Little Children (2006)

Een beetje Desperate Housewives meets Happiness. Paar heel erg sterke scenes, en inderdaad verwacht ik ook wel wat Oscarnominaties voor de acteurs. Nadeeltjes vond ik de voice over en het einde, dat toch een beetje een anti-climax was voor me.

Overall net iets minder dan Field's vorige film.

Zo!

Totaal andere film dan verwacht. Had een te serieuze drama film verwacht. Dus ben met niet al te hoge verwachtingen begonnen aan de film. Maar het was een feest om te kijken. Een heerlijk in beeld gebracht stukje cinema, met een verhaal dat blijft boeien tot het eind, en een paar ijzersterke scènes. Mijn favoriet was denk ik wel; Waarneer de pedofiel op een date gaat, deed me aan een Solondz in top vorm denken. (kwam ook wel een beetje door zijn date ) Voice Over was in het begin een beetje vreemd, niet vervelend maar zo totaal onverwachts, maar ik vond naar mate de film vorderde steeds fijner worden, gaf een leuke soort humoristische toon aan de film. Maar ik ben bang dat Jordy niet de enige gaat worden die daar over valt.

De climax is het enige nadeel aan de film, mocht veel harder. Was nu te Happy allemaal.

Klein smetje op een verder zeer fijne film, toch wel 4 dikke sterren. Was zeker in mijn top 10 van 2006 gekomen, 2007 misschien dan maar.

Bijna vergeten, iedereen acteerde subliem overigens

Dat had ik ook, er kwam uiteindelijk totaal niks uit. De scene in het zwembad was wel mooi/leuk, maar voor de rest wisten de karakters me totaal niet te boeien. De voice-over was ook al een gemiste kans.

1,5*.

Wat glijdt deze film in het laatste half uur uit! Doodzonde!
Sowieso, was het hele van-dik-hout-zaagt-men-planken pedofielenverhaal weggehaald, was dit een briljante film geweest. Daar ben ik van overtuigd.
Wat een idiote verhaallijn zeg, met die pedofiel. En hij moet er zonodig erg eng en lelijk uitzien en zich in alles superverdacht en raar gedragen.
Ongelovelijk stom als ie zich zit af te trekken in de auto na z'n eerste date, terwijl z'n date nog in de auto zit. Wat een achterlijk gedoe zeg. Ook jammer dat deze regisseur het Jane Adams karakter uit Happiness zonodig vrijwel 1 op 1 moet kopieren, zelfs uiterlijk ziet ze er hetzelfde uit.

Het hele overspel verhaal van Kate Winslet en Patrick Wilson vond ik wel erg goed. Erg sterk geschreven alledaagse scenes. En de voice-over is hier nu eens geestig, die voegt wat toe.

Het einde is te idioot voor woorden. Harry Mulisch zou zich er zelfs voor schamen. Zo over-the-top.
Jammer, het had zoveel beter kunnen zijn. 3,5 sterren

De film begint vlot en had bepaalde potentiele kans om echt een goede film te zijn. Het was mij meer een film die niet leek te kunnen kiezen tussen filmhuis en commercieel en steeds minder werd. Behoorlijk stereotype karakters en dito plot. Die voice over was ook totaal onnodig.

2.5 sterren

Ik vond het ook grotendeels een erg fijne en sfeervolle film. Vooral de verhaallijn met Winslet (misschien wel haar beste rol) en Wilson is zeer goed.

Maar de film vliegt af en toe een beetje uit de bocht met veel te karikaturale personages en dito acties die lijken op een soort matige poging tot zwarte humor die helemaal niet in de film past.

Dat pedofielengedoe was er ook een beetje teveel aan.

Intense film. De vergelijking met AMerican Beauty is wel op z'n plaats, alleen is Little Children stukken serieuzer van aard. Grotendeels erg mooi in elkaar gevlochten, naar het einde toe helaas ietwat te gekunsteld. De stukjes vallen op z'n plaats, maar werkte net niet helemaal lekker. Het einde an sich werkt dan wel weer erg sterk. Jammergenoeg waagt Hollywood zich maar zelden aan pedofilie en 9 van de tien keer ontaard het dan in zwart-wit denken op Danielle Steel niveau (films als The Woodsman en Happiness zijn positieve uitzonderingen op de regel); gelukkig was dit hier niet het geval. Een enorm intense scène (de beste van de film ook wel) waar Ronnie beseft dat zijn moeder is overleden en er achter komt dat de enige persoon die ooit echt van hem gehouden heeft er niet meer is. Hierop slaat hij, op z'n Citizen Kane's de kamer mét de klokken (hoe symbolisch...) helemaal aan gort. Kippenvelscène.
Enkele schoonheids- en iets minder schone foutjes daargelaten is Little Children gewoon een erg sterke film.

Toen 'Little Children' in de Belgische zalen kwam uitten critici hun beklag over het feit dat deze film in feite 2 grote, afzonderlijke verhalen vertelt. En inderdaad, de raaklijnen tussen het thrillergegeven van de pedofiel en het romantische van de relatie tussen Sarah en Brad zijn eerder schaars - de climax waarin ze elkaar via bizar toeval kruisen voelt al helemaal onwerkelijk aan. En toch...

In wezen draait het natuurlijk om Brad en Sarah: de film gaat aardig van start, 'Little Children' lijkt af te stevenen op een genuanceerde feelgood-komedie. De sfeervolle regie van Todd Field, een goeie Kate Winslet en een Patrick Wilson die als een Griekse god doorheen het beeld flaneert - dit kan gewoon niet meer fout gaan. Langzamerhand verandert de toon van de film echter: Larry is een geobsedeerde creep, en in het laatste half uur voel je dat er iets verschrikkelijks op til is.

Dat het geheel dan uitmondt in een even onrealistische als spannende finale, beschouw ik niet echt als een minpunt. Todd Field had een aangrijpende emotionele film kunnen maken, maar evenzeer een meeslepende thriller. Dat 'Little Children' beide combineert valt verrassend goed uit, want het resultaat is duidelijk: een stijlvolle film die me van A tot Z wist te boeien.
3,5*

Hoezeer Todd Field met 'Little Children' zijn eigen pad kiest, de vergelijking met het superieure en ongenaakbare 'American Beauty' en het eveneens meer dan verdienstelijke 'The Ice Storm' kan hij niet uit de weg gaan. Field lijkt de literaire basis schijnbaar te willen bewaren, met als gevolg dat de kijker geen duidelijk oog krijgt op de gedachtegang van de Amerikaanse suburbane middenklasser, die van schijn een hobby maakt. De afwisselend treffende en overbodige voice-over is daar ongetwijfeld ook een erfenis van. En hoewel er enig cynisme in de voice-over schuilt, komt datzelfde cynisme elders onvoldoende naar de voorgrond. Tenzij in de observerende en haast meditatieve mise-en-scène, waarmee 'Little Children' de kijker immer bij de pinken houdt.

De als een tragedie vermomde mozaïekvertelling laat zijn nevenpersonages bovendien te vaak in de steek en vindt zelden een correct evenwicht tussen zijn hoofdpersonages. Naar het einde toe valt dan ook op dat Field slechts een kunstmatige en overhaaste aansluiting maakt tussen diezelfde protagonisten.

De opvallende oppervlakkigheid (lees: karikaturale uitbeelding) van het gros van de personages en de enigszins ongelukkige omgang met de centrale thematiek zijn eveneens een weinig welgekomen smet op het geheel. Ongelukkig overigens, omdat Field de thematiek omtrent het 'ontsnappen aan de banaliteit van het leven' nogal eenvoudig uit de doeken doet in één enkele scène (de bijeenkomst voor en interpretatie van Madame Bovary) en zodoende weinig aan de verbeelding overlaat.

3*

Een romantisch tragedie over gewone mensen met hun eigen gevoelens. Gewone mensen, maar wel heel mooi uitgewerkt en prachtig verteld. Zoeken naar de balans tussen de schijn op te houden, volgen van gevoelens en rationeel nadenken.

Little children verwijst naar de kinderen die er rond lopen, maar ook naar het feit dat de personages zelf nog pas 'kind' geweest zijn. De figuren hebben allen jongen kinderen en moeten nog wennen aan dat nieuwe leven. Tijd voor verantwoordelijkheden en zelf instaan voor de gevolgen van je eigen daden. Vandaar ook de footballwedstrijd of het skaten bvb.

De film krijgt wel af en toe een rare wending met de man van Kate Winslet en de pedofiel die in de buurt woont. Het einde is heel mooi gedaan, alsof het verstant deels toch de overhand genomen heeft en de personages niet meer 'little children' willen zijn, maar stelselmatig hun eigen probleem op een volwassen manier proberen op te lossen. Denk aan de brief die Patrick Wilson toch meenam, de 'oplossing' die de pedofiel voor zich gevonden had door z'n geslacht weg te snijden en het feit dat Winslet na het drama dat ze haar dochter even kwijt speelde toch naar huis vluchte ipv Wilson op te zoeken.

En zoals orbit hier al eerder meldde is het toch opvallend dat de kijker enigzins sympathie krijgt voor de personages, terwijl die stuk voor stuk fouten maken: een kind neergeschoten, pedofilie, overspel, ...

Uitstekende film, met een geweldige cast. Kate Winslet en Patrick Wilson zijn ijzersterk in dit drama. Ik zag er niet erg naar uit om deze film te gaan kijken, maar vandaag toch maar geprobeerd. Dit was toch wel een heel andere film dan dat ik had verwacht.

Het verhaal is sterk en de spanning is echt constant te voelen. De chemie tussen Winslet en Wison is uitstekend en het hele gebeuren tussen die twee zorgt ervoor dat je gekluisterd aan het beeld zit. Vooral bij het gesprek aan tafel, wanneer Winslet en haar man komen eten bij Connelly en Wilson is geweldig, maar ook bij de date van de pedofiel is de spanning te snijden. Er hangt constant een sfeertje die toch iets dreigends heeft. Wanneer valt alles in elkaar? Wanneer gaat het mis? Prima gedaan door Field allemaal. De zwembadscéne is ook briljant trouwens.

De voice-over vond ik wel wat minder, maar het einde kon ik toch opzich wel waarderen. Beetje emotioneel zelfs, wanneer die pedo z'n gereedschap verwijderd heeft met een keukenmes en ''gered'' wordt. I'm gonna be a good boy now... Njah, voor de rest wel een beetje té vrolijk misschien, vooral omdat alles voor de rest weer goed komt, maar daar heb ik me niet aan geërgerd. Was opzich ook wel weer blij dat Wilson terug was bij Connelly, want daar zou ik toch liever naast liggen in bed, dan bij Winslet De cast en een paar sterke, memorabele scénes dragen deze film. Drie en een halve ster voor nu, maar deze kan best nog eens hoger uitkomen.

Eigenlijk een hele merkwaardige film van Todd Field. Maar amusant dat is het wel. De film zit vol stijlbreuken. Er is een (niet zo geslaagde) voice-over die er af en toe opeens is, maar deze momenten lijken vrij willekeurig verspreid te zijn (soms heel veel achter elkaar, dan een half uur niks). De film bevat meerdere verhaallijnen, die ze ook op een vrij willekeurige manier in de film hebben verwerkt. Zo verschuift de relatie tussen Brad en Sarah op een gegeven moment totaal naar de achtergrond voor het verhaal van de ex-politieagent en de pedofiel. Heel merkwaardig. Ik had ook een beetje het gevoel naar een mislukte variatie op Magnolia te kijken.

En hoewel veel van mijn termen nogal negatief klinken, is Little Children een hele amusante film, die vooral wordt gered door het (wederom) goede acteerwerk van Kate Winslet. Ook de rest van de cast doet het goed trouwens. Met hun enthousiasme en een aantal leuke vondsten wordt het een interessant rommeltje, dat een ruime voldoende verdiend.

Gewoonweg een prima suburbia-film. Aanrader voor diegenen die doelloze niet-conformerende karakters zoals in een American Beauty of een Me and You and Everyone We Know kunnen waarderen.

Meningen zijn over het algemeen wat wisselend bij deze film, maar toch sluit ik me bij de positieve reacties aan!
Mooie film met een romantische maar ook realistische kant en overtuigende personages die worden neer gezet door goede acteurs!
Klein minpuntje vind ik de Pedofiel.. wordt hier echt afgeschermt als zo rare snuiter maar in de werkelijkheid is het echt niet tezien wie een pedofiel is hoor.. dat is wel erg amerkaans zwart/wit denk niveau!. Nog 1 minpuntje vond ik het einde.. de hele tijd bouwt de film lekker en vrij rustig op.. maar het einde gaat weer tesnel erg jammer!
Maargoed op deze 2 minpuntjes na vond ik het een heerlijke film om te kijken en in mee televen! 4 wel verdiende sterren

Net gezien. Wat een idioot goeie film. Subliem acteerwerk, van elk lid van de cast. Er zijn weinig films waar ik me dat zo een twee drie van kan herinneren. Het verhaal was erg bijzonder. Er waren momenten voor een lach, momenten van (intens) medeleven, momenten voor een rilling over mijn rug en momenten voor ontzetting. Kortom, een zeer indrukwekkend script. Ook de cinematografie was erg goed.

Ik kan niet zeggen dat ik genoten heb van deze film, want zo is het verhaal gewoon niet, maar ik ben wel onder de indruk, zeer onder de indruk.

Een façade van geluk, aldus de omschrijving hierboven. Dat typeert deze ongewone film perfect. Een verhaal met een dubbele bodem, dan zet de oppervlakkigheid vaak buitenspel. Zo ook hier. Er gaat meer schuil achter de verschijningsvorm van de personages in de film, waarbij niets menselijks vreemd is. Dat geldt ook voor pedofiel Ronnie. De verwijzing naar Madame Bovary - voor degenen die het boek hebben gelezen - is mooi gevonden. Natuurlijk worden sommige scenes wat aangedikt om een statement te maken, denk aan het moment waarop Ronnie het zwembad induikt en iedereen het water verlaat, maar misschien is dat wel nodig in een film als dit. Ik heb ook moeten lachen om de scenes van de man van Sarah en Slutty Kay. Overigens doet de rol van Winslet me veel denken aan Revolutionary Road.
Op een gegeven moment lijkt de film zich voort te kabbelen naar het einde, doch de opbouw naar het moment supreme is grandioos. Ik had geen idee welke kant het verhaal op zou gaan, alle routes lagen open waarbij ik steeds het gevoel had dat er ieder moment iets kon gebeuren. Gelukkig heeft de regisseur het juiste richtinggevoel door op een sublieme wijze de paden bijeen te brengen. Een film die je laat nadenken. The Future Can Be a Different Story

Sterke film waarvan het verhaal zeker niet in een paar regels valt uit te leggen. De film heeft ook niet echt een duidelijke richting of plot, maar is meer een kijkje in het leven van o.a. verveelde huismoeders. De voice-over is zeker niet hinderlijk, en verstoort juist het schijnbaar perfecte leventje van de hoofdrolspelers. Geweldig acteerwerk van iedereen in de cast. En deze keer krijgt de pedofiel ook een gezicht, en is niet alleen maar een pedofiel. Een huiverende climax.

Mooi. Erg mooi.

Visueel en qua toonzetting is Little Children toch wel één van de mooiste films die ik de afgelopen jaren voorbij heb zien komen. Todd Field komt met een reeks prachtige plaatjes (één blik op die prachtige filmposter moet voldoende zijn) en zet hiermee tevens een bijzondere sfeer neer. Maar dat is ongetwijfeld niet alleen te danken aan de visuele pracht, ook de acteurs verdienen elke schouderklop die ze krijgen kunnen. Wat te denken van een aangrijpende Jacky Earle Haley, terecht genomineerd voor een Oscar. En datzelfde geldt voor Winslet. Ik hecht weinig waarde aan de Academy Awards, maar gelijk hadden ze hier wel. En de combinaties van deze ijzersterke acteerprestaties en de prachtig vormgegeven beelden is schitterend om te zien.

Het is enkel jammer dat de film soms iets teveel in de bak met stereotypen grijpt. Want waar de film enerzijds prachtige, subtiele en realistische scènes op de proppen komt, af en toe gaat de film iets teveel richting de overdreven parodie. Soms werkt dit erg sterk (de voice-over vond ik bijvoorbeeld persoonlijk erg goed werken), maar af en toe worden wel wat planken misgeslagen. Die moeders en hun reacties (de kus in het park of als Ronnie in het zwembad verschijnt) gingen mij toch soms iets te ver. Ook het einde laat wel wat te wensen over, het gaat op een gegeven moment een beetje alle kanten op. Enkel de afsluiting van Haley's verhaallijn was imo erg aangrijpend.

4 sterren.

Ja, erg mooi. Dit soort Happiness-achtige films ligt wel in mijn straatje. Kate Winslet is in deze film een prachtige vrouw om naar te kijken, en ze acteert natuurlijk ook gewoon goed.
En zelfs de kindjes, die denk ik bij vrij weinig mensen populair zijn in films waren goed te pruimen en deden het leuk.

Vrij van kritiek ben ik echter niet. Zo vond ik de voice-over een erg storende toevoeging. Die zorgt ervoor dat het verhaal, dat toch al vrij simpel is om te volgen, nog eens extra voorgekauwd wordt, zodat je de scenes niet zelf kan interpreteren en beleven juist op de momenten dat je dat prima zelf zou kunnen.
Plus dat de voice-over zelf geen enkele rol in het verhaal heeft, als beschouwer of als iemand in de wijk, om maar wat te noemen, het is slechts een stem. Nogal loos dus.

Een aantal dingetjes had er voor mij niet ingehoeven, zoals de rugby, het feit dat de obsessieve ex-politieagent zo snel weer vrijkwam en omsloeg ten opzichte van de pedofiel had wat anders gekund, en de scene dat de pedofiel zich ineens aftrekt bij zijn date in de auto vond ik persoonlijk erg vreemd, dat begreep ik niet helemaal. Sowieso ben ik het wel eens met een aantal hier dat die verhaallijn teveel op zichzelf stond. Maak een raamvertelling, of maak er geen, nu zat de film soms niet helemaal lekker in elkaar.

Verder prima film, met een aantal schokkende, schrijnende momenten die erg goed werkten.

4*

Prima film zolang de focus ligt op Brad, Sarah en de mentaliteit van de voorstad waarin ze verzeild zijn geraakt. Mooi vormgegeven en het mag dan een wat klungelig kusje als motor hebben, Winslet en Wilson spelen het gemeend. Met hun gezinnen en de teutende huisvrouwen als achtergrond, heeft het een ferme basis voor een stekelig sociaal drama, maar dat is het uiteindelijk slechts ten dele.

De voice-over is in ieder geval wennen. Saai en volop aanwezig, al neemt dat af en volgt er een bepaalde mate van gewenning en toegevoegde waarde. De komische noot die hier en daar te ontwaren is, voelt vaak als een afleiding. Echt soepel geïntegreerd is anders, wat helemaal geldt voor Larry Hedges. Niet dat het slecht gespeeld is, maar gevoelsmatig wel ietwat lichtzinnig geschreven.

Het lijntje met de pedofiel komt daarmee ook minder uit de verf komt en de beide gezinnen blijven helaas wat onderbelicht. Het boet op die manier de nodige kracht in op dramatisch vlak en iets meer aandacht voor typetjes zoals de huisvrouwen, had de film kunnen voorzien van nog wat bijtende humor. De verhoudingen liggen voor mij dan ook net iets te scheef om er helemaal in mee te gaan.

Tegenvallende film, die op het einde zelfs helemaal van de weg raakt.

Laat ik eens beginnen met de positieve elementen van de film. Dat is allereerst de sfeer. Die is sterk, soms zelfs broeierig en op sommige momenten voel je daadwerkelijk spanning. Verder is het acteerwerk behoorlijk goed. Wilson doet het aardig, maar vooral Winslet speelt zeer goed. Ondanks het goede acteerwerk en het feit dat deze verhaallijn niet slecht is, kreeg ik verder maar weinig feeling met de personages.

De zwakheid van de film zit hem vooral in de andere verhaallijn over pedofiel Ronnie. Qua uiterlijk wordt hij erg stereotiep neergezet als lelijke kalende man. De zwembadscène is mooi, maar daarna gaat het bergafwaarts, zowel letterlijk als figuurlijk. Dat Ronnie zich gaat aftrekken tijdens een date vond ik al behoorlijk stupide, maar dat hij richting het einde zich ontdoet van zijn zaakje vond ik al helemaal dramatisch en een zwaar overdreven poging tot overdreven sentimenteel gedoe van de regisseur. Het kwam om mij totaal niet geloofwaardig over en veels te geforceerd.

Datzelfde had ik bij het einde van de andere verhaallijn. Dat Wilson gaat skaten van zo’n trap af, is al net zo stupide eigenlijk. Ik heb zelden zo’n slecht einde gezien, als bij deze film. Een film met twee verhaallijnen, die gewoon lachwekkend eindigen, terwijl de regisseur het toch allemaal serieus bedoelt. Ja daar reken ik de film zwaar op af.

1,5*

Sterke film.

Er zijn veel films die over dit soort burgerlijke buitenwijken gaan waar veel rariteiten in voor komen. Een grote façade naar de buitenwereld toe maar achter de muren in die mooie veilige huizen gebeuren er onreine immorele dingen. Als ik het niet beter weet dan huist het pure kwaad in die mooie wijken met prachtig onderhouden tuinen. Never nooit niet ga ik daar wonen.

De film zelf is sterk geschoten waar er een aantal prachtige scenes inzitten zoals bij het zwembad wat echt een sterke vondst is overigens. Leuke sierlijke camerabewegingen.
De acteurs doen het allemaal prima met Winslet als uitschieter, mag haar eerlijk gezegd niet zo heel graag maar hierin doet ze het goed.

De film zelf heeft rake observaties met hier en daar overdreven parodiërende elementen. Lekker uitvergroot zodat het grappig, eerlijk en tegelijkertijd verontrustend is.

Het einde is niet perfect maar kan er wel mee leven.
Liever had ik nog gehad dat ze afsluiten met dat Winslet en Wilson elkaar nog op straat tegenkomen met hun kind en net doen alsof er niks gebeurt is.


4

'k vond hem ook goed. Het is een beetje een kruising van Desperate Housewives en American Beauty. Ondanks dat de film toch meer dan twee uren duurde, verveelde de film niet en zoals al reeds is vermeld was de cast goed.

Wie van het genre houdt kan 'k deze zeker aanraden.

Aardig drama met een boeiend en leuk verhaal over keuzes. Het verhaal zit mooi in elkaar (zeker het eerste uur vond ik goed en daar zaten ook wat grappige momenten in) en de cast speelt overtuigend en dan natuurlijk vooral Kate Winslet en in mindere maten Patrick Wilson. Ook de rol van pedofiel Ronnie (goed gespeeld door Jackie Earle Haley die er ook uitzag als een mafketel) was best goed en dat geldt eigenlijk ook voor de rest van de cast. De scene in het zwembad was best uiterst vernederend. Ook de scene met het etentje gevolgd door de scene in de auto was geweldig. Het einde vond ik best goed gevonden en was ook wel tragisch. De vertellende stem tussen de scenes door was ook best goed gedaan

Aangenaam drama.

De meerderheid van de personages zijn goed uitgediept en hebben allen een interessante verhaallijn. Enkel Larry, de footballvriend van Brad, valt wat uit de toon. Hij wordt zonder intro het verhaal in getrokken, en is naar mijn mening overbodig.
Alle andere personages zijn wél interessant. Kathy, de vrouw van Brad, had wel wat meer aan bod mogen komen.
De film heeft gedurende zijn hele speelduur een goeie balans, mede door het gebruik van een vertellende stem tussen enkele scènes door.
Het einde is er misschien iets over, maar uiteindelijk kan ik mij wel vinden in het lot van elk personage.

Kate Winslet speelt een rol die op haar lijf geschreven is, en zet die dan ook uitstekend neer. Paul Newmanlookalike Patrick Wilson heeft het dan weer wat meer nodig van hun gezamenlijke scènes, want hun chemie mag er wel zijn.
Maar het is toch Jackie Earle Haley die het meest uitblinkt als zielige pedofiel.
Met het talent van Jennifer Connelly is daarentegen te weinig gedaan.

Little Children heeft een redelijke speelduur, maar weet constant te boeien. De emoties komen goed over, en dat is mede te danken aan de geslaagde regie van Todd Field.
Enkele scènes, ik denk aan de pedo in het zwembad zijn erg confronterend. Mooi gedaan.

Zeker de moeite.
3,5

Weinig interessante personages in een stoffig,suffig verhaaltje wat eigenlijk geen punt weet te maken buiten het gezegde ''Het verleden kan je niet veranderen wel de toekomst ''

Wel wordt er mooie fotografie toegepast.

2 sterretjes.

Prima drama met een heel aardig verhaal en een voortreffelijke cast, waarvan ik vooral Kate Winslet en Jackie Earle Haley wil noemen. Ik kreeg van lieverlee het gevoel dat regisseur Field de kijker op heel aardige wijze een spiegel wilde voorhouden van de hedendaagse samenleving met al zijn tekortkomingen en persoonlijke malheur.

Little Children is nogal een vreemde film, wat je gelijk al merkt door de merkwaardige voice-over. Dit geeft de film wel een inktzwart randje mee. Wilson en Winslet doen hun best in het moraliserende "suburb life", maar worden overklast door de imponerende Earle Haley, die een re-integrerende pedofiel speelt, maar moeite heeft om zijn draai te vinden mede dankzij zijn beperking.

De film is sfeervol, maar mist qua verloop van de film wel net dat beetje extra. Het gedeelte van Earle Haley is gewoon vele malen scherper geschreven dan de uiteindelijke romance tussen Winslet en Wilson. Het einde stemde me dan ook niet tevreden, ik vond het erg flauwtjes.

3,0*

Goede film, die helaas wat onevenwichtig voelt.

Films over hypocrisie achter de voordeuren kennen we wel (American Beauty) maar het blijft een fijn thema. Zeker als je iemand hebt die dit op een nette manier kan brengen, zoals deze Field. Ditmaal dus een pedoseksueel die weer in de buurt komt wonen, maar eerlijk is eerlijk, aan het eind dacht ik: wat had dit nu met de rest te maken? Ja, de paar verhalen en personen zijn ergens wel verbonden, en de thema's ook, maar het zijn er net te weinig om als ensemblefilm (denk aan Magnolia) door te gaan, dus nu voelt het allemaal iets te beknopt aan. Eerder een paar losse verhalen die Field nog had liggen en maar samenvoegde. We krijgen van alles wat, maar een echte samenhang lijkt soms te missen, vooral doordat het hele gedoe met de pedo - op een enkele heel sterke scène (zwembad) na- eigenlijk geen verband houdt met de relatie tussen Winslet en Wilson. Ook de rukkende echtgenoot van Winslet lijkt niet helemaal in de film thuis te horen.

Er wordt verder wel prima geacteerd. Zeker Haley als pedo is sterk en weet een bepaalde sympathie alsnog op te wekken (alleen waarom is het zo een vies mannetje van uiterlijk?) maar ook Winslet (zoveelste keer naakt) en Wilson zetten prima rollen neer met heel wat verscheidene nuances in hun emoties.

Fijn ook om te zien dat er nog cameramannen zijn die weten hoe een breed beeld goed te gebruiken en te vullen, en dan is dat brede beeld bijzonder fijn om te zien. En in dat beeld dan vaak ook heel veel informatie verstopt door een juiste positie (die schoentjes van moeder als de pedo binnenkomt, het hoofd van Connelly vervaagd als Kate Winslet het een en ander vertelt over het samenzijn bij het zwembad). Verder heeft de film af en toe mooie plaatjes, typische shots van de voorsteden in Amerika en een passende verontrustende soundtrack. Maar ook een wasmachine trouwens die zulk een lawaai produceert werkt mee aan onderhuidse spanning. En meer van dat soort fijne momentjes zitten doorheen de hele film.

Sterke film dus die gewoon nog beter had gekund. En verwijst die titel niet gewoon naar de volwassen die zich soms als kleine kinderen gedragen? 4,0*.

Gisteren op TV gezien.

Inderdaad enig "desperate housewives" gehalte maar niet storend .

Voor mij een "unbearable lightness of being" film in de goeie betekenis van het woord.

De lijn tussen droom en werkelijkheid is dun maar toch moeilijk te overschrijden zoals de personages in dit verhaal ook moeten ondervinden.

Het theatrale einde kon voor mij wel in deze bijna-parabel van goed en kwaad waarin het vereenzaamde personage de enige haalbare consekwente beslissing neemt na de boodschap van zijn moeder die hij op geen andere wijze kan waarmaken...