menu

Amore e Rabbia (1969)

Alternatieve titels: Love and Anger | Vangelo '70

mijn stem
3,43 (7)
7 stemmen

Italië / Frankrijk
Drama
102 minuten

geregisseerd door Marco Bellocchio, Bernardo Bertolucci, Jean-Luc Godard, Carlo Lizzani en Pier Paolo Pasolini
met Tom Baker, Julian Beck en Ninetto Davoli

Een vijfluik van vijf verschillende beroemde regisseurs. In het eerste segment wordt een man door de politie gedwongen om een stel dat net een ongeluk heeft gehad naar het ziekenhuis te brengen, maar daar heeft hij geen zin in. In het segment van Bertolucci vervolgens speelt een avant-gardistische theater groep de dood van God en de vernietiging van de mensheid, waarna in Pasolini's segment een blije Italiaanse jongen door de straten van Rome loopt terwijl overal ter wereld bommen vallen. In het vierde segment, van Jean-Luc Godard, discussieert een jong stel over oorlog en revolutie vanaf een mooi dakteras, en in het vijfde en laatste segment leidt een professor zijn studenten in een gespeeld debat over Vietnam dat dreigt uit te lopen op een bloedbad.

zoeken in:
Weet iemand of de originele poster ook zo is...: http://www.filmscoop.net/locandine/amoreerabbia.jpg ?

avatar van Mochizuki Rokuro
3,5
Jammer van het laatste stuk, maar verder één van de beste episoden-films uit de "Frans-Italiaanse"-periode van Jaren '50/'60.

Eerste segment L'Indifferenzia" kent heel dynamisch camerawerk vanuit soms duizelingwekkende hoogten en mooie straatopnames van New York. Helaas zijn de dialogen simplistisch en houterig, wat enorm afleidt van de suspense. De film eindigt ook nog eens nergens.

Twee segment "Agonia" zal niet ieders smaak zijn. Een man op zijn sterfbed wil met rust gelaten worden en wordt vervolgens (geestelijk?) gesteisterd door een avant-garde dansgroep die hem , de kerk (het is een geestelijke zo zal later blijken en de wereld om hem heen bekritiseren. Als hij overlijdt worden de sacramenten in stelling gebracht en de overledene verzorgd en gekleed. De film is indringend en mooi gemaakt, maar wel iets te lang.

Derde segment "Il Fiore di Carta" is een absoluut hoogtepunt met Ninetto Davoli die dwaalt over zomerse Romeinse straten met zijn bekende vrolijke hoofd terwijl er over het beeld heen het nieuws (en de hypocirisie van politiek en oorlog) wordt geprojecteerd. Het had van mij nog wel even door mogen gaan, maar helaas is dit het kortste stuk.

Vierde segment "L'Amore" is een bekend Godard-gegeven met een dicussie tussen een Arabische man en een Joodse vrouw over een film in een film. Waarbij in elk deel van de film andere aspecten van de wereld de boventoon voeren. De inhoud is bekend en misschien niet zo boeiend, maar de kadrering van deze Godard is subliem in schoonheid en bevat veel fraai kunstzinnig naakt, onder andere op een zinken dak. Ook wel een tikkie te lang.

Het vijfde segment "Discutiamo, Discutiamo" is een inhoudelijke discussie die voor een film gewoonweg niet boeiend is al heeft Belocchio er inhoudelijk het meeste gewicht aan toegekend.

Al met al veel fraaie ideeën, waarvan sommige wat lang, maar zeer vrijzinnige en daarmee redelijk houdbare episodes gezien.

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Jammer van de volgorde eigenlijk. Want het beste zit voorin bij deze episodenfilm.

Het eerste stuk was een soort mini-misdaadfilm in New York. Op locatie geschoten. En erg knap en dynamisch, waardoor het me door de stijl meteen pakte. Dat het uiteindelijk voooral uitdraait op een stijloefening is niet erg. Livani was de enige van wie ik nooit eerder wat had gezien.

Dan komen de segmenten van Bertolucci en Pasolini, de besten van deze film. Bertolucci balanceert op het randje in zijn segment en gebruikt op een geweldige manier een dansgroep om de doodsangst van zijn hoofdpersoon te verbeelden. Erg van genoten.

Pasolini is misschien nog wel beter. Al had zijn stuk nog wel wat langer gemogen. Geslaagde poging om de zorgeloosheid van een individu tegen de achtergrond te zetten van een wereld vol zorgen. Het was lang geleden dat ik nog eens wat van Pasolini zag, maar wat was dit weerzien fijn.

Godard zit in zijn eigen modus met discussies over revolutie. De tegenstelling tussen film en de echte wereld. En onderlinge relaties tussen personages daarbinnen. Mooi gefilmd is het wel, tikje saai soms ook wel.

Belocchio is het meest expliciet politiek en misschien ook wel het minst geslaagd, al is dat vooral in de context van deze film. Meer nog omdat de andere beter waren. Zijn segment hangt het meest aan de tijd (de studentenprotesten van '68, communisme was hip) en is in die zin interessant.

Al met al was dit een hele sterke film. Waarin een aantal van de meest opvallende filmmakers uit hun tijd duidelijk veel vrijheid kregen. Grote aanrader.

4.0*

Gast
geplaatst: vandaag om 03:45 uur

geplaatst: vandaag om 03:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.