg schaars zijn. Voor een horrorfilm is dat altijd zonde. Toch zorgt de bewuste Woman in Black voor enkele beklemmende momenten waarvaan één wel eens als inspiratiebron voor de Japanse spookverschijningen zou kunnen gefungeerd hebben.

Kortom, een remake is op zich geen slecht idee als de goede elementen (sfeer + vertolkingen) behouden worden en de minder goede (spanning + schrikmomenten) een update krijgen.

Welke is beter? Dit origineel of de remake met Harry Potter?

- Hoofdrolspeler: Adrian Rawlins in het origineel gooit het vooral op de psychologische toer. Erg veel lijkt er niet te gebeuren en het is vooral de suggestie die hem gek maakt. Lang kun je zelfs nog denken dat het allemaal tussen zijn oren zit. Daniel Radcliffe daarentegen wordt wel degelijk fysiek bedreigt. De doden vallen links en rechts bij bosjes en ook hij is zijn leven niet zeker. Desondanks probeert hij op de been te blijven. Uiteindelijk ligt mijn voorkeur daarom bij de nieuwe film. Radcliffe is overtuigender als jonge advocaat die met bovennatuurlijke zaken moet dealen, terwijl Rawlins overkomt als een snotterend kind dat van een windvlaag en een beetje mist al van de kaart raakt.

- Bijrollen: Het origineel wijdt maar weinig uit over de voorgeschiedenis van het dorp en zijn mensen. Alleen het personage van Sam Toovey, de landeigenaar, wordt iets meer uitgediept. Wel heeft de vrouw van de advocaat iets meer screen time. De remake daarentegen creëert een algehele sfeer van paranoia en laat veel meer zien waarom veel dorpelingen zo bang zijn voor de vrouw in het zwart. Mijn voorkeur gaat ook hier naar de remake.

- Effecten: Het origineel blijft dicht bij het oorspronkelijke verhaal. Je ziet maar weinig van de vrouw in het zwart en het meeste is suggestie: geschreeuw, voetstappen, schaduwen etc. Maar als ze dan eindelijk in vol ornaat verschijnt zit je op het puntje van je stoel. De remake gaat erg over-the-top: overal sterven er kinderen op de meest gruwelijke manier, de film zit vol schrikeffecten en tientallen spookverschijningen. Hier is het origineel veel effectiever in zijn less is more benadering: ik hoef niet liters bloed te zien om te weten dat er gevaar dreigt.

- Verhaal: Het origineel is trouwer aan het boek en legt de focus op de jonge advocaat en zijn directe omgeving. Hoewel de remake meer back story levert, sleept het er ook veel dingen bij, zoals de kinderen die zelfmoord plegen na het zien van de vrouw in het zwart. In het tempo waar in de remake de doden vallen, zou er binnen een jaar geen kind meer in leven zijn! Het einde in het origineel is onverwachter en dus enger, de remake maakt alles (inclusief de vrouw in het zwart) veel te gecompliceerd.

Conclusie: beide films hebben hun sterke kanten. Voor de betere acteurs en de overtuigender dorpelingen kies je de remake. Voor de echte gothic horror met een simpel en effectief verhaal, zonder overbodige bombast, kies je het origineel. Beide films: 3,5*

Het boek "The Woman in Black" past naadloos tussen de gotische romans van weleer maar gek genoeg werd het pas in 1983 geschreven door Susan Hill. Hoe kan het ook anders dan dat in 1989 dat boek al werd verfilmd voor de Britse televisie! Op kerstavond werd het uitgezonden door ITV. Het scenario kwam van Nigel Kneale (schreef voor de BBC, Hammer Film Productions en ITV voor meer dan 50 jaar o.a. Bernard Quatermass komt van zijn hand)

Het verhaal draait om advocaat Arthur Kidd die naar het kleine badplaatsje Crythin Gifford reist om de nalatenschap van een onlangs overleden weduwe Alice Drablow te regelen en het Eel Marsh landhuis te koop te zetten. Echter aangekomen blijken de bewoners ontwijkend te zijn en ziet hij een spookachtige dame in het zwart. Erg verontrustend want op ze is daar gewoon op een klaarlichte dag...Het mysterie ontvouwt zich maar Kidd gaat ook mentaal steeds verder achteruit.

Wel opvallend is dat het erg op iets uit de jaren '70 lijkt! Maar de tv-film heeft de de tand des tijds aardig doorstaan. Vermoedelijk komt dit ook doordat ​​dit zich afspeelt in 1925, in het tijdperk dat auto's en elektriciteit nog een bijzonderheid waren. Er zijn ook weinig jump-scares, zodoende moet de horror komen van het camerawerk, griezelige geluiden (brr die paard en wagen of het schreeuwend kind) en de belichting (dichte zee-mist) versterken allemaal de spanning en opvallende sfeer. Heerlijk gedegen werkje!

Vergelijken met de in 2012 uitgekomen Hammer Film Productions doe ik niet want beide zijn op hun manier gewoon goed! Wel een leuk feitje; acteur Adrian Rawlins die hier de hoofdrol speelt is vader Weasley in Harry Potter en die Harry (Daniel Radcliffe) zal dus 23 jaar later ook in de huid kruipen van Arthur Kidd.

Trage spookhorrorfilm met een aantal sfeervolle sequenties en onbehaaglijke momenten, maar over de grote lijn niet al te boeiend vormgegeven. Vooral het acteerwerk en de vormgeving van de personages zijn daar voor aan te kijken en binnen een verhaal dat het zeker van de inhoudelijke vondsten moet hebben is dat een dooddoener. Erg spannend wil het gebeuren verder helaas ook niet worden. De tweede helft creëert wat meer dan dat de opbouw in de eerste helft doet, maar kan niet verhullen dat The Woman in Black te lang wordt uitgesponnen en niet effectief genoeg is op het vlak van horror, een snelle escalatie van evenementen ten spijt.