City Slickers (1991)

Redelijke film waarin drie vrienden met een midlife-crisis besluiten om een vakantie te nemen in het Wilde Westen. Een aardig gegeven voor een comedie, maar de film bevat ook genoeg dramatische elementen en een aantal goede dialogen. Verder een leuke cast waarbij een piepjonge Jake Gyllenhaal in zijn debuutrol als het zoontje van Billy Crystal.

Nogal een typische film over mannen met een midlifecrisis. Het eindresultaat is praktisch wat je verwacht van zoiets. Op zich hoeft dat niet erg te zijn, het is altijd makkelijk voer voor komedie. Helaas is de film niet bijzonder grappig. Alle scherpte moet komen van Billy Crystals one-liners. Voor de rest is het allemaal nogal belegen, met veel flauwe grappen van matige komieken als Daniel Stern en bijna de gehele verzameling aan bijrollen.

Het ergste is echter dat Crystal, de regisseur en de scriptschrijvers daarnaast bijna lijken te denken dat ze ook een diepzinnige film maken, want het geheel is hier echt van speeches en openhartige gesprekken aan elkaar geregen. Er zit zelfs een soort structuur in: zo'n beetje iedere grappige scène wordt afgewisseld met een serieuze, waarin een personage verteld wat hij op zijn hart heeft of welke openbaring tot hem gekomen is. Alle serieuze scènes zijn clichématig en het hangt van tegeltjeswijsheden aan elkaar.

Komt nog een bij dat er geen echt bevredigende afronding is voor dit alles. Het loopt goed af, zoals verwacht, maar de ontknopingen worden niet sterk gelinkt aan wat er vooraf ging. De zwarte kleinzoon geeft ineens bij zijn grootvader aan dat hij nog eens deze trip wil afleggen. Waarom? Deze personages hebben niet eens mogen bijdragen aan de hoofdactie. Phil krijgt ineens een relatie met de knappe vrouw, die alleen maar in de film zit zodat iemand aan het eind een relatie met haar krijgt. Niettemin delen deze twee personages gedurende de hele speelduur geen noemenswaardige momenten samen. Zelfs Crystals openbaring, dat zijn familie zijn "ene ding" is, komt uit de lucht vallen, hoe voorspelbaar het ook is. Er wordt geprobeerd een goed gevoel te geven aan de afronding, maar het goede gevoel komt niet voort uit iets dat vooraf ging. Het zijn gewoon willekeurige dingen die leuk zijn voor de personages.

Dan is er nog Jack Palance, in een sentimentele eerbetoon aan het cowboytijdperk. Zijn gestileerd gefilmde acties aan het begin, onbedoelt meer een hommage aan Eastwood dan Palance, lijken uit een andere film te komen en Underwood bewijst dat "gestileerd" absoluut zijn ding niet is (wat ook blijkt uit het feit dat hij zelfs de prachtige landschappen waar de personages doorheen rijden mooi in beeld kan brengen). Uiteindelijk wordt Palance wel aandoenlijk een grappig, maar ook hij stijgt eigenlijk niet uit boven het gevoel voor valse sentiment dat hier toch al enorm overheerst.

Eigenlijk zijn alleen de oneliners van Crystal echt leuk. Verder is dit niets meer dan een tussendoortje dat te lang aanvoelt door zeurderige speeches die steeds weer opduiken. Ik had een wat lossere film verwacht en gehoopt helaas. Dit soort sentimenteel gedoe is minder voor mij.
2*

Vermakelijk maar wel een voorspelbaar filmpje, de mooie film locaties in de woestijn en de leuke maar helaas te korte rol van Jack Palance maken deze film toch zeker de moeite waard.
Het einde is mier en mier zoet, Hollywood laat weer eens zien waar ze goed in zijn

Voor de afwisseling best leuk om eens mee te pakken.
3*

Oef.

Underwood had een leuke film met Tremors, maar zo te zien was dat eerder een lucky shot. Deze City Slickers stort zich vol op het comedy genre, maar gaat zwaar de mist in. Of je moet een geweldige fan zijn van belegen dad humor, dan valt er nog wel wat te rapen.

Drie mid-life crisis droeftoeters gaan op retraite. Naar één of ander jolig cowboykamp waar ze hopelijk weer tot zichzelf komen. Prachtig plot voor wat licht overdreven komisch gedoe. En een hoop levenswijsheden, type "spendeer het meeste tijd aan wat je het belangrijkst vindt in het leven". Underwood zorgt ervoor dat de filosoof in ons niet op z'n honger blijft zitten.

Crystal is allesbehalve grappig, maar van de acteurs die komen opdraven is hij zowaar nog het best. De rest is nog flauwer. Visueel is het brak en ongeïnspireerd, de soundtrack is vooral een afterthought. En wie een happy end wil wordt ook op z'n wenken bediend, al is het meer een aanhangsel dan een logisch einde van de film.

Nee, dit is goedkoop video materiaal. Een comedy die wel poogt grappig te zijn, maar dat nooit wordt. Werkelijk geen enkele keer kunnen lachen, da's pijnlijk. Onbegrijpelijk dat men hier nog een vervolg van gemaakt heeft.

1.0*

Na het zien van ¡Three Amigos! kreeg ik ook interesse in City Slickers. Ik verwachtte immers een zelfde soort film. Uiteindelijk blijkt dat toch niet helemaal het geval te zijn. Ik vond dit zeker een alleraardigste film, maar ik vond het eerder een speelfilm met enkele grappen tussendoor. Daar komt helaas, zeker naar het einde toe, een beetje onnodig Amerikaans sentiment bij kijken. Als komedie op zich had er dan ook meer in gezeten. Gelukkig is het acteerwerk, en dan met name dat van Crystal en Stern, leuk en het is zeer voordelig dat de film, ondanks een redelijk lang speelduur, nergens weet te vervelen.

3*

Billy Cristal steelt hier op zijn eigen ongedwongen manier toch weer de show. Fijn en interessant personage ET hij hier neer. Beetje herkenbaar voor een doordeweekse brave huisvader die zijn midlifecrisis nadert of er al in verzeild geraakt is. Heb de film voornamelijk bekeken omdat Jake Gyllenhaal erin meespeelt, zijn debuut?, weliswaar met een minimale rol als tiener. Kan ik deze ineens ook afvinken.

Best enkele fijne, maar vooral luchtige dialogen. Niet uitermate diepzinnig, maar wel populistisch correct en kort door de bocht met een vorm van waarheid. Die snul Phil is ook best leuk en zo is het best een vermakelijke film geworden. Film verveelt nergens. Is ook niet op alle vlakken even geslaagd, maar in zijn geheel verraste hij me toch. Het einde verknalt het dan weer wat met zijn sentimenteel gedoe, maja, niets nieuws onder de zon.