A Night at the Roxbury (1998)

Dit is al de tweede film deze week die ik tegenkom en waar ik vreemd genoeg niet op heb gestemd.

Maar goed.. A Night at the Roxbury al meerdere keren gezien en het blijft een erg vermakelijke komedie. Allemaal heel fout, de kleding, hun dansjes en moves. Maar wel prachtig om te zien en de muziek erbij is wel fijn. Vooral de soundtrack is leuk om te horen. Will Ferrel en Chris Kattan doen het erg goed in hun rol als dwaze en simpele figuren. Zo'n rol is natuurlijk weggelegd voor Will Ferrel die bijna altijd een dwaas speelt. Ik heb hem enkel serieus gezien in de film Stranger than Fiction. Dat deed hij niet verkeerd, maar als dwaas is hij toch beter.

Leuke en ontspannende film!

3,5*

Echt niet om aan te zien.

Kattan is té irritant en ook het personage van Ferrell, vooral in dienst van, is niet te pruimen. Doet erg z'n best om de foutheid van de jaren '90 uit te buiten (beetje raar voor een film uit '99) maar na het zien van Brüno even terug is dit echt zo énorm suf.

Verder ook niet erg grappig, vooral omdat zowat in elke scene Kattan z'n ding moet doen. Grapjes zelf zijn ook een beetje duf, de timing is allerminst geslaagd.

Veel herhaling ook, niet in het minst een klotesoundtrack die steeds weer hetzelfde Haddaway nummertje vooruitschuift. Kon Ferrell op het eind van de film alleen maar bijspringen.

Zelfs met z'n korte speelduur een vreselijke zit, Ongrappig, onleuk en kan vaak zelfs niet makkelijk scoren. krappe 1.0* vanwege Ferrell zelf, die af en toe nog een beetje grappig uit de hoek kan komen.

Best een geinig filmpje, maar meer ook niet.

Wat me sowieso opvalt; wat een geweldige soundtracks

Ik mag die muziek uit de jaren 90 wel. De film zit vol met nummers en melodietjes van toen. Erg herkenbaar en prettig om te horen. Zeker ''What is love'' komt vaak voorbij.

De film zelf is niet heel bijzonder. Ik wilde hem vooral zien vanwege Ferell. Zijn rol is ook nog wel de leukste, zonder dat hij echt top is. Het verhaal rondom de 2 broers is wel grappig en hun gedrag was dat ook. Het is qua lompigheid echt een Ferell film, wat ik altijd leuk vind. Gelukkig duurt de film ook niet al te lang, dus vervelend of ergerlijk wordt het nooit.

3*

Een film die volgens mij gebaseerd was op typetjes die Ferrell en Kattan speelden in Saturday Night Live. Kattan is bloedirritant als Doug, Ferrell daarentegen is stukken leuker. Niet heel erg bijzondere film, weinig moeten lachen. Palminteri, Munro en Shannon waren wel grappig in hun bijrollen.

Povertjes.

Dingen tot in den treure toe herhalen is niet leuk. Dat bewijst deze film eens te meer. Zaken zoals die spastische hoofdknikjes zijn compleet idioot en vooral ongrappig als dat honderd keer gedaan wordt, telkens onder dezelfde begeleiding.

Ook erg is het dramastukje, dat hier ongeveer een twintigtal minuten in beslag neemt en de speelduur van niets bijzonder taai maakt.

Daarnaast is ook één van de twee hoofdrolspelers strontvervelend en dat is net iets te veel. Hij doet me wat denken aan Charlie Day in Horrible Bosses, die Chris Kattan: ellendige kop, ellendige stem en vooral niet grappig.

Godzijdank is Will Ferrell er om de film te redden in de mate van het mogelijke, al is hij in latere komedies meer in zijn element.

Ik ben wel voor die janettendancepop uit de jaren 90 en de soundtrack bevat ook wel een aantal goede nummers. Maar hoe fout en goed die ook mogen zijn, als zo'n Haddaway een keer of 8 gedraaid wordt begint dat te ergeren.

2

Toevallig deze film tegengekomen door dit filmpje: What is love Jim Carrey original! - YouTube met Jim Carrey, Will Ferrell.

Ik vond A Night At The Roxbury eigenlijk best geestig. Ik heb me zelfs niet geërgerd aan het veelvuldig voorbij komen van "What is love". Sterker nog, het paste prima in het verhaal. Om de 'elevator'-versie moest ik grinniken. Geinig om de toch wel erg foute 90'er jaren dansclassics voorbij te zien komen.

Leuke film om een keer gezien te hebben.

In de stijl van Dumb & Dumber (1994) is dit eveneens een onderhoudende komedie met o.a. Will Ferrell in de hoofdrol.

Dit was de éérste film voor Eva Mendes, en de laatste film voor Loni Anderson. Het verhaal bevat een aantal leuke verwijzingen naar andere films en TV-series. De bekendste zijn o.a. "21 Jump Street ", "Cheers " en hetzelfde dansje van Doug en Steve uit My Blue Heaven (1990).

Kenmerkend is een lekkere soundtrack waar we allemaal wel iets mee hebben gehad. Daarnaast is de cast aardig samengesteld. (Waaronder een korte scène met Jennifer Coolidge A.K.A. Stifler's Mom). De regie werd voor alle duidelijkheid grotendeels verzorgd door John Fortenberry. Met uitzondering van een paar scènes die door Amy Heckerling werden geregisseerd.

3,0 *

Matige film waarin twee broers het liefst een eigen nachtclub beginnen. Het toch al simpele verhaaltje weet niet de toch al korte speelduur te blijven boeien. Er valt hier en daar best wel wat te lachen, maar over het algemeen is de humor behoorlijk flauw. De muziek is goed gekozen en Will Ferrell is duidelijk wel beter geworden later in zijn carrière.