Gold Diggers of 1935 (1935)

Dit is het begin van Berkeley's minder goede periode. Ja, OK, 'Lullaby of Broadway' is een geniaal nummer, maar dat is dan ook zo goed als alles aan deze prent. Zonde, want Berkeley kon, als hij echt wou, veel grotere dingen bereiken. Spijtig dat zijn gouden periode voorbij was. Dit filmpje valt te bezien als de afsluiter van zijn grote tijd in Hollywood.

Nadat ik erg onder de indruk was van Gold Diggers of 1933, moest natuurlijk ook de versie van 1935 eraan geloven. Maar helaas, zo goed als die uit 1933 is deze zeker niet. Veel braver, saaier en minder inventief. Het plot is gewoon een plat liefdesverhaaltje over wat verschillende stelletjes, die natuurlijk allemaal gelukkig en wel bij elkaar komen. Een boottochtje, een liefdesliedje, je kent het allemaal wel.

Waar je in G.D.o.1933 vanaf het begin en vooral in het laatste deel werd overspoeld door choreografisch spektakel, moet je hier op een houtje bijten. Alleen aan het einde van de film krijg je een massale dansscène voorgeschoteld, die er overigens wel eventjes mooi uitziet, maar die dan weer erg vreemd afloopt (ik vond het in ieder geval, bij een dergelijk frivool dansnummer, nogal raar en niet echt passend zo'n dramatisch einde, dat dat meisje van het balkon valt).

Nee, terwijl ik bij Gold Diggers of 1933 toch was verbluft door het visuele spektakel, heb ik me hier eigenlijk een beetje zitten vervelen.

Na een sterk begin, want er wordt al meteen met een dansnummer begonnen, zwakt de film vrij snel af. Minder goede cast en Powell is ook minder opvallend. Totdat Berkeley na een uur met het nummer begint The words are in my heart. Met een heleboel vleugels en knappe meisjes. (Die door dansers in het zwart werden verplaatst). Maar toch heel knap in beeld gebracht (voor die tijd). En schitterend om te zien. Waarna nog Lullaby of Broadway volgt, wat wel wat teveel van het goede is. Maar ook daar is het camerawerk mooi gedaan en scenes lopen vloeiend in elkaar over, zeer mooie montage.

Nooit eerder gezien, hoewel vaak vrolijk, minder sterk dan eerder werk en onevenwichtig verdeeld, met een paar liedjes en wat (zeer lange) shownummers, maar met een goed begin en een goed laatste gedeelte.

2.0/3.0