Angel-A (2005)

Zeker geen onaardige film van Luc Besson. Ik vond hem het bekijken in ieder geval maar dan waard, hoewel mij het laatste kwartier wel enigszins tegenviel. Dat kwam vooral omdat ik van de hoofdrolspeler Jamel Debouze een beetje genoeg begon te krijgen. Wat dat betreft vond ik Rie Rasmussen - is zij werkelijk zo lang?! - een stuk sympathieker.

Wat deze film voor mij pas echt boven het gemiddelde deed uitsteken is de schitterende zwart-wit fotografie van Parijs. Zelden zulke mooie beelden van Parijs gezien. In kleur zou deze film volgens mij een stuk minder geweest zijn.

Het vreemde is dat ik tot voor kort nog nooit van deze film gehoord had. Wel vreemd, want Luc Besson is toch geen onbekende regisseur.

Waardering; 3,5*

Leuk.

Maar ook niet veel meer dan dat.

Vond het verhaaltje niet zo heel erg sterk. De uitvoering desondanks wel. Zeer mooi geschoten en uiterst sfeervol. Mooie soundtrack tevens. Ook de dialogen zijn vaak erg prettig. Het einde is dan weer een beetje flauw.

Goed.

Inmiddels Besson nummer vier en ik vind dit toch echt zijn beste (tot nu toe). Visueel sterk, fijne muziek en een aangenaam sfeertje, ingrediënten voor een goede film. En dat werd het ook na het introduceren van Angela. Veel gevoel in deze mooie film.

Ondanks het wat tegenvallende einde toch een 4.5*

Een prachtfilm!

Parijs heeft er zelden weelderiger en zo mooi uitgedost gezien als zij hier voor de dag komt. Luc Besson `s keuze om van Angel - A een zwart wit film te maken, pakt goed uit, geholpen door een fris, levendig verhaal, waarin het element fantasie dankbaar gebruik van zich laat maken. De film is niet alleen op visueel gebied onweerstaanbaar, ook op dramatisch vlak laat hij zich zeker niet onbetuigt. Het is een romantische film met wat kille randjes, die genadeloos de kwetsbaarheid van zijn unieke personages blootleggen en voor ontroering zorgen. De film kent ook een puik einde. Angel - A

Ik reken Luc Besson niet gelijk tot mijn lievelingsregisseurs, maar nu Angel - A inmiddels als 4de film een 4,5* ontvangt, kan ik niet blijven ontkennen dat Luc Besson een klein, creatief genie is! 4* > 4,5*

Prachtige zwart-wit fotografie met daardoor erg sfeervolle beelden van Parijs. Hier moet de film het toch vooral van hebben. Besson lijkt hiermee een hommage te willen brengen aan meesters als Malle, Dassin, Godard en Melville, die Parijs ook al eens schitterend in beeld brachten.

Debbouze vond ik zeer goed in zijn rol, Rasmussen (dit is toch een Deense naam, niet Zweeds?) is een erg mooie vrouw, maar helaas geen top-actrice. Dat laatste wellicht vanwege haar gebrekkige Frans?

Samen vormen ze echter wel een intrigerend paar en het verschil in lengte geeft een heel apart effect.

Minpunt vind ik toch dat het uiteindelijk een beetje een flut-verhaaltje is. En dan ook nog eentje waarvan ik de strekking toch al deels in vele andere films heb gezien. Hierdoor sleept de film uiteindelijk naar een wat afgezaagd einde toe.

Aparte film, maar wel leuk!

Ik ben een liefhebber van de oudere zwart-wit films. Vooral omdat je dat soort films soms mooie contrasten kunt zien. Angel-A is een moderne film, maar wel in zwart-wit geschoten en dat is een prima keuze, want het levert hier af en toe echt geweldig mooie plaatjes van het hedendaagse Parijs op. Visueel is de film erg goed, de mooi geschoten plaatjes, zorgen gelijk ook voor veel sfeer.

Het verhaaltje zelf is op zich ook wel lollig om te volgen, maar wat minder bijzonder dan de rest van de film. Debbouze en Rasmussen doen het beiden aardig en het is wel een leuk koppel om te volgen. Het contrast valt natuurlijk erg op, want je blijft maar kijken naar het feit dat de vrouw hier gewoon een flink stuk langer is dan de man. Dat gegeven zelf, ziet er ook best grappig uit. Besson gebruikt verder redelijk wat fantasie en humor, waarvan het merendeel gelukkig goed werkt.

Ook het einde was wel aardig, al zag ik het wel een beetje aankomen. Al met al is Angel-A een erg leuke film, die net niet het constante niveau haalt voor vier sterren, maar verder is het allemaal erg leuk gedaan en uitgewerkt.

Dikke 3,5* dan maar.

Een prachtig schouwspel van Besson en zijn team. Normaal ben ik niet zo'n fan van zijn films. The Fifth Element en Joan of Arc vond ik niks en ook Léon kon mij niet helemaal boeien, hoewel laatstgenoemde mij bij herziening wat beter viel. Gek genoeg kon Le Grand Bleu mij wel boeien. Ik heb dus meer met de kleinschalige films van Besson.

Angel-A zit visueel prachtig in elkaar. Zwart/wit als stijlmiddel blijft tegenwoordig wat gewaagd, amar in sommige films werkt het wel degelijk. Het geeft net even dat beetje meer sfeer aan de film mee. Ook de beelden van Parijs zien er mooi uit, zoals ook de manier waarop het geschoten is. Waar de film het vooral van moet hebben is het prachtige verhaal. Hoewel Romantische films mij nooit echt kunnen boeien, kon deze film dat zeker. Nooit wordt daar de nadruk echt op gelegd. Het is dan ook vooral een evrhaal over verzoening, verzoening met jezelf. Dit wordt prachtig gedaan in de spiegelscène, waarin Debbouze boven zichzelf uitstijgt. Een schitterend moment. En de film zit tjokvol met dit soort briljante kleine momenten. Ook leuk is de wisselwerking van iets erg serieus naar een moment van humor, want de film is naast mooi en aandoenlijk ook erg grappig. Ik zat een lange tijd op een 4.5 maar door het einde werd ik over de streep getrokken voor de volle score. Wat een mooi slot, en de muziek die de scène ondersteund is fenomenaal.

Erg mooi klein filmpje, met af en toe magische momenten. Een film die eigenlijk meer aandacht verdiend.

Net voor de tweede keer gezien. Ik herinner me van de eerste keer wel dat ik het echt een mooie film vond. Maar dat zie ik nu niet echt terug - de romantiek pakt me niet, de humor komt niet door, het verhaal lijkt toch een beetje flauw - en dan blijft er toch maar weinig over. De beelden van Parijs zijn heel mooi, dat dan weer wel.

Van Luc Besson zijn Nikita, Leon en 5th Element toch echt onvergetelijke topfilms voor me - maar deze haalt dat niveau toch echt niet.

Dit was weer een aangename verrassing. De film moest het vooral hebben van de interactie tussen de twee hoofdpersonages en dit werkte uitstekend. Het verhaal was mooi en kon me de volledige speelduur boeien.

De film is geschoten in zwart-wit, maar eigenlijk vond 'k het niet echt een meerwaarde. Hij mocht eigenlijk toch in kleur vertoond worden, al stoorde het ook niet.

Alweer een topper van Luc Besson ('k heb nu nog geen een slechte film gezien) die toch eigenlijk totaal niet bekend is. 'k vond het een aanrader.

Het eerste shot: Debbouze. Prachtig, want dat is een heerlijke acteur (alleen al vanwege hem, is Astérix: Missie Cleopatra de moeite van het kijken). Hij draagt de film dan ook, vooral in het begin. Ok, visueel is het ook een sterke film. Met name de barscène was erg sterk. Een warrig en raar verhaal en dat had van mij wel mogen blijven. Het mysterieuze werd er uitgehaald en daarvoor in de plaats kwam uiteindelijk een matig einde. Gelukkig is dat einde maar een klein in een voor de rest erg sfeergerichte film. En ja, een vrouw in zo'n kort rokje kan natuurlijk nooit kwaad.

Na veel piekeren toch 4* gegeven. Zat een beetje met het teleurstellende einde in mijn maag en met de vraag of dit einde de rest van de film ging benadelen. Toch tot de conclusie gekomen dat dit niet eerlijk en terecht zou zijn, het is namelijk een heerlijke film. Debbouze is fantastisch voor this job met zijn nervositeit, deed tie ook al fenomenaal in Asterix & Obelix. Rasmussen doet het ook heel goed en daardoor is het geweldig om die 2 samen bezig te zijn. Sowieso komt Franse cinema/taal altijd het best tot zijn recht in films met vlotte, grappige dialogen.

Blijft Besson's beste.

Fris, mooi, grappig, stijlvol. Lijkt op het eerste gezicht misschien een beetje muf (Frans, zwart/wit, jazzy soundtrack), maar de film is alles behalve dat. Een mooie mix van Besson's verschillende filmstijlen.

De combinatie Debbouze/Rasmussen is voortreffelijk, de film duurt gelukkig niet te lang, blijft continue boeiend ondanks beperkte inhoud en werkt toe naar een mooi, hoewel niet zo verrassend einde. Visueel verder absoluut uitmuntend. Niet gritty, maar net erg gladde en uitgekiende zwart/wit, in z'n soort de mooiste die ik ken denk ik.

4.5* en een uitgebreide review

Precies wat ik ervan verwacht had. In visueel opzicht is Angel-A erg stijlvol (vooral wat betreft het zwart-wit kleurgebruik uiteraard), de muziek (jazz en klassiek) spreekt me op zich niet erg aan maar wordt wel sterk gebruikt en het verhaal is simpel maar effectief. Wat me uiteindelijk toch van 3.5* afhoudt is het personage van Angela. André sprak mij met zijn wat dommige maar sympathieke persoonlijkheid wel aan, maar Angela vond ik veel te nonchalant en extravert overkomen en haar algehele uitstraling (bitchy, zoals ze het zelf noemt) stond me tegen, waardoor ik emotioneel nooit goed in de film kwam. En dat de film naar het einde een stuk sentimenteler, flauwer en minder fris wordt hielp ook niet. 3* dus. Angel-A is meestal een fijne, warme feel good-film, maar echt meeslepend of uitzonderlijk sfeervol wordt het helaas nooit.

De laatste film die ik dit jaar zag is deze 'Angel-A'. Wel grappig dat het direct de allerbeste film is die ik in het jaar 2014 zag. Ik heb echt ontzettend genoten van deze warme, fijne en frisse film. Prachtige prent en Besson's beste (tot nu toe). De openingsscene is natuurlijk direct raak; wat een vent die Jamel Debbouze, schitterende acteur. Zijn samenspel met Rasmussen is echt bijzonder fraai. 2 mooie karakters.

Het verhaal is redelijk simpel, maar de aparte uitwerking zorgt voor een uitermate boeiend eindresultaat die naar het einde toe echt het ene na het andere hoogtepunt kent; het veilige, warme gevoel dat je als kijker voelt als Angela aanwezig is en.. de leegte die je voelt als Angela ineens weg lijkt te zijn. Gelukkig is ze dat niet en zorgt het duo voor een onvergetelijk einde. Met tranen in mijn ogen zat ik te kijken naar Angela en André die elkaar niet los willen laten, zelfs de vleugels kunnen er niet tegenop vliegen. Prachtige ondersteuning ook door de muziek. De hele film trouwens. Zo zit de film dan ook vol met mooie scenes: de bar, de spiegel, noem het maar op. Rasmussen heerst echt, wat een mooi gespeeld personage.

De mix tussen humor en drama werkt goed en regisseur Besson brengt dit in een machtig stijlvol en visueel imponerend geheel naar voren. Wat ziet deze film er ook mooi uit. Zeer origineel deze 'Angel-A' op heel veel vlakken. Ja, dat was toch wel weer een tijd geleden dat ik zo werd weggeblazen door een film. Ik had eerst 4 sterren in gedachten, maar mijn gevoel zegt dat deze prent meer verdient. Heel erg mooi dit.

Erg fraai inderdaad. De poster is al schitterend om te zien, de beelden van de film doen daar niet voor onder: prachtig gestileerde zwart/wit beelden.

Maar ook de personages weten te boeien. De mannelijke hoofdrolspeler herken ik van z'n bijrol als de wat zwakzinnige groenteboer in Amélie, maar zet hier een prima hoofdrol neer. Ook een personage dat me aanspreekt, waar ik blijkbaar enige verwantschap mee voel, al heb ik gelukkig nooit louche types achter me aan gehad vanwege geleend geld.

Bij de vrouwelijke hoofdrol vraag ik me af in hoeverre ze de inspiratie heeft gevormd voor Panty & Stocking with Garterbelt. In ieder geval is prettig ad-rem, en is ze bovendien verre van onaangenaam om naar te kijken.

In ieder geval een leuke interactie tussen de beide personages, wat samen met de mooie beelden voor een boeiende film zorgt, met als emotioneel hoogtepunt de spiegelscène. Aan het einde wordt het wel een beetje melodramatisch, waarbij ook het acteerwerk (toch) wat minder wordt. Maar goed, liever een geweldige film met een wat minder einde dan een gelijkmatigere film van een lager gemiddeld niveau. 4,5*.

Prachtig gespeeld en prachtig in beeld gebracht, uiteraard. Het is echter het slotakkoord waar de film ietwat onnodig theatraal wordt, en me er nét van wist te weerhouden hier 4* aan toe te kennen. Maar verder een intrigerende, schalkse, en magische film. Eén van Besson's betere.

Aardige Franse komedie. Het begint sterk met een frisse stijl maar gaandeweg verliest het wat aan kracht. Het mist wat meer inhoud en diepgang, ook een minder voorspelbaar einde was welkom geweest, het script heeft net te weinig om het lijf om van deze film een topper te maken. 3*

Goeie film over een man die een vrouw uit de rivier redt, nadat ze erin gesprongen is. Een redelijk origineel verhaal met een vleugje romantiek en fantasie. Tegen het einde wel wat voorspelbaar, maar het kijkt allemaal wel gemakkelijk weg. Parijs is bijzonder mooi en sfeervol in beeld gebracht hier en de twee hoofdrolspelers zijn uitstekend gecast.

Angel-A

Sterk. Angel-A is een aparte en eigenzinnige film van Luc Besson. De zwart-wit beelden werken betoverend, en Parijs heeft er bijna niet mooier uitgezien. Het verhaal rond de depressieve André is aardig, maar wanneer Angel-A wordt geïntroduceerd komt de film echt op gang.

Het samenspel tussen Debbouze en Rasmussen is uitstekend en ze hebben een aantal fantastische scènes. Vooral de spiegelscene is geweldig. De titel verklapt natuurlijk al veel over waar het verhaal uiteindelijk heengaat, maar de uitwerking en de chemie tussen de acteurs zorgen ervoor dat het nergens voorspelbaar wordt. En van de zwart-wit beelden van Parijs kan ik niet genoeg krijgen.

Mooie film. Besson laat opnieuw zien dat hij sterk met zwart-wit kan omgaan. Niet alleen dat, de beelden met Debbouze en Rasmussen samen zijn telkens genieten. De grote blonde engel naast de kleine André. Angela lijkt met momenten een reus. Ook de shots zijn telkens mooi gekozen en het is een wonder hoe je zo'n prachtige beelden kan maken in een drukke stad als Parijs. Of toch doet uitschijnen dat het daar gefilmd is. Het zorgt voor een tijdloos sprookje met voldoende pit in. Zelfs anno 2018 is dit nog lang niet verouderd. De film neemt je mee en weet perfect het evenwicht te houden tussen eenvoud en uitpakken met prachtige beelden waar genoeg energie in zit.

Ik wil deze snel nog een keer zien.

Niet omdat ik m zo geweldig goed vond. Hoewel het visueel toch wel een beetje smullen is vond ik het zwart-wit een beetje vloeken met de toon. Vrij klassieke uitstraling, terwijl het verhaaltje toch wat ludiek opgevoerd wordt.

Ik had, volgens mij net als Boenga, toch even tijd nodig om te wennen om te wennen aan de gradaties humor, fantasy, drama en romantiek. Zit er allemaal in, maar in een hele andere verhouding dan verwacht. Jammer dat, als je de toon dan op waarde weet te schatten, blijkt dat het verhaal zelf echt flinterdun is, beetje flauw zelfs.

Ik kan bij niet-Engelstalige films wat lastiger inschatten hoe goed er geacteerd wordt, maar ik vond Rasmussen lang niet altijd overtuigen. In het verlengde daarvan kwam de chemie tussen de twee ook niet echt over. Het laatste kwartier (dat getouwtrek op de brug, gevolgd door een tierende huilbui bij Angela) had écht niet gehoeven voor mij.

Grotendeels een beetje lopen vergapen aan mooie shots, qua inhoud stelt het toch teleur. Voorlopig 3*

Reddende engel.

Dit is nog eens andere koek ten opzichte van de actiefilms die Luc Besson normaal gesproken maakt.

Een mislukte oplichter met veel schulden besluit een einde aan zijn leven te maken door van een brug af te springen. Dit pakt anders uit als hij een lange blondine ziet die hetzelfde idee heeft. Door haar te redden ontstaat er een interessante vriendschap, waarbij Angela hem met al zijn problemen helpt.

Alleen al door hun lichaamslengte vormen André en Angela een opmerkelijk duo; de twee zijn qua karaktereigenschappen ook het uiterste van elkaar. Dit zorgt voor een aantal leuke confrontaties die alle kanten op lijken te gaan. Veel is te danken aan het gedegen samenspel tussen Jamel Debbouze en Rie Rasmussen, met name de scène voor de spiegel is een hoogtepunt.

De zwart-witbeelden van Parijs zijn erg prachtig en werken sfeerverhogend. Als kijker is het een genot om de vele dialogen te volgen, terwijl je al dat moois krijgt voorgeschoteld. Op momenten kan 'Angel-A' helaas wel iets te flauw worden, maar gelukkig blijft de boodschap over zelfliefde fier overeind staan en dat heeft zo zijn charme.

Al met al een intrigerende dramafilm die ondanks wat tekortkomingen zeker de moeite waard is om eens gezien te hebben. Overigens vond ik het vreemd dat Debbouze de hele tijd zijn rechterhand in zijn zak hield, maar blijkbaar heeft dat te maken met een handicap.

Dikke 3,0 sterren.

Mijn tiende Besson. Als ik er zo even doorheen scroll, dan valt op dat ik de beste man na mijn weergaloze kennismaking met Léon (1994), tussen Joan of Arc (1999) en Lucy (2014) compleet uit het oog ben verloren. Toch een gat van 15 jaar waarin ik niets van deze regisseur heb gezien, hoewel hij in deze periode toch 7 films regisseerde. Van die zeven zijn The Lady (2011) en Angel-A de hoogst gewaardeerde, maar van die eerste wist ik tot 1 minuut geleden niet eens dat hij bestond. Angel-A stond door de aantrekkelijke poster in elk geval op de radar.

Het zwart-witte Parijs van Besson en DoP Thierry Arbogast ziet er schitterend uit, maar dat bleek niet genoeg. De dialogen tussen de mislukte con-artist André die in heel Parijs schulden heeft, en de lange blondine Angela die hij ontmoet terwijl ze beiden van een brug willen springen, werden voor mij enigszins vermoeiend. De wisselwerking tussen deze twee is volgens de LA Times een soort "It's a Wonderful Life" meets "Wings of Desire," en ik snap die vergelijking wel. En ook dat ze direct daarna de verwachtingen temperen met de kritiek dat hier echter de inhoud vervangen is door zelfhulp platitudes.

De schijnbaar eindeloze benen van Rie Rasmussen zijn eveneens geen straf om naar te kijken, maar ik had liever een film gehad waar ik iets meer in op kon gaan. Nadat Angela van de brug is gesprongen en André haar 'gered' heeft, besluit de vrouw aan zijn zijde te blijven om zo samen zijn problemen de wereld uit te helpen. Het punt is, ik gaf niets om André of zijn problemen. We hebben zijn karakter nog totaal niet leren kennen, en het is nogal een mislukt, lullig crimineeltje dat weinig empathie opwekt. Meewarig medelijden in een sausje van lichte weerzin voor de protagonist, is wat mij betreft geen geweldige basis voor betrokkenheid.

2,8*

Deze Angel-A stond al heel lang op mijn lijstje temeer omdat hij steevast opduikt in de tweejaarlijkse MM-lijst van Film Pegasus. Met de lopende B/W-challenge een ideale gelegenheid dus.

Achteraf gezien toch licht ontgoocheld. Zeker geen slechte film. De film is in de eerste plaats erg sterk geschoten en de mooie plaatjes van Parijs maken deel uit van het plot. Ze creëren een meerwaarde aan het verhaal dat wordt opgehangen tussen twee individuen.

Inhoudelijk vond ik het minder. Moeilijk toch om engelen in mensengedaante te plaatsen voor mij, net zoals in de films van Nicolas Cage en de meer kwalitatieve film met Bruno Ganz. Ik vond beide personages moeilijk met elkaar matchen. Hij, een kleine garnaal crimineel met schulden met wie je liever geen schulden hebt, en zij, een bad ass je m´en fous engel met goddelijke benen, het moet gezegd.

Wat melodramatisch en weinig overtuigend. Zeker met de scène de laatste 10 minuten als dieptepunt of symbool hiervoor.

Opmerkelijke bescheiden productie van Luc Besson waarvan ik het niet zo goed weet. Enerzijds is er een eigenzinnige aantrekkingskracht, anderzijds stoot het mij ook een beetje af. Het ziet er prachtig uit als zwart-wit liefdesbrief aan Parijs. Waar op de voorgrond, een onwaarschijnlijke romance opbloeit. Het misdaadverhaal is nogal basic, maar de surrealistische en romantische aspecten maken het spannend. Hij, is André een miezerige verliezer met schulden, zij is Angela, een blonde engel van 1,80 meter. Zij rookt en hangt rond, hij kreunt en zeurt. Ook al kent deze film memorabele momenten is het vreemde koppel ook uiterst spraakzaam, het lult en lult maar door....zo veel dialoog dat ik als kijker begon te wensen dat een van hen in het begin was verdronken.... Over het algemeen is het stijlvol en vermakelijke maar ook geforceerd en praterig. De poging van Besson om iets anders en alternatiefs te maken dan zijn voorgaande producties wordt zeer gewaardeerd, hoewel niet alles werkte, was het wel leuk.