Non Ho Sonno (2001)

Het is gewoon een typische Argento film, daarin verwacht ik geen top acteerprestaties en plot. De film is volgens het zelfde concept gemaakt als zijn andere giallo's, die op het einde ook niet altijd even logisch zijn. Vond de film vooral erg spannend en behoorlijk goed uit zien, met enkele prachtige scènes (het eerste halfuur is erg sterk). Maar Argento films kunnen nogal eens onevenwichtig zijn, dat zal ook vast bij zijn "moderne" films blijven.

3,25*

Mijn allereerste Argento.

En dat was goed bevallen. Lekker sfeervol filmpje met een fijne soundtrack. Een aantal aardige moorden waar er een paar behoorlijk lompe bijzitten. Een aantal mooie creatieve shots om van te genieten. Het acteerwerk is inderdaad behoorlijk zwak al vond ik Max Von Syndow wel goed spelen. Ik vind het plot wel goed al komt die natuurlijk wel een beetje uit de lucht vallen.

Al bij al genoten van dit filmpje en snel meer Argento's kijken want dit soort sfeer en muziek kan ik goed waarderen. Zoals hierboven al meerdere keren is aangegeven was het beter geweest als de lengte wat is ingekort.

3.5

Erg toffe film van Argento, met een lekker donker sfeertje en een goed verhaal. Het acteerwerk is heel behoorlijk en de film bevat een groot aantal brute moorden met lekker wat gore. Bij vlagen net iets te donker, maar dat mag de pret niet drukken. De film heeft genoeg vaart en aardig wat spanning. Vooral de aanloop naar de 1ste moord was erg spannend. De soundtrack past er wederom goed bij.

Een dikke 4* voor nu.

Tegenvallende Argento.

Non Ho Sonno begint niet slecht. Zo'n achtervolging in de trein is bijvoorbeeld Argento op z'n best en ook de daarop volgende moord is lekker nasty. Helaas zakt de film daarna steeds verder in. De kills blijven heerlijk gory en ook de opzet is niet slecht maar het constante gezeur, wat in dit geval het plot is, is dermate saai dat de interesse af en toe toch behoorlijk wegzakt. 117 Minuten was dan ook wat veel voor een film als deze als je het mij vraagt.

Op het einde, die wat Scream (1996) achtig aanvoelde, laat Argento de good-guy en de bad-guy hun motieven en alle geheimen nog even ontrafelen. Dit gaat in een keer allemaal wel héél snel en voelt dan ook veel te gehaast aan. Gelukkig gaat de film er wel uit met een knaller, letterlijk en figuurlijk.

Op zich geen onaardige film maar het was toch een heel stuk beter geweest als Argento de suspense van de eerste +- 20 minuten had aangehouden.

Komt deze soundtrack: Non Ho Sonno (Sleepless) - Original Goblin Soundtrack - YouTube trouwens voor in de film? Heb wel keer op keer het gitaar deuntje gehoord, maar geen enkele keer dat keyboard(?), wat je hier in het filmpje hoort...

En terwijl het giallo-genre al ergens in de jaren 70 het loodje legde, gaat de meester van het genre nog steeds door...en dat mag volgens velen dan niet meer verrassend heten, maar hoe moet ik anders aan mijn gerief komen? Hitchcock-suspense, gore, onmogelijk de dader voor de ontknoping te ontdekken, bizarre plot, de killer met leren handschoenen, Goblin op de soundtrack en zoals gewoonlijk bij Argento ziet het er allemaal prima uit met de treinscene als hoogtepunt.

En Max von Sydow is natuurlijk altijd aangenaam om naar te kijken.

Een degelijke film van Argento die teruggrijpt naar de klassieke giallo. Een sterke rol van Max von Sydow die qua acteerwerkscherp afsteekt tegen de rest van de cast. De rest van de cast acteerd van wisselend niveau. Het hoofdpersonage doet het nog redelijk, maar het hysterische hoertje uit het begin van de film vond ik dan weer abominabel.
Argento heeft gekozen voor veel expliciet geweld. De gore effects zien er over het algemeen goed verzorgd uit. Enkel het onthoofde hoofd ziet er wel erg fake uit.
De score van Goblin is weer erg sterk. Enkel wanneer de elektrische gitaar erbij komt vind I'm het wat te dominant worden, maar verder is het weer erg goed gedaan.
Wat de film wel wat tegenzit is de duur, want bijna 2 uur is wel erg lang. Daardoor valt de film af en toe tussen de moorden wat stil en duren een aantal scenes wat lang. Wat mij betreft had een film van 90 of 100 minuten me beter geleken om de vaart er wat in te houden.
Al met al een aardige throwback naar de giallo.

Weer de filmografie van Dario Argento aan het afwerken. De latere films van deze briljante filmmaker hebben allemaal schrikbarend lage beoordelingen. Trauma vond ik echter nog zeer sterk en ook The Stendhal Syndrome was geen slechte film. Door de geweldige synopsis, de terugkeer van Goblin en het feit dat Max von Sydow gecast is, waren mijn verwachting voor deze film erg hoog.

Inspecteur Moretti beloofd de jonge Gallo dat hij de moordenaar van zijn moeder zal vinden, ook al kost het hem zijn hele leven. Jaren later is Moretti met pensioen als de moorden weer beginnen. Alles wijst erop dat 'De Dwerg' weer actief is, samen met Gallo probeert hij de moordenaar op te sporen.

Max von Sydow speelt - zoals je wel kon verwachten - een goede rol als Moretti, wat mij betreft zou hij veel vaker dit soort rollen mogen spelen. Ook erg knap dat hij goed wist te reageren op de Italiaanse acteurs, volgens mij is de film namelijk in het Italiaans opgenomen met alleen Sydow in het Engels. Het verdere acteerwerk was uiteraard minder, maar ook zeker niet slecht. Gabriele Lavia speeld na Inferno en Profondo Rosso weer een rol voor Argento.

De eerste film van Argento sinds Phenomena met soundtrack van de band Goblin. Goblin heeft zich door de jaren heen een beetje tot metal-band ontpopt, maar godzijdank zijn de synthesizers nog steeds prominent aanwezig. De soundtrack is weer erg gaaf en past uitstekend bij de film. Nog steeds die goede oude Goblin-stijl, maar dan wat moderner.

Ook in de 21e eeuw heeft Argento zijn visuele genialiteit niet verloren. De cinematografie is weer uitstekend en lekker ouderwets. Hoe kan het ook anders, want deze is verzorgt door Ronnie Taylor. Een oude rot in het vak die cameraman was voor o.a. Star Wars en later als cinematograaf voor Argento heeft gewerkt. Veel statische shots en first-person beelden die je eerder in een jaren '80 film zou verwachten en verder ook Argento's gebruikelijke bizarre camerahoeken. Met name de donkere scènes in de trein waren erg mooi geschoten. De geanimeerde visualisatie van het kinderrijmpje was ook erg grappig, niemand verwacht zoiets tegen te komen in een film als deze.

De film begon bijzonder goed, helaas wordt het plot daarna wat minder. Het had allemaal stukken beter uitgewerkt kunnen worden en Sydow had van mij ook een wat grotere rol mogen hebben in de ontknoping. Hoewel er veel meer had gezeten in het concept was het zeker niet slecht. Een spannend verhaal met uitstekende elementen dat nergens voorspelbaar wordt en eindigt met een drie-dubbele twist. De film heeft een aantal lekker brute moorden met uitstekende gore en make-up, ook de opbouw naar de moorden toe was suspensevol gedaan.

Net als in Tenebre staan zijn Misdaad-romans het voorbeeld voor moorden en net al in Profondo Rosso is een kind de moordenaar. Dat met die dwerg en de kinderrijmpjes vond ik erg leuk bedacht. Roberto Zibetti was wel niet heel overtuigend als de moordenaar, maar dat maakt het natuurlijk alleen maar onvoorspelbaarder. Het einde was een beetje apart door de plotselinge headshot (ook heerlijk ouderwets trouwens) en de eindcredits die veel te vroeg al door het beeld rollen.

Al met al weer een ondergewaardeerde film van Dario Argento. Niet zo goed als dat ik had verwacht, maar toch weer een goede film van de meester. Een moderne Giallo met Max von Sydow, wat wil je nog meer. Aanraders voor liefhebbers van Argento en de Giallo.

Niet echt slecht maar vooral een regisseur die niet weet waar zijn krachten liggen. Best sfeervol, met name in het begin, maar uiteindelijk is het vergeleken bij een Suspiria schaars. De nadruk ligt hier meer en te veel op het niet al te sterke verhaal. Door het bij vlagen echt heel goede begin kan ik nog wel een krappe 3 sterren kwijt hieraan

Toch wel een mindere van Argento, er zijn er pak betere in het genre en die grotendeels uit de 70's komen. Deze prent is over de ganse lijn vrij povertjes en net niet. Desondanks, is er toch het zwak die ik voor deze cinema heb en kijk ik ze met gemak uit.

Een Argento film tegenkomen bij de kringloop is toch wel een 'yes momentje' geworden, en na een valse start met Profondo Rosso twee jaar terug heeft de gemiddelde Argento me het afgelopen jaar, 2022, best gesmaakt in de vorm van Tenebrae en Phenomena. En tot die categorie hoort deze Non Ho Sonno ook in tegenstelling tot The Phantom of the Opera en The Stendhall Syndrom. Toch begin ik me meer en meer af te vragen of ik met alle opgedane Argento ervaring Profondo Rosso niet nog eens een kans moet geven want over het algemeen wordt hij toch als beste van deze Italiaanse meester gezien.

En ja, je kan je van alles afvragen, ook weer omtrent deze film. Is dit dan zo goed? Is het verhaal goed? Wordt er niet een beetje overgeacteerd? Maar dat rekt allemaal niet zo zeer bij een film uit het metier van Dario Argento. En je kan in principe net als bij veel acteurs een waslijst aan vinkjes zetten. Geweld. Check. Gore. Check. Lekkere wijven. Check. Het nodige aan schrikmomenten en andere smerigheid. Check. Een ronduit zalige soundtrack van Goblin. Check. Alles is weer van de partij in die zin en wat een zalig vermaak en wat een overdaad aan sfeer en stijl.

En er zijn weer een aantal scènes opgebouwd zoals we gewend zijn in het geval van Argento. Neem bijvoorbeeld de achtervolging in de trein of de moord op de dansers. En had ik heerlijke vrouwen al benoemd met Conchita Puglisi, Daniele Fazzolari en Chiara Caselli? Die man heeft oog voor mooie dingen. En zo weet deze Argento ook weer te boeien en te vermaken met als enige minpuntje dar er kennelijk geen wonden en litekens zijn bij de dader van verschillende klauwende nagels. Maar goed dat is een detail in een verder prima film die prima mee kan doen met Tenebrae en Phenomena. Dus, lekker!