Les Carnets du Major Thompson (1955)

Ze bestonden nog : films van Preston Sturges en met Jack Buchanan...niet voor lang meer want dit was de laatste. Buchanan stierf even later aan de kanker waar hij tijdens het draaien al mee rondliep, Sturges deemsterde wat weg in een alcoholroes al leefde hij nog een tijd verder. Een verdoemde film dus, die dan ook door Sturges buffs meest wordt genegeerd of beschaamd weggemoffeld, unaniem bijna beschouwd als een totale en pijnlijke mislukking.

Wel, goed is het allemaal niet maar dit bleek me nog enigszins mee te vallen. Je moet de prent dan wel bekijken op 2 voorwaarden : 1. je moet het zien als een typisch Franse cine papa film van die tijd in episoden en niet vergelijken met het golden Hollywood romcom era werk van de regisseur , en 2. : je moet dit bekijken door een post allo allo bril. Al geef ik toe dat je daardoor kwaliteiten in dit werk ziet die er eigenlijk niet in waren gestopt, maar so what.

Het scenario is trouwens gebaseerd op een mij volstrekt ongekende, maar toen blijkbaar zeer populaire serie krantencolumns van ene Daninos, waarin hij per gefingeerde Engelsman maj. Thompson een serie goeiige schetsen gaf van zijn landgenoten, zgn. via een objectieve Engelse upper class bril. We mogen aannemen dat die columns net als de film een anno nu erg belegen indruk zullen maken.

De observaties waar Buchanan als Thompson mee strooit zijn ook van een verbluffende banaliteit en getuigend van een jaren 50 pop culture gecensureerde suffigheid, het deel over l' amour althans leek me helaas ernstig gecoupeerd te zijn. Al is het deels nog al te actueel zoals dat heet : men denke aan Franse folklore als de bureaucratie of de altijd gezellige stakingen. Overall echter volkomen trivia en niet grappig. Al speelt de minst grappige sketch dan zgn. in Engeland.

Maar om even terug te komen op de 2 punten die ik eerder memoreerde : dat we hier eerder te maken hebben met een cine papa komedie blijkt alleen al uit coryfee van dat genre : Noel Noel die hier een soort pantomimes verzorgt en de protagonist is in de sketches die hem- uiteraard- voorstellen als oerfransoos in optima forma. Nogmaals : de gevatheid uit Sturges Hollywoodwerk hoeft u hier niet te verwachten, eerder fysieke humor en kluchtigheid.

And yet : de verbale humor is tamelijk onbedoeld aanwezig, en slechts voor ons post allo allo kijkers. Dit dan vooral dankzij Carol , de 100 jaar jongere echtgenote van Thompson . Die spreekt namelijk zelf "Engels " en combineert het stemgeluid van Yvette met de malapropismen van officer Crabtree. Dat is lachen, al kraamt ze helaas geen obsceniteiten uit. Naarmate de film vordert wordt ook dit brabbeltaaltje minder grappig, maar zeker in het begin is het onbedoeld hilarisch. Men lette trouwens ook op Luguet als een soort monsieur Alphonse avant la lettre.

Dit alles gezegd hebbende : de enige- bij mijn weten- nog te ziene versie van deze prent is van vrij crappy kwaliteit. Maakt voor een komedie niet zoveel uit misschien, maar de speelduur bedraagt ook 10 minuten minder dan de schijnbaar oorspronkelijke. Er is vermoedelijk in gecoupeerd. Heel veel beter of slechter zal het er niet op geworden zijn.