Strategic Air Command (1955)

er zit haast geen vaart in de film, wat te danken is aan die irriante rol van allyson.

wat overblijft is mooie vliegtuigscenes en een redelijke rol van stewart.2 sterren

Leuke naam wel: Robert "Dutch" Holland

moet je maar eens random hearts kijken.nog leuker: dutch van den broeck is harrison ford's naam.

Op zich vind ik de combinatie Stewart en Allyson een perfecte combinatie. Werkte het bij de Glenn Miller Story wel goed hier eigenlijk nauwelijks. Nogal langzaam voortslepend drama.

Eigenlijk nogal een vreemde film. Eerder 'interessant' dan 'goed'.

Het verhaal is volstrekt ondergeschikt aan het beeld. Veel mooie glimmende vliegtuigen, veel mooie blauwe luchten met condensstrepen eroverheen. In historische zin erg interessant, want de vliegtuigen die we te zien krijgen waren stuk voor stuk grensverleggende toestellen, en we krijgen er ook heel wat van te zien - het verbaast me eigenlijk dat dat zomaar kon, middenin de koude oorlog. Of is er soms ergens in de verte een verborgen agenda geweest om de Russen eens even stevig te intimideren met al deze blinkende vernietigingswapens - waarvan dan toch wel eventjes dunnetjes ingewreven wordt dat slechts een van die B-47's meer vernietigende kracht in zich had dan alle vliegtuigen in de tweede wereldoorlog bij elkaar. Ik als argeloze kijker ben er al best van onder de indruk - dik vijftig jaar verder. Dat zal indertijd best aangekomen zijn.

Wat daar dan ook het idee bij was tot daar aan toe. June Allyson en haar romantische onderdeeltje in het plot doet eigenlijk voor spek en bonen mee, het leidt vooral af van de hoofdzaak - het dient nog maar nauwelijks het doel om het verhaal mee te beginnen en te eindigen. Alsof er niet goed geedit is, en er per ongeluk een stukje is blijven zitten van een andere film.

James Stewart speelt in ieder geval eens een heel andere rol - nog steeds wel ietwat sloom, maar in tegenstelling tot het ietwat stereotiep van aardig en vriendelijk kiest hij hier niet voor zijn vrienden of zijn vrouw, maar voor de plicht en zijn land - en misschien nog wel erger, gewoon voor waar hij zelf zin in heeft. Het vliegen gaat hem prima af - wat misschien een wat minder bekend iets is is dat hij ook echt piloot was, en zeer zeker niet voor de show. Aan het einde van de tweede wereldoorlog was hij kolonel, en daarna reservist - en zelfs nog tot in de Vietnamoorlog actief. De film is daarmee zeker een tikkeltje autobiografisch - wat we hier zien is bijna zijn alter ego, zijn onbekende andere leven. En het lijkt daarmee ook wel waarschijnlijk dat hij zelf de hand heeft gehad in het maken van deze film, een grote rol heeft gespeeld in de manier waarop het Strategic Air Command hier te zien is. Want dat is toch best bijzonder. Bommenwerpers zijn ondertussen toch wel wat minder populair. En dat geldt al zeker voor de nucleaire variant.

Een monument uit een tijd dat patriottisme nog geen vies woord was.

Beetje dertien in een dozijn verhaal, maar met prachtige authentieke opnames van o.a. de Convair B36 Peacemaker en andere vliegtuigen uit de 50er jaren. Als dat je niet interesseert zou ik zeggen "sla maar over".

Als mannen anno nu inderdaad doen waar ze zelf zin in hebben ( met name als er een vrouw in het spel is ) was dat toen een doodzonde maar anno nu nog steeds .

Uiteindelijk is het ook detijdgeest van toen dat ze achter hem bleef staan maar zeker anno nu is wel bekend dat de vrouwen van uitgezonden militairen procentueel het meest hun man bedriegen .

Wat had die June Allyson trouwens een irritante stem , ze doet het als echtgenote verder wel aardig .

Moest wel lachen dat ze eerst haar vader zo zelfverzekerd laat weten dat ze haar man zo goed kent om later te moeten vragen hoe hij zijn eieren gebakken wil hebben .

De vliegtuigscenes zijn mooi gemaakt en zijn zonder twijfel de blikvanger van de film .

Wat patriotisme betreft : een gebrek eraan lijkt me nog gevaarlijker voor een land dan een teveel ervan .

Eind jaren '70 begin jaren '80 al eens gezien maar toen al met moeite door heen gekomen en nu, nu mijn interesse voor drama-films al helemaal minimaal is, is het niet anders, weer met moeite door heen te komen. Leuk reclame-filmpje voor de luchtmacht meer kan er niet van maken.

James Stewart destijds, net zoals voor vele, mijn favoriete acteur, alleen daar is niet veel meer van over. June Allyson toen mijn favoriete actrice, dat is anno 2023 onveranderd. Ze speelde vaak in vrolijke (musical)films om mensen zoals ik op te vrolijken maar speelde ook wel in drama's oei oei en als ze dan gaat huilen zoals hier maar ook aan het eind van de Glenn Miller Story. (Ze kon het dan ook echt lees ik bij Wiki, als de regisseur zei huilen dan deed ze dat ook). Het was verder een heel kleine vrouw zie ik hier ook weer.

Saaie, strakke en lange film. Wel mooi in kleur met die vliegtuigbeelden maar dat is het dan ook. The Stratton Story (Film, 1949) nooit gezien, boeit me niet maar Stewart met Allyson zal vermoed ik een goede (winstgevende) combinatie zijn geweest. 2.0