L'Ours (1988)

Vond die geluiden die er soms geproduceerd werden een beetje raar maar voor de rest bijzonder knap gemaakt. 3,5*

Prachtige beelden in een simpel maar doeltreffend verhaaltje. Soms wat knullig in elkaar gezet (een beer die een bad trip heeft?!), maar overwegend meeslepend en aandoenlijk.

Deze film is enorm knap gemonteerd. Af en toe wel humoristisch. De kikkerdroom en de trip vond ik wel leuk gemaakt. Verder was de film heerlijk rustgevend met prachtige natuurbeelden, mooie muzikale ondersteuning en weinig gepraat erdoorheen. Ik vond de geluiden (die waren toch niet echt neem ik aan) van het beertje soms wat irriterend, soms toch ook wel leuk en een soort ondersteuning om de (menselijke) gevoelens die het beertje zou hebben te benadrukken. Voorlopig 3,5*, maar misschien ooit meer.

Leuk gemaakte film, waarin zo te zien een hoop tijd gestoken is om de beren de dingen te laten uitvoeren, die ze als opdracht hebben meegekregen. Het kleine beertje is schattig, de natuur mooi, maar sommige momenten van de jagers en het geluid van het beertje komen wel wat amateuristisch over. Toch heb ik er verder wel met plezier naar gekeken.

3,0*

De beren maken de film. De manier waarop moeder beer haar zoon ' in gewonde toestand ' enkele wijze lessen des levens leerde staan nog in mijn geheugen gegrift. Daar waar de beren heel schattig waren vond ik de beelden van die ' jagers ' die uiteindelijk tot inkeer kwamen wat te misplaatst zoetsappig. Geen welkome interventie, aangezien het ook niet echt spannend was en ik liever had gezien dat de regisseur zich gewoon alleen had gefocust op de beren en hun onderlinge relatie.

Blijf het trouwens wel indrukwekkend vinden dat men de beren van zo dichtbij heeft kunnen filmen. Jammer van de mensen binnen het dierenrijk. 3,5*

Vanmiddag zitten kijken, leuk en mooie beelden. hier houd ik van.

Dit kon me niet boeien helaas. Heb me vooral zwaar zitten ergeren aan die amateuristische (piep, kreun, steun, hijg) geluidjes van die kleine beer. Daarnaast vond ik het bij vlagen maar saai.

De jagers waren ook al niet veel soeps. Beetje houterig allemaal. De beelden zijn wel mooi en de film kent een paar érg fraaie scénes, ook met de beren (wat gewoon knap werk is), dus daarom kan ik hier nog twee sterren aan kwijt.

Kan me nog herinneren dat ik deze film destijds in de bios heb gekeken met mijn moeder en oma. Ik weet nog dat ik de 1e 10 minuten elke keer vroeg: Mama er wordt toch wel gesproken in deze film? Maar toen hield ik mijn klep en genoot ik van deze schitterende natuurfilm met een emotioneel en toch wel spannend verhaal. Heel knap gefilmd in een hele mooie setting. De gevaren voor de kleine beer van zowel de natuurlijke vijanden als de mens zorgden er destijds voor dat ik helemaal meeleefde met Youk. Echt een aanrader voor wie hem nog niet heeft gezien!

Zeer knap en creatief om deze beelden te maken. De montage is inderdaad zeer mooi. Maar de film is nogal saai en ik werd op een gegeven moment er nogal duf van. En o die kreun/piep geluidjes van die beer gingen mij verschrikkelijk irriteren. Ik vond het bij deze redelijk mooie film niet passend. Vond het de film behoorlijk verpesten eigenlijk. Krijgt daarom van mij maar een haar dunne 2,0.

Prachtig stukje pure cinema.

Zoals hierboven vermeld staat heb ik deze film meermaals gezien in mijn jonge jaren, maar de laatste keer dat ik hem zag zaten we volgens mij nog in de jaren 90. Door de jaren heen zijn me wel enkele momenten sterk bijgebleven, maar ook als geheel kan L'Ours me nog steeds meeslepen en ontroeren.

Jean-Jacques Annaud verdient alle respect voor dit werk. Documentaire wordt perfect verweven met "gewone" cinema - de droomsequences van Youk waren zelfs niet nodig geweest. Af en toe steekt er wat sentimentaliteit de kop op - i.t.t. vroeger kan de inkeer van de jagers me niet meer overtuigen -, maar er zitten uiteindelijk genoeg sterke scènes in. De laatste scènes waarin Youk door Kaar van de pouma gered wordt en uiteindelijk samen met hem een winterslaap houdt doen me nog steeds enkele tranen wegpinken.

Bijna 25 jaar na datum ziet de film er nog steeds piekfijn uit. De natuurbeelden zijn magnifiek, de beren (en alle andere dieren) zijn fantastische hoofdrolspelers en ook de muziek is meeslepend.

Alles in z'n geheel is dit een sterk stukje échte cinema.
Dikke 4

Schitterende beelden die het nogal magere verhaal vertellen. De enscenering van hoe de beren door het beeld heen glijden is voortreffelijk gedaan. Naarmate de speelduur vordert, worden de beelden mooier en daarmee de film beter.

Niet alles werkt. Zo doet de scène waarin het beertje aan het trippen is op paddestoelen wat vreemd aan. De dierengeluidjes zijn er net te veel aan en af en toe is het verhaaltje wel erg melig.

Toch betrapte ik me er op dat ik tegen het eind wel heel erg zat te hopen dat het beertje het zou redden. Vooruit dan 3,5 sterren.

Een schitterende en ontroerende film over een kleine beer die moet zien te overleven na de dood van zijn moeder en allerlei gevaren moet trotseren. Bijzonder mooi gemaakt ook en de prachtige natuurbeelden spreken voor zich. De film onlangs op blu ray aangeschaft want die kon ik niet laten liggen. Bijna elk jaar toon ik deze film aan de leerlingen van mijn klas die vol verwondering kijken naar en genieten van deze film.

L'Ours verteld het ontroerende verhaal van een klein beertje dat door een ongeluk zijn moeder verliest. Hij ontmoet een andere beer waar hij mee optrekt, maar dan komen er jagers die de beren willen vangen...

De film is echt prachtig opgenomen en de schitterende locaties en mooie dieren komen volledig tot hun recht . De film komt haast niet geënsceneerd over, maar de cinematografie is toch erg sterk en er zitten veel verschillende camerahoeken in. In andere 'natuurdocumentaires met een verhaal' is dat vaak niet het geval, de voice-overs zijn daar ook ergerlijk en ontbreken hier gelukkig. De film ziet er door de 4K-restauratie erg modern uit, alleen de effecten in de droomscènes en hallucinaties (zoals de stop-motion kikkers) herinneren je eraan dat de film in de jaren ’80 gemaakt is. Ook de muziek van Philippe Sarde is erg mooi en ontroerend.

Het beertje dat de hoofdrol vertolkt in de film, Youk, is in 2011 overleden in Dierpark Emmen waar hij sinds 1994 is verbleven. Bart the Bear (de grote beer) is een bekende filmbeer die in talloze Hollywood-films een rol speelt. De geluidjes die de kleine beer maakt waren wel een beetje apart en leken haast door een mens gemaakt, ik heb geen flauw idee hoe berenjongen echt klinken maar na wat zoekwerk blijkt dat het over het algemeen toch een zwaarder geluid is. Verder niet heel storend.

Met L'Ours schetst regisseur Jean-Jacques Annaud een ijzersterk portret van de natuur, die zowel schitterend, ontzagwekkend als wreed kan zijn. De mens maakt het de dieren weer eens erg moeilijk. Toch zijn de jagers in de film niet alleen maar schurken, je ziet ook dat ze het zelf moeilijk hebben en hun jachthonden hebben het zwaar te verduren onder de grote beer. Uiteindelijk laten ze het beertje ook gaan. De scènes met de honden en de poema waren best heftig, gelukkig wordt heel duidelijk verteld dat de dieren geen moment echt gevaar hebben geleden aan het einde van de film.

Al met al is L'Ours een prachtige film zoals ik er weinig heb gezien. Het verhaal had opzich beter gekund, maar de prachtige beelden en ontroerende momenten maken dat ruimschoots goed. (Ook een schitterende poster trouwens.)

Fijne natuurfilm dito documentaire die ik destijds in mijn jeugd verscheidene malen zag. Nog steeds een erg onroerend portret van een klein beertje die na de dood van zijn moeder moet optornen tegen de gevaren van de natuur en zelfvoorzienend moet trachten te zijn. De locaties zijn adembenemend met de bergtoppen, uitgestrekte bossen en kabbelende beekjes. De menselijke karakters zijn verwaarloosbaar en zijn gelukkig niet onverdeeld moordzuchtige jagers.

De echte sterren zijn de beren. Ook hier een authentiek portret van wat beren in werkelijkheid doen. De grote mannelijke beer is trouwens een heuse filmster want hij heeft wel wat andere films op zijn palmares staan zoal bvb The edge, Legends of the fall, White Fang, ... L’Ours is een ontroerende film met een combinatie van de wreedheid en de pracht van wqt de natuur kan bieden.

Enige vreemde zijn misschien de nachtmerrie van de kikkers en hallucinaties die de kleine beer heeft. Het heeft iets sprookjesachtig en mysterieus, maar het haalde me even uit de film. Ook zijn geluiden kwamen me soms maar vreemd over. Een film met een Bambigehalte, maar wel eentje die erg geslaagd is. Mooi!

Maakt indruk.

Annauds ode aan de natuur is een fascinerende film geworden waarin een berejong na de dood van de moeder de wijde natuur intrekt en onder de hoede genomen wordt door een andere volwassen beer. Er zijn niet alleen de gevaren van de natuur zelf, maar ook de mens is al eeuwenlang een bedreiging. L'ours is eigenlijk een complete film met avontuur, spanning, bronstige romantiek (jawel!), vriendschap en een boodschap. De film probeert ons ervan bewust te maken hoe broos en weerloos dieren zijn, en hoe het meer loont om de natuur gewoon met rust te laten. De wildernis is buitengewoon prachtig. Enkel die berendromen en hallucinaties vond ik een overbodig en knullig element maar voor het overige is dit een meesterwerk. Er is dan ook jarenlang aan de film gewerkt, onder meer voor de dressuur van alle dieren. En de Oscar voor beste beer gaat naar...

1988.

Net vanuit de provincie verhuisd naar Amsterdam, en deze film in Tuschinsky - op de opening night, en het was uitverkocht. Ik zat op de voorste rij ergens in het midden.

En ja, dan is die beer echt wel groot. Overal, boven, onder, links en rechts. Dat maakte best indruk, en de toch best indrukwekkende boom die hij al rug-krabbend aan het schudden brengt ook.

Bij de herziening ruim dertig jaar later valt het dan toch allemaal een klein beetje tegen. De beer is op mijn tv thuis toch wat kleiner. En ja, het kleine beertje is gewoon te schattig, maar je ziet ook wel wat erg duidelijk dat de rol van het kleine beertje door een groepje van tien of zo kleine beertjes gespeeld wordt. En het verhaal is wel wat dun.

Dat roept wel precies de vraag op - had Annaud niet beter een documentaire kunnen maken. Is deze film niet gewoon mislukt - want er zijn best wat voorbeelden die veel beter gelukt zijn. Nouja, misschien niet met een koppel grizzlys. Ik ben, zoals ik nu films bekijk, bepaald niet onder de indruk.

Maar het beertje is wel te schattig