Cop Hater (1958)

Met 1958 als releasejaar zat je als filmmaker natuurlijk al ver van de puriteinse waarden die een film moest uitdragen en dicht bij de naderende 'moderniteit'.

Bij Cop Hater vond ik het dan ook opvallend hoeveel 'niet-functionele' obsceniteit er aanwezig was. Als je de genregenoten van dezelfde tijdsperiode gewend bent, zie je nog vooral keurige pakken en stropdassen. En ook al werden de rokken korter; paraderen in ondergoed zul je de (huis)vrouwen niet zo gauw zien doen.
Als je dan bedenkt dat de beha van Janet Leigh in Pscycho (1960) heftig was.

Onduidelijk in hoeverre de staat van televisie in '58 was, maar Cop Killer heeft wel iets weg van een televisieaflevering. Het verhaal is vrij liniear en eendimensionaal. Het politiestation als terugkerend basis geeft je het familiare gevoel dat je het rechercheteam al kent. Dit is niet perse slecht, maar het zorgt voor weinig verrassingen omdat je weet dat het verhaal eindigt bij het oplossen van de zaak. Orde is hersteld.

Oke, op naar die obsceniteiten.
Voor ondervraging valt een rechercheur uitgerekend binnen bij de verdachte tijdens diens huwelijksnacht. Terwijl hij zijn beklag doet zie je de vrouw op bed liggen in de kamer erachter. Aparte bedden in de slaapkamer? Ha!

Omdat het heet is zit de vrouw van dezelfde rechercheur op de vensterbank in haar ondergoed heel verleidelijk een sigaret te roken. De man zelf loopt zonder overhemd en bezweet vraagt hij aan haar of ze meekomt naar bed.
Een aantal scenes later heeft zij een badpak met luipaardenmotief gekocht en verleidt zij haar man om haar over te drempel te tillen naar de slaapkamer. Er zijn films waar er plots een fade-out komt voor die suggestie überhaupt gemaakt wordt!

Ten slotte nog de knaller!
De doofstomme verloofde van de hoofdpersoon wordt in haar woning verrast door de boef. Deze climax had niet beter onderstreept kunnen worden dan door het feit dat ze enkel gewikkeld is met een badhandoek. Oh, de spanning dat die eraf glijdt!

Ook krijgt de aanstormende jeugd (een kentering in de maatschappij) een rol in het verhaal in de vorm van een jeugdbende. Jeugdcultuur was nu blijkbaar iets die de filmindustrie niet meer kon negeren.

Voor een verder standaard misdaadfilmpje maakten deze observaties het wel een stuk leuker.