Cinema, Aspirinas e Urubus (2005)

De film voelde bij mij aan alsof wij als kijker ook opgepikt worden en mee reizen door de wonderschone woestenij van ruraal Brazilie. Zelfs de scenes binnen de bestelwagen blijven boeiend, ondanks de beperkte ruimte waarin gefilmd wordt. Uitstekende cinematografie dus. Het is af en toe wel even doorbijten, want het kabbelt allemaal erg traag door, zonder enige spanningsboog of groots drama. De belangrijkste plotwendingen vinden zich achter de schermen plaats en de twee hoofdrolspelers zijn geen van beide een spraakwaterval. Eigenlijk gebeurt er anderhalf uur dan ook niks anders dan twee mannen die elkaar leren kennen in hun vlucht naar een beter leven. Maar juist door dat extreme minimalisme weet het een unheimlisch gevoel van schoonheid op te wekken bij de kijker. Het is een beetje als een bitter biertje: in eerste instantie misschien niet zo zoet, maar je verlangt er begerig naar terug als het eenmaal op is.

Een jonge Duitser die de Tweede Wereldoorlog tijdig ontvluchtte en zich vestigde in Brazilië, daar werk vindt als handelsreiziger in aspirine en met zijn kleine vrachtwagen door de middle of nowhere trekt, alwaar hij een zielsverwant treft die net als hij op de vlucht is. Een adembenemende roadmovie is het resultaat. Debuterend regisseur Marcelo Gomes zet met Cinema, Aspirinas e Urubus een cinematografisch hoogstandje neer waarbij bijna elk shot uit de film een ansichtkaart zou kunnen zijn.

Cinema, Aspirinas e Urubus, bekend onder de internationale titel Cinema, Aspirins and Vultures, is het verhaal van de Duitser Johann Hohenfels die nog voor de Tweede Wereldoorlog uitbrak naar Brazilië vluchtte. Daar aangekomen gaat hij aan de slag als handelsreiziger van het nieuwe revolutionaire wondermedicijn aspirine. In zijn wagen rijdt hij van dorp naar dorp en vertoont daar een film die het wondermedicijn aanprijst.

De film opent zich in een scherp wit licht, op de achtergrond horen we muziek uit een krakende radio, geleidelijk trekt het scherpe licht weg, we zien een autospiegel en hierin zien wij de reflectie van de bestuurder; het is een jonge blonde man met een baard van een aantal weken. Het beeld normaliseert zich, de pastelkleuren zijn nog zachter doordat de film wordt geschoten door een sepia filter. Het dorre en desolate landschap wordt zo nog krachtiger neergezet en wordt ondersteund door een esthetisch verantwoorde overbelichting die de verzengende hitte symboliseert.

De man zwijgt, hij rijdt over zandwegen en is zichtbaar uitgeput, zweetplekken bij zijn oksels en een bezweet voorhoofd, de hitte eist haar tol. In de verte loopt een jager op de weg, deze vraagt hem of hij een stukje met hem mee kan rijden, even later maant de jager hem tot stoppen, stapt uit en op de achtergrond horen we geweerschoten. Hij trekt het portier dicht, rijdt verder en koopt benzine. Ineens zien we weer een lifter in zijn vrachtwagen, hij kijkt rond door de cabine en vraagt zijn chauffeur waar hij vandaan komt. De twee mannen stellen zich aan elkaar voor, de lifter heet Ranulpho en is zijn dorp Bonança ontvlucht, hij wil naar Rio de Janeiro, daar werk vinden en een nieuw leven beginnen. Gedurende de daarop volgende dagen reizen Johann en Ranulpho samen, ze zetten samen het filmdoek op en regelen samen de verkoop van de aspirine nadat de film is vertoond. De twee zo verschillende karakters groeien naar elkaar toe. Johann de aanvankelijk zwijgzame einzelgänger lijkt toch positiever te zijn geworden en de verzuurde Ranulpho wordt wat milder.

Dan wanneer zij denken dat het leven hen toelacht en zij denken een goede toekomst in het vooruitzicht te hebben, verklaart Brazilië de oorlog aan Nazi-Duitsland. Johann leest in een telegram dat hij wordt geacht het land te verlaten, op straffe van opsluiting in een concentratiekamp. Daar waar hij dacht veilig te zijn voor de oorlog, wordt hij nu opgejaagd en heeft hij de status: persona non grata. Johann heeft nog maar één uitweg, opgaan in de menigte van arme mensen die naar het Amazonegebied trekken om daar te werken op rubberplantages.

Het verhaal heeft geen bijzondere diepgang, maar valt juist op door de trivialiteit. De film behoort tot de minimalistische cinema, hij is sober uitgevoerd en dat past perfect bij het verhaal en bij het landschap dat we zien op de achtergrond. De introverte karakters van de mannen passen goed in het geheel en zij dragen dan ook beide het drama met verve.

Cinema, Asprinas e Urubus is een bewonderenswaardig debuut van regisseur Marcelo Gomes, zijn minimalistische roadmovie is er één met prachtige plaatjes. Licht, kleuren, camerawerk, geluid, casting en script zijn allemaal dik in orde. Wie van dit genre houdt moet zeker deze film eens gaan kijken zodra hij de kans krijgt.

Dit was een tof, kleinschalig gemaakt filmpje.

Het is een Roadmovie met een héél aparte stijl.

Er is geen filmmuziek, enkel af en toe een oud deuntje dat op de radio speelt, meer niet, en da's wel spijtig, want zulke films hebben dat toch wel nodig.

In't begin is het even wennen aan het zéér trage tempo, maar stilaan raak je daaraan gewend en word je meegesleept in het verhaal.

Ik geef hem een 6,5/10,

als er filmmuziek bij was geweest zou'k hem allicht 7,5 hebben gegeven...

Deze eens bekeken en 'k vond het niet mis, maar ook niet meer dan dat. De cast wist me te overtuigen, maar de film laat geen grote nadruk achter, daarvoor gebeurde er toch te weinig in.

'k vond hem toch de moeite om eens te bekijken, maar zeker geen topper.

Lome roadmovie in een witheet gloeiend Brazilië anno 1942.

Film lijkt met vrij minimale middelen te zijn gemaakt, maar brengt overtuigend het gevoel van deze periode, van de hitte en tevens de kracht van de cinema in dit geval door een geimproviseerd bioscoopje met de keuze uit een paar reclamefilms voor aspirine.

Duitse outlaw Johann heeft geen zin om te vechten in WO2 en zit goed in Zuid-Amerika en pikt dan lifter Ranulpho op die droomt van de grote stad en rijkdom...mooi geacteerde mannenvriendschap...schitterende roadmovie.

Ondanks dat er vrij weinig gebeurd, bleef deze mooie rustige roadmovie, met een fijne, authentieke sfeer zonder moeite boeien.

De lome hitte wordt goed overgebracht en straalt door de overbelichting af en toe bijna van het scherm af. Muziek is enkel te horen als er een radio aanstaat en persoonlijk vond ik dit zeker bijdragen aan de hele sfeer. De radio speelt een vrij prominente rol, dus het is absoluut niet zo dat je naar een stille film zit te kijken. Dialogen worden ondanks de vele close-ups mooi rustig gebracht en het acteerwerk is prima op orde. Vooral Ranulpho is een mooi, breekbaar, 'echt' personage geworden.

Ja, een prima film, waar je echter wel de nodige rust voor in je gat moeten hebben.

Wel aardig, maar niet echt bijzonder. Ik snap de karrevracht aan prijzen die deze film heeft gewonnen totaal niet. Het bewijs dat arthousie (stomme term "arthouse", maar goed) wereldcinema al snel gewaardeerd wordt, vooral met een thema als de 2de Wereld Oorlog in een setting is, die je niet vaak ziet.

Natuurlijk is dit verre van mainstream, maar tegelijk heb ik het idee dat er 100den films als deze draaien op allerlei filmfestivals. De noodzaak van deze film ontgaat me een beetje. De personages, de gebeurtenissen en de ontwikkeling die ze doormaken, vind ik in dit geval nauwelijks echt de moeite waard. Op zich hoeft het geen probleem te zijn als er op de een of andere manier door een paar echt sterke scene's, prachtige cinematografie of wat dan ook nog wat gecompenseerd wordt.

Op zich is dit best wel aardig, maar misschien moet ik wat meer slechte films kijken. Deze film heeft w.m.b. namelijk niet de kwaliteiten van een echt bijzondere film. 2,5 sterren.