Het Verhaal van Kees (1989)

Deze mooie, kleine film blijft behoorlijk hangen. Geen helden en geen heldendaden, maar gewone mensen in een bange tijd. Gezien vanuit het oogpunt van de jonge Kees lijkt het misschien wat naïef, zo niet onrealistisch, maar dat maakt het niet minder aangrijpend. Geen ingenieus plot, geen bombastisch einde, maar een prachtig verhaal over échte mensen.

Realistische weergave van een weerloos jongetje gedurende WO II. Uit angst voor de bommenwerpers wordt hij voor een tijdje naar het platteland gestuurd waar hij uit zijn schulp kruipt en weer ervaart wat (het) leven werkelijk inhoudt.

De heerlijke realistische sfeer van Nederland in de Tweede Wereldoorlog weet Van Duren goed over te brengen. Niks ziet er te gelikt of te mooi uit. Het gras is niet te groen, de straten niet te schoon, de uniformen van de Duitsers en de kleding van de burgers niet te glad. Zoiets zie ik graag. De camera lijkt te registreren wat er zich (in de oorlog) heeft afgespeeld. Iets wat ik vaak mis in (oorlogs)films.

Ondanks dat het een jeugdfilm is, schuwt men niet om ook de verschrikkingen van de oorlog te laten zien. Zo heerst er constant de dreiging dat Gerrit wordt opgepakt, wat uiteindelijk ook gebeurt. Natuurlijk : geen martelingen of al te ruw gedrag, maar de beoogde doelgroep zal toch goed beseffen hoe het leven hier was in die dagen. En met die gedachte is de film ook gemaakt.

Leuk om te horen ook dat er gekozen is om de bevolking gewoon in hun eigen accent te laten spreken, wat vaak geschuwd wordt. Het geeft het geheel een nog meer realistische aanblik. Gelukkig ook geen overdreven, dramatisch einde. Overheerst dan het gevoel van " eind goed, al goed " ? Ook dat niet, ondanks dat alles goed afloopt voor de familie.

Wat een grappig wijs kereltje die Kees.

De aanpak (nadruk op gewone mensen en het provinciale) heeft wel wat weg van die regiosoap Van Jonge Leu en Oale Groond.

Het schiet soms een beetje door naar het kneuterige .

Het oorlogsverhaaltje is vrij cliché, weinig verrassend, maar de 'kleine dingen' in Kees verhaal zijn mooi. Een geromantiseerde vertelling, de oorlog gezien door kinderogen.

Productioneel is het allemaal wat gedateerd. Zo maakten ze toen tv-drama (doorsnee en vooral geen gekke dingen doen). Zag ook eens De Zomer van '45 terug. Daar had ik dat gevoel ook.