So Proudly We Hail! (1943)

Amerikaanse propagandafilm die midden in de oorlog gemaakt is, toen de strijd om de Filippijnen nota bene nog volop aan de gang was. De film begint heel aardig, maar het verhaal krijgt ondanks het oorlogsgeweld van lieverlee een weeïg karakter.
Oorlog of geen oorlog, de filmmakers houden zich netjes aan de spelregels van de Hays Code. Alvorens George Reeves en Claudette Colbert samen hun laatste nacht doorbrengen, gaan ze eerst trouwen zoals de moraalridders uit die tijd dat eisten. Ik heb me al vaker afgevraagd in hoeverre de bioscoopbezoekers van toen die stichtelijke onzin geloofden.
Van de cast springen Paulette Goddard en Veronica Lake eruit dankzij hun personages, die tenminste nog enige echte emoties blijken te bezitten. Helaas is de rol van Lake veel te snel uitgespeeld. De rest van de cast lijkt last te hebben van collectieve gelatenheid.
Middenin de oorlog zal deze propagandafilm zijn uitwerking op het (Amerikaanse) publiek allicht niet gemist hebben, maar daar is nu nog maar weinig van over.

Vrij lange film waarin het verhaal word verteld ,via een lange flashback van een groep nurses die net op weg naar australie zijn vanuit oorlogsgebied .

1 van de vrouwen is in apatische toestand en via een lange flashback krijgen we haar verhaal en dat van haar collega's te zien .

De film is vrij groots opgezet en een soort hommage aan de nurses die zich aangemeld hadden voor actieve dienst in the pacific .

Natuurlijk is het allemaal behoorlijk geromantiseert maar de karakters worden goed opgebouwd en gaandeweg ga je als kijker met hen meeleven .

Deze film is nog in oorlogstijd gemaakt dus ook wel duidelijk met een soort propaganda achtige boodschap maar dat stoort niet zo heel erg .