Huo Yuan Jia (2006)

Je zou het niet zeggen dat Jet Li al 42 jaar oud is. Erg knap wat hij hier weer laat zien. Terug naar zijn oude nest en dat is geslaagd te noemen. Wederom mooie vechtscene's en zowaar een goed verhaal. Overigens heeft Huo Yuanjia echt bestaan en is veel wat je hier kan zien echt gebeurd. Iets wat ik voor het kijken naar deze film nog niet wist.

Gelukkig houden ze zich niet aan alle feiten want anders hadden we onder andere het mooie gevecht met O'Brien moeten missen. Leuk om Nathan Jones weer in een martial arts film te zien want dat levert weer veel lomp knokwerk op (wel minder dan in Tom Yum Goong, maar dat is dan ook een klasse apart ).

Het is trouwens niet echt te zien dat er drastisch in de film geknipt is maar jammer is het wel. Michelle Yeoh komt nu niet eens meer in de film voor en volgens mij zijn ook de vechtscene's tegen de Europese vechters ingekort. Het is te hopen dat er ooit een extended DVD verschijnt.

4*

Ik kwam maar slecht door het verhaal heen. Te voorspelbaar en te standaard helaas. Hierdoor valt de film bij mij. De gevechten waren wel tof om te zien maar aangezien dat het enige in de film was wat me kijkende hield kan ik er niet te veel sterren voor geven. 2,5

Mastering others is strength. Mastering Yourself makes you fearless.

Ik maakte me op voorhand een beetje zorgen voor dit Jet Li project over eer en respect. De schuldige daarvoor is The Last Samurai, die op zijn beurt een verhaal rond eer en respect 'trachtte' op poten te zetten. Aangezien die film een typisch product is van de Hollywoodfabriek, waren die zorgen onnodig en kwam ik voor een aangename verrassing te staan. Het verhaal is oprecht en geeft steeds een mooi beeld van de tradities die toen gebruikt werden.

Af en toe lijkt Fearless echter enkel en alleen te bestaan uit een opeenvolging van vechtscenes. Gelukkig worden die scenes krachtig en rauw in beeld gezet, waardoor het tegelijk een genot en een pijnlijke ervaring (je voelde soms letterlijk de pijn van de personages) werd om naar te kijken. Daar komt tenslotte bij dat Li's kwaliteiten hier beter tot uiting komen dan in Hero (waar de voorkeur eerder ging naar de 'look' van de film) en voor een meerwaarde zorgen.

Net geen 4*, maar wel een dikke 3.5*.

Ik moet ook ergens Yu's Warriors of Virtue liggen hebben, maar heb het gevoel dat de beoordeling daarvan anders gaat uitvallen.

Ik weet het, bij dit soort films draait het puur om de gevechten die dan ook dik in orde zijn, maar buiten die gevechten (en dat is toch een groot deel van de film) is het zuchten geblazen.

Zeer simpel hak op de tak verhaaltje in Hollywood stijl en dito oppervlakkige personages, die je echt helemaal niets doen.

Alleraardigste aktiefilm, vol virtuoos in beeld gebrachte vechtscenes. De eerste helft van de film is niet bijster interessant en verloopt heel voorspelbaar. Hierna wordt de film gelukkig beter en wint het verhaal aan diepgang. Emotioneel weet de film vanaf dit punt zelfs geregeld doel te raken. Voorspelbaarheid blijft de film soms parten spelen, maar het charisma van Li, het prachtige camerawerk, het mooie production design en de eersteklas vechtscenes tillen het geheel uiteindelijk toch dik boven het gemiddelde uit.

Waarschijnlijk Jet Li´s laatste echt goede martial arts film. Minpuntje is echter dat sommige gevechten computer generated zijn (CGI). Het wirework was om veel films veelal al over the top, maar dit grenst soms aan tekenfilm. Dan hou ik toch meer van ouderwetse kung fu uit de jaren ´70 zonder al teveel manipulatie.

Mooie martial arts film, waarin Jet Li laat zien nog steeds tot de top in dit genre te behoren. Visueel is de film erg mooi, waarbij vooral de gevechten boeiend en erg goed in beeld gebracht zijn. Vond het verhaal eromheen echter vrij mager en voor mij zakte de film na het goede eerste half uur daarna ook flink in. Gelukkig is het laatste half uur van de film wel weer een stuk sterker en komt het goede gevoel van het eerste half uur weer terug. Het einde is goed, maar toch wist het me allemaal niet echt te raken.

3,5*

Topfilm?

Niet voor mij. In mijn jeugd tot de pubertijd heb ik ongelovelijk veel van dit soort films gezien, was een leuke tijd.

Nu, 20 jaar later ga ik maar eens wat proberen in dit genre maar kom tot mijn stomme verbazing terecht in een zelfde soort verhaallijn.

Heeft de tijd stilgestaan? Kwa verhaallijn zeker...

Ik kon iig. wel genieten van de uitvoering en het kleurgebruik, daar zit gelukkig verbetering in. Het meeste wat mij stoorde was het verhaaltje eigenlijk. Dat hebben we zo vaak gezien, is gewoon niet spannend of verrassend genoeg.

Blijft er over de uitvoering die ik wel kan waarderen maar herkijkwaarde is 0,0.

Vond ook Jet Li trouwens niet echt van het scherm afspatten, had daar meer van verwacht.

Toch wil ik nog wel wat proberen maar dan moet het wel verfrissend zijn. Iemand nog tips van recente films? Misschien Ong/Bak of Hero?

Schitterend martial-arts epic.

Het verhaal kon mij niet de gehele speelduur boeien en is zo af en toe wat magertjes.Dit word echter ruimschoots gecompenseerd door de mooi in beeld gebrachte gevechten en prachtige beelden.Het is ook totaal niet aan Li af te zien dat hij dat hij ouder word.Nog steeds die flitsende snelheid in zijn gevechten, dit keer zonder al te veel wire-fu, en dat komt de film zeker ten goede.Heerlijke harde gevechten die niet zijn berust op al te veel cgi.

Kortom topvermaak.

4*

Mooie en actievolle martial artsfilm. De gevechten worden goed weergegeven en de muziek in de film is vaak prachtig. De combinatie van actie en drama is goed uitgewerkt en het einde is ontroerend mooi.

Goed en boeiend verhaal met enkele duidelijke levenswijsheden. Spectaculaire vechtscènes maar de waarde van de film zit volgens mij vooral in de prachtige fotografie, beeldvorming en dit doorheen de ganse film.

Fearless kende voor mij een aantal mooie gevechten, waar het gevecht tussen Master Chin en Huo Yuanjia voor mij zeker het hoogtepunt was. Toch wist de film, wellicht doordat ik niet bekend ben met het genre, mij niet te overtuigen. Veel van de gevechten waren wel amusant om te volgen, maar echt overtuigen deden ze mij niet en ik werd er ook niet enthousiast van. Vandaar dat de film op mij ook weinig indruk heeft achtergelaten.

Beetje een overgewaarde film.

Ik verschoot dan ook dat deze film in de top 250 genoteerd staat. Niet dat ik mij anders druk maak om deze lijst. Maar het is toch een redelijk recente film, die volgens mij niet al teveel in de kijker heeft gelopen.

Hoe dan ook, Fearless is een onderhoudende film die vooral op z'n dynamische beelden steunt. De camera springt van links naar rechts en van boven naar onder. Allemaal zeer indrukwekkend, en met behulp van de nodige slow motions en versnelde beelden worden de gevechten op overtuigende wijze uitvergroot. Het verhaaltje daarentegen is ontzettend plat, voorspelbaar en cliché. Voeg daar de voorgekauwde moraal en het acteerspel van Li aan toe en je krijgt, ja, inderdaad, een typische top 250film.

3,5*

Tsja, ondanks dat het hier om een biopic gaat, klinkt het verhaal nogal standaard. Maar om te zeggen dat het alleen maar om een onverslaanbare Jet Li gaat, die een pak tegenstanders in elkaar ramt... Dat is ook niet helemaal de waarheid. Het serene middenstuk op de rijstvelden vond ik namelijk best mooi . Voor de rest deed deze film me helemaal niks.

Vooral mooi om te zien dat de film zich afspeelt ten tijden van het einde van de 19de eeuw - begin 20ste eeuw zo kleurrijk vormgegeven wordt. De settings van en rondom de gevechten ogen afgewerkt, vooral die strijdarena op palen in de lucht was imposant. Maar ook het eindgevecht in Shanghai, met al die tromroffelende meisjes en intriges op de achtergrond waren het aanschouwen waard. Highlights zijn echter natuurlijk de gevechten zelf, die zo gechoreografeerd zijn dat ze voor spektakel zorgen, door alles zo dynamisch en van dichtbij in beeld te brengen.

Het verhaal is niet echt interessant. Knulletje droomt ervan om vechter te worden, zo geschiedt, ondanks enkele wijze lessen laat hij zich gemakkelijk wat zand in de ogen strooien, te wijten aan zijn ongeschooldheid?!, waarna hij stukloopt om na een rehablilitatieproces tot inkeer te komen en gelijk te bewerkstelligen dat de Chinezen zich saamhoriger gaan gedragen.

Qua drama niet gelijk indrukwekkend te noemen dus, al vond ik het rehabilitatieproces wat Huo Yuanjia doorliep, ver weg van de stad, mooi in beeld gebracht worden. Zelfs wat tenenkrommende filosofietjes naar aanleiding van een fout bij het planten van rijstplanten 'iets in de trant van: net zoals planten hebben mensen ook wat afstand nodig om te groeien' konden daar weinig tegenin brengen.

Slechts die luidruchtige dorpsgek zorgde voor wat valse noten in een verder onderhoudende en best aantrekkelijke film waarbij het einde zeker tot de verbeelding sprak. Ik miste alleen een beetje de alsmaar door knallende adrenalinerush, zoals in films van Prachya Pinkaew. 3,5*

Heb deze film gezien, enkel omdat ik benieuwd was naar de hoge score hier op moviemeter.

Maar wat een afgang. De film had verrassend veel gelijkenis met de dozijnen gemaakte Steven Seagal films. Simpel verhaaltje, doordrenkt met clichés, geen of weinig choreografie ivm met de sublieme voorgangers zoals Hero en House of Flying Daggers.

Nee, Ronny Yu is geen Zhang Yimou. Dat staat als een paal boven water.

Sterk overgewaarde film dus, die zijn plaats in de top 250 niet waard is.

Fijn.

En dan met name de gevechtscènes. Want ookal hangt men her en der aan draadjes, het merendeel ziet er cool uit.

Iets tè veel tegelwijsheden, alsmede clichématige zoetigheid. Maar die vechtscenès maken een hele hoop goed. Ook prima acteerwerk.

Stijlvol en netjes gefilmd. Ook wel eens fijn dat Japans in het rijzende zonnetje wordt gezet. Zoiets gaat menigmaal anders in Chinese vechtfilmpjes.

De Director's Cut duurt wel erg lang. Zo'n 140 minuten. Maar echt vervelen zul je je niet, ondanks de lange tussenpozen vol ietwat opgeklopt drama. De beeldkwaliteit van de BluRay is puik.

Zeer goed.

Al een halfjaar op m'n pc staan en nu pas gezien.

In het begin is de film overladen met vecht scènes, ik had toen echt zoiets van: "Is dit het nou?" Maar gelukkig begon daar het drama met het verlies van zijn vrouw en dochter en het zoeken naar zichzelf.

Verder zijn de vecht scènes echt goed gechoreografeerd en mooi in beeld gebracht. Met name het gevecht tegen Chin.

Op het laatst heb ik wel een traantje weggepinkt.

De beste Li film die ik heb gezien, 4, 5 sterren.

Ik ben het helemaal niet eens met jouw mening!! Het is juist een film met een zeer mooi verhaallijn en daarnaast is het acteer en camerawerk ook zeer goed. Daarom verdient deze film zeker een plaats in de top 250.

Het drama in Huo Yuan Jia viel mij erg mee en het wist mij zelf nog wel te raken. Dat is wel eens anders geweest in bepaalde oudere Jet Li films. De actie is zonder twijfel prachtig in beeld gebracht en is met recht spectaculair. Ongelooflijk dat Li ondertussen toch alweer de veertig was gepasseerd tijdens de opnames van deze film.

Wel moet ik wat kritiek leveren op de korte versnelde beelden in praktisch ieder gevecht. Nergens voor nodig om na de inslag van een trap even een kleine 3 seconden te versnellen. Maar gelukkig overheerst dit niet en en blijft de actie bekoren.

Prachtfilm tot en met de confrontatie met meester Chin. Daarna valt het toch een tijdje stil om in het slot weer op te veren. In ieder geval een heerlijk actievolle start met grappige jochies en een bijzondere ontmoeting op het plateau. Heel soms net iets té nep, maar door de bank genomen toch fantastische martial arts. Met ook een erg grappige MC.

Het zwaardgevecht is van epische proporties. Qua decor (door de hele film overigens een lust voor het oog), belichting en camerawerk helemaal top. Een gevecht met impact, ook op dramatisch vlak. Dat effect wordt vervolgens toch wat uitgesponnen. Had wat bondiger gekund, mede omdat het verder een weinig verrassend verloop kent. Het gevecht met de kolos O'Brien lijkt daar ook wat onder te lijden.

Berouw leidt tot eer en een slot dat wel weer dik in orde is. Niet de meest subtiele manier om iets dergelijks aan te stippen, maar tegelijkertijd past het meeste wel. Spreekwoordelijke buiging voor het duel met Tanaka, zeker voor het deel met de Triple Staff. En natuurlijk voor Jet Li's overall performance. Mooi slot voor een zuivere film met wervelende wushu.

Hoop geknok, weinig wol, maar misschien hoort dat ook wel gewoon zo. Er gebeurde nogal wat in het China van rond 1900 maar Li heeft het te druk met stoeipartijtjes op het dorpsplein. Na het gebruikelijke drama hervindt hij zijn rust op het platteland maar het bloed (en de eer) kruipt waar het niet gaan kan.

De gevechten zien er bij vlagen weer prachtig uit natuurlijk, al ben ik ook weer niet de grootste fan het hele martial arts gebeuren. Het verhaal puft en steunt soms een beetje, maar wordt gaandeweg meeslepender na de scenes op het platteland en het internationale karakter van Li's latere tegenstander (waarbij die Amerikaanse reus de show steelt). Al met al niet onaardig.

3 kleine sterretjes.

Fearless begint vrij aardig, met aardig wat battles die leuk waren om naar te kijken. Ik had liever een wat rauwe en pijnlijke look gezien in de film, in plaats van deze bijne glimmende beelden die vooral de indruk wekten dat er misschien wat teveel CGI gebruikt was. Maar daar kon ik me wel overheen zetten. Het was alleen jammer dat na het gevecht met meester Chun er eigenlijk weinig meer overblijft om van te genieten, met uitzondering van het gevecht met O'Brien. Dat hele spirituele plot met dat blinde meisje is niet alleen te cliché voor woorden, maar ook erg saai uitgewerkt. De film wordt ineens enorm sentimenteel en dat gevoel blijft hangen.

Het eindigt dan ook met een stel vreselijke eindscènes, voorafgegaan door een bizarre dialoog over thee die in ieder geval op mij niet logisch overkwam. De meest onbegrijpelijke keuze van de scenarioschrijver is om Huo Yuanjia te laten vergiftigen tijdens het eindgevecht. DIt slaat verhaaltechnisch nergens op: wie gaat er nou middenin een gevecht iemand dodelijk vergiften terwijl het overduidelijk is wie daarvoor verantwoordelijk zou zijn? En nee, dit deel van het verhaal is niet waargebeurt, of ik moet me heel sterk vergissen. Het meest storende aan dit deel van het verhaal is dat het zo weinig recht doet aan het genre. Ik had best zin in dat gevecht tussen Huo en die Japanner, ze leken aan elkaar gewaagd. Dan ga je zo'n climax toch niet opzij zetten voor een ongeloofelijk sentimentele vergiftigingscène? Waarvoor kijken we een martial arts film? Deze film werkt bijna alleen tijdens de gevechten, dus een echt gevecht op het einde had beter gepast, maar de makers wilden duidelijk iets mythischers.

Voor mij werkt het zo niet. Dat levert een onvoldoende op voor een film die toch gemakkelijk een voldoende had kunnen scoren.
2,5*

Ik ben niet zo van de actie, maar had er vandaag gewoon zin in. De vorige film met Jet Li die ik had gezien, Hero beviel heel erg goed en deze had ik nog liggen, dus de keuze was snel gemaakt.

Geen spijt van, al is de film niet zo indrukwekkend als Hero dat toch een beetje mijn ijkpunt is voor dit soort films. Visueel mooi, maar niet zo overweldigend en met veel minder aandacht voor details. De soundtrack was wel wat beter, maar dat was wat mij betreft net het zwakke punt van Hero, dus dat is niet echt een prestatie.

Jammer alleen dat het verhaal een beetje tegenwerkt. Begint leuk met de arrogantie van Huo, maar de levensles zie je al wel van verre aankomen. De manier waarop is ook behoorlijk melodramatisch. Het einde had op zich wel wat, met de Japanner die doorheeft dat hij nog leeft omdat Huo terughield, waar tegenstanders bij papa Huo het nooit doorhadden. Het maakt wel allemaal dat het aanvoelt zoals het voorgeschreven staat en dat is jammer.

Ondanks het de minpunten valt er toch wel veel te genieten, vooral van de gevechten die er wel erg spectaculair uitzagen. 3,5*.

Redelijk

De gevechten zagen er zeer mooi uit hoewel martial arts nu ook niet direkt mijn ding is. Ook over de fotografie, vooral van het Chinese stadsleven - mooie architectuur - en ook van het platteland viel niets op aan te merken. Wat mij er echter van weerhoudt deze film een ruime voldoende te geven is dat het melodramatische mij erg tegenstond. Af en toe vond het allemaal te veel drama, maar dan wel op zijn Hollywoods, sentimenteel dus en de muziek vond ik gewoon vreselijk. Dat de VS deze film mede geproduceerd hebben was dus duidelijk te zien.

3,0*

Sterk.

Met credits, first and foremost, naar de vechtscènes, die zowel qua inhoud als registratie, magnifiek te noemen zijn. Met telkens de juiste angles, perfect versnelde of vertraagde beelden, sfeervol belicht en een goede inhoudelijke afwisseling. De inzet van CGI en wires tijdens de gevechten is gedoseerd en geeft hoogstens net dat vernislaagje mee aan de sowieso prachtige choreografie. Weinig films die de actie zo subliem in beeld weten te brengen als Fearless.

Jet Li speelt bij bovenstaande natuurlijk ook een grote rol, en wat een held is het. De meest complexe bewegingen laat hij op vloeiende wijze samenkomen.

Daar staat dan weer tegenover dat de overige scènes nogal schril afsteken tegen het bombast van de gevechten. Het drama, met alle wijze lessen en inzichten van dienst, doen wat obligaat aan en gaan gevoelsmatig ook een beetje ten koste van de hele fun.

Uiteindelijk nog allemaal wel te behappen en het verhaaltje boeit ook wel maar raakt nergens de snaar door het nogal clichématig voor te schotelen. Voelt ook echt als filler ten opzichte van de vechtscènes. Al met al een prima filmpje met een extra puntje voor de gevechten. 4*

Ik ben meer van het genre beginnen houden na gelijkaardige films als Yip Man en Wong Fei Hung. Huo Yuan Jia of Fearless (de naam van de man zal te moeilijk geweest zijn voor de Engelstalige markt en een naam is moeilijk te vertalen) is gebaseerd op een waargebeurde feiten. Dit vermengd met de nodige legendes die rond de man werden verteld, levert dat een mooi verhaal op. Een verhaal dat we misschien al wel meer gezien hebben over iemand die in China opstaat om de eer van de Chinezen te verdedigen tegen vreemde mogendheden die begin 20e er hun intrede deden.

De film mikt meer op sfeer en drama dan op humor. Maar wel sterk aanwezig zijn natuurlijk de uitgekiemde gevechten. Ieder zijn stijl natuurlijk, maar Jet Li kan nog altijd op hoog niveau meedraaien.

Het verhaal is niet zo evident, Huo Yuan Jia is in het begin geen sympathiek figuur, in tegenstelling tot bvb Yip Man of Wong Fei-hung. Er is ook nog geen echte dreiging en de man is vooral bezig met zichzelf. Hij wil de grootste zijn en eer is in zijn ogen nog wraak. We krijgen gaandeweg een wedergeboorte van hem als hij tot inkeer komt als het wat uit de hand loopt. Je kan je je amper voorstellen dat regisseur Ronny Yu voor deze film titels maakte als Bride of Chucky, 51st state en Freddy vs Jason. Het feit dat hij bij die films geen producer was, kan misschien ook wel meegespeeld hebben. Ik veronderstel dat Huo Yuan Jia meer zijn ding was.

Dit is een film die bij elke kijkbeurt beter wordt. Er valt meer te zien dan de zoveelste Chinese martial-art films. Een zeer mooie film!

De film die in het teken staat van het leven van de Chinees Huo Yuanjia, de grondlegger van de Jin Wu Sport, wekt bij mij dubbele gevoelens op. Qua martial arts is het cinematografisch een juweeltje en een absolute streling voor het oog. Choreografisch zijn alle vechtscènes gestileerd tot het bot en bewijst het dat Jet Li de juist aangewezen persoon is voor deze rol, als we het hebben over de kunst van de vechtsport. Verhaaltechnisch is het wat minder bevredigend en heeft dit waarschijnlijk te maken met de setting die over het algemeen te gemaakt en excessief aanvoelt. De overgang van een aalwaardige jeugd naar het stijlicoon en gezicht van zo een wereldwijde associatie verloopt snel en heeft nauwelijks diepgang. Voor mijn gevoel is Jet Li als acteur inhoudelijk ook niet veelzijdig genoeg om deze rol te dragen. Het is misschien wat flauw om met een naam als Donnie Yen aan te komen, maar in mijn visie is enig klassenverschil zeker merkbaar. De film is dan wel een sterke bewerking van de levensloop van Huo Yuanjia, maar latere verfilmingen van een stijlicoon als Yip Man komen bij mij vele malen gebalanceerder over.

Blijft goed.

Een voorloper van de Yip Man reeks, die martial arts wat wegtrok uit de mythische sferen en het terug wat aardde. Hoewel de legende rond Yuanjia hier wel aardig aangedikt wordt.

Visueel nog steeds erg sterk, hoewel de CG soms iets te opzichtig is ondertussen. De gevechten zijn nog steeds top notch en het is een genot om Li weer eens in een rol als deze te zien. Sinds zijn "vertrek" zit Hong Kong toch echt met een probleem. Jacky Wu en Donnie Yen zijn leuk, maar kunnen hem niet vervangen, zeker niet in dit soort werk.

Drama is dik aangezet, maar de actie is van erg hoog niveau. Ook een tweede keer erg van genoten.

4.5* en een uitgebreide review

Tot mijn schande had ik deze nog niet gezien. Wel een van de betere van Jet, maar kan wat mij betreft toch niet tippen aan 'Once upon a Time in China'. Wel erg mooi in beeld gebracht allemaal hier, mooi dynamische en vloeiend! Het einde is een beetje een anticlimax en komt niet zo passend in een film als deze waar je toch een super-eindgevecht met jetje als overwinnaar verwacht. Maar dit ligt slechts aan mijn verwachtingen en niet aan de film. Wat dat betreft is het in ieder geval geen geijkte martial artsfilm en heeft deze prent wel een eigen smoelwerk.

Erg fijne film over de Chinese volksheld en martial-arts legende Huo Yuanjia. De film opent in 1911 met een toernooi waarin Huo Yuan Jia het tegen vier verschillende westerse tegenstanders moet opnemen. Na drie gevechten, wordt de tijd dertig jaar terug gedraaid, naar zijn jeugd tot weer aan waar we waren gestopt. Daarmee is dit een solide feel-good film geworden, die een simpel verhaal vertelt maar recht uit het hart en vol overtuiging. In het middenstuk van de film zitten de beste vecht-scènes. Hoogtepunten zijn het gevecht met een jeugd-rivaal op een platform en het gevecht met Kungfu-meester Qin in een restaurant. Lekkere ouderwetse Kungfu met een minimaal gebruik van touwtjes. Tijdens het ommekeer zien we erg mooie visuele beelden van rijstvelden en is er tijd voor romantiek. Met Betty Sun Li, zij speelt de rol van blinde boerin en met veel overtuiging! En ook Jet Li laat hier een goede performance zien; zowel in acteerwerk als ook met zijn vanouds elegante kung fu-techniek.

Mwa.

Vond het eigenlijk niet zo heel denderend allemaal. Ben sowieso geen grote fan van Aziatische cinema en deze film is letterlijk de definitie van waarom. Toch vind ik die vechtkunstjes wel leuk, en Jet Li is ook geen onbekende in het genre. Aangezien de film dan ook maar 103 minuten duurde heb ik het toch maar aangezet.

Li doet het zoals verwacht behoorlijk goed. Vooral qua vechten dan, qua acteren krijgt hij zo'n oppervlakkig personage dat het bijna niet mogelijk is om jezelf te kunnen bewijzen met acteren. Maar zijn snelheid en kunstjes blijven uiteraard indruk maken. Het is ook zeker niet onverdiend dat Li is doorgebroken naar Amerika.

Ik zal beginnen met het visuele aspect van de film, want die is erg goed gelukt. Erg mooie, frisse kleuren en mooie plaatjes van de landschappen en natuur. Knappe cinematografie ook, vooral tijdens de gevechten. Ook de sets krijgen genoeg details en zien er voortreffelijk uit.

Gevechten zelf zijn met name door Li best goed gelukt. De regie is snel, maar eigenlijk niet snel genoeg. De snelheid van Li zelf eist de aandacht op, niet de regie. Uiteindelijk beginnen de gevechtjes wat op elkaar te lijken maar in een andere omgeving. Maarja, dat kan je ook verwachtten met dit soort films.

Wat me wat minder ligt aan de film is vooral een kwestie van smaak. Ik vind het theatrale gedoe van dit soort films altijd erg irritant. Het sentiment ligt er weer behoorlijk dik bovenop en de film lijkt er geen schaamte voor te kennen. Ook de dialogen zijn weer fantastisch slecht geschreven. Alsof je literatuur aan het voorlezen bent.

De drama is behoorlijk corny, zo ook het verloop van de film. Ze slagen er elke keer weer erg in om dit soort films heel en heel erg op elkaar te laten lijken. Het voelt aan alsof ik dit soort biografieën al tig keer eerder heb gezien, en ik heb geen stortvloed aan Aziatische vechtfilms gezien.

Het sentiment ligt er vaak zo dik bovenop en de humor is zo buitengewoon irritant dat het effect van de snelle vechtbewegingen en kleurrijke sets vaak een beetje verbloemt voor mij. Gelukkig zijn er genoeg gevechten om dat op zijn beurt ook weer te verbloemen. De 103 minuten zijn zo behoorlijk actievol en druk, waardoor het nooit echt vermoeiend wordt. Maar het blijft toch niet echt mijn ding dit. Buiten de gevechten om.

Ditmaal heb ik de 140 minuten versie gezien (Director's Cut), en die is zelfs nog een stukje beter als de korte "internationale" versie. Het is blijkbaar zo dat de lange versie in feite als originele versie was bedoeld. De chronologie komt meer tot haar recht door de herschikking van enkele scènes, en enkele toegevoegde scènes geven dat extraatje meerwaarde. Bovendien zorgen de 40 extra minuten ook voor een film die beter in balans is en iets beter blijft hangen achteraf. Het blijft in ieder geval één van de beste martial arts films van de laatste 25 jaar. De vechtscènes zijn vaak van een weinig gezien niveau en heb dan ook geen enkele kritiek op deze film te uiten. Zo moet een martial arts film eruit zien voor mij. Met veel plezier bekeken. 4,5* voor de lange cut, de kortere zou ik eerder 4* geven.