Le Pont du Nord (1981)

Wervelend begin, maar de film vervalt teveel in een herhaling gebeurtenissen, althans dat receptieve is ook wel een issue van de film, maar het wordt steeds hetzelfde uitgewerkt, waardoor er wat vervlakking bij mij ontstond. Maar dat begin is dus echt heel fijn. Vreemd genoeg wordt de cinematografie erg geprezen. Was op zich ook niet veel mis mee, maar de film is 1:1.33 en je hoeft geen kenner te zijn om te ontdekken dat een ander beeldformaat altijd beter had gewerkt - en dus sprong het meer in het oog, dat het nog beter had gekund. Evenwel moet ik zeggen dat veel Rivette films van het afgelopen jaar goed zijn blijven hangen.

Openingsscène is inderdaad het hoogtepunt: de shots van Ogier die op haar brommertje rondtuft plagerig herhalend gecrosscut met het Lion de Belfort standbeeld (en een instrumentele versie van 'I've Seen That Face Before' op de achtergrond − nu weten we ook weer waar Polanski de mosterd haalde voor Frantic) lijken haast een avant-la-lettre parodie van jaren '80 videoclip esthetiek van stoïcijnse helden op contemplatieve tripjes in de grootstad (Miami Vice e.d.). Verder een typische Rivette, die de straten van Parijs wederom gebruikt als de achtergrond van een scenaristisch doolhof en dat ditmaal illustreert aan de hand van een ganzenbord (de kaart van Parijs wordt net als in Out 1 op een gegeven moment in vakken verdeeld): de personages worden als pionnen voortbewogen en komen van in de ene narratieve valkuil in de andere terecht. Pascale & Bulle Ogier lijken personages uit verschillende films, dochter een soort westernheld (let op hoe ze naar het kompas aan haar broeksriem grijpt als een six-shooter in een holster of als Tonto naar de spoorwegen luistert) met een voorliefde voor Oosterse gevechtssport, moeder dan weer aan het spil van een trans-europees complot, waar Rivette de klassieke spionage thriller elementen combineert met de post-revolutionaire paranoïa van de late jaren '70.