So Proudly We Hail! (1943)

Speciaal voor Dogie_Hogan.

Many thanks -)

Nagekomen:

promo shot met Veronica Lake: LINK

Inmiddels de film 2x gezien. Zeer indrukwekkende oorlogsfim. Ook nog in oorlogstijd (1943) gedraaid.
Meer dan 2 uur, een hele zit, dat wel.

Spelen Colbert en Goddard op de "automatische piloot" , Sonny Tuffs en Veronica Lake acteren zeer gepassioneerd.
Ondanks haar geringe aanwezigheid in deze film, bezorgt de toen 20 jarige Lake je kippevel; ook de manier, waarop ze aan haar eind komt. Prachtige invulling van haar -te korte- rol.
De Japanners worden als medogenloos neergezet.

Aanrader deze DVD-waardige- film; ik verwacht dat ik na vaker zien, de score wat moet opschroeven.

DVD-release 22 mei a.s.

** DVDreview: link.

Wat een mooie film.Ik had eigenlijk een beetje zoetsappig verhaal verwacht,maar het is een keiharde oorlogsfilm.

Goed spel van Veronica Lake,Claudette Colbert en Paulette goddard.

De omschrijving van de film,hierboven,klopt overigens niet helemaal.

wie kan mij zeggen waar deze te koop is zoek deze al geruime tijd alvast bedankt voor de tip

vond aan deze film geen klap aan. romantischhhhhhhh.

Amerikaanse propagandafilm die midden in de oorlog gemaakt is, toen de strijd om de Filippijnen nota bene nog volop aan de gang was. De film begint heel aardig, maar het verhaal krijgt ondanks het oorlogsgeweld van lieverlee een weeïg karakter.
Oorlog of geen oorlog, de filmmakers houden zich netjes aan de spelregels van de Hays Code. Alvorens George Reeves en Claudette Colbert samen hun laatste nacht doorbrengen, gaan ze eerst trouwen zoals de moraalridders uit die tijd dat eisten. Ik heb me al vaker afgevraagd in hoeverre de bioscoopbezoekers van toen die stichtelijke onzin geloofden.
Van de cast springen Paulette Goddard en Veronica Lake eruit dankzij hun personages, die tenminste nog enige echte emoties blijken te bezitten. Helaas is de rol van Lake veel te snel uitgespeeld. De rest van de cast lijkt last te hebben van collectieve gelatenheid.
Middenin de oorlog zal deze propagandafilm zijn uitwerking op het (Amerikaanse) publiek allicht niet gemist hebben, maar daar is nu nog maar weinig van over.

Vrij lange film waarin het verhaal word verteld ,via een lange flashback van een groep nurses die net op weg naar australie zijn vanuit oorlogsgebied .

1 van de vrouwen is in apatische toestand en via een lange flashback krijgen we haar verhaal en dat van haar collega's te zien .

De film is vrij groots opgezet en een soort hommage aan de nurses die zich aangemeld hadden voor actieve dienst in the pacific .

Natuurlijk is het allemaal behoorlijk geromantiseert maar de karakters worden goed opgebouwd en gaandeweg ga je als kijker met hen meeleven .

Deze film is nog in oorlogstijd gemaakt dus ook wel duidelijk met een soort propaganda achtige boodschap maar dat stoort niet zo heel erg .