Running with Scissors (2006)

Absoluut onderschat. Running with Scissors kent een bijzonder fijne mix van humor en drama, wat resulteert in een aangenaam zwartgallige film. Exact de humor die ik kan waarderen, humor die ik na Wes Andersons 'The Life Aquatic' niet meer heb gezien. Ook een vergelijking met zijn 'Royal Tenenbaums' is al snel gemaakt en even rechtvaardig.

De Anderson invloed maakt zich vooral kenbaar in de zwarte, subtiele humor die voornamelijk op psychologisch vlak afspeelt. Een jongen temidden zijn psychisch verwarde moeder, haar psychiater (die vooral zelf toe is aan professionele hulp) en zijn gezin dat lijdt onder zijn 'geestelijke' kunde: het is een stoofpot van zielenknijperij.

In deze brei vielen twee dingen boven alles op: ten eerste is het acteerwerk zeer bovenmaats, niemand valt wat dat betreft buiten het schip. Joseph Cross, Antte Benning en Brian Cox verdienen wel een eervolle vermelding zonder de rest van de cast te benadelen. Verder is de muziekkeuze geweldig. Heerlijk herkenbare '70s and '80s hits die per scene zorgvuldig zijn uitgekozen!

Daarnaast is de aankleding van het geheel noemenswaardig. Van het roze paleis van 'the Doctor' tot het gele sanctuarium van een nog geestesgezonde moeder, tot haar uiteindelijk lege interieur: de mise-en-scène is minutieus mooi aangekleed en tot in de puntjes verzorgd.

De interactie tussen de instabiele maar intrigerende personages geven een intellectueel komische inhoud aan deze zwarte parel. Murphy's Law laat zich gelden! 4,5*

Wat ongemakkelijke mix van humor en drama, maar de moeite waard door de sterke cast en het bizarre verhaal. Vooral Annette Bening is erg goed. Hier en daar iets te dik aangezet en soms een beetje pretentieus, maar over de hele linie genomen goed geregisseerd en mooi vormgegeven.

En een vleugje Ordinary People en You Can't Take It With You.

Het deed me allemaal niet zoveel. Erg over-the-top, maar het vermaakte me niet erg. Het is allemaal zo bedacht en daardoor voorspelbaar.

'Goh laten we eens wat rare types verzinnen, da's leuk.'

Zelfs de goede rol van Annette Bening gaat hier vervelen door de opeenstapeling van waanzin.

2 sterren

Buitengewoon onevenwichtig filmpje dat nergens echt weet te pakken. Tijdens het kijken regelmatig gedacht hem maar gewoon af te zetten maar toch uitgekeken op de hoop dat er nog iets interessants zou gebeuren, helaas dat ging dus niet door.

De mix van zwarte komedie en drama wat erg goed werkt in een film als American Beauty, of iets droogkomisch als een Wes Anderson film lijkt er hier wat bij de haren bijgesleept. Films met wat vreemde personen zijn alhoewel er af en toe bijzonder aardige en sterke exemplaren tussen zitten natuurlijk niet echt nieuw. In deze film vond ik het soms erg gezocht zonder dat er een goede solide basis aan al die merkwaardigheden ten gronde ligt. Nergens kom ik ook echt in de film omdat deze bijna net zo manisch is als de personen die de hoofdrol vertolken.

Er wordt wel heel, heel hard geprobeerd er een cool jaren '70 sfeertje aan te geven maar heel veel verder dan wat stylingtips die je ook in de Glossy's kan vinden plus wat "He, die gouwe ouwe was ik helemaal al vergeten"-erlebenis komt het allemaal niet.

Nee, deze film doet te erg zijn best om vooral apart en vreemdsoortig over te komen maar om nu te zeggen dat het me verstelt deed staan... Verre van. 1.5*

Een beetje een speciale film

Een mix van drama en komedie. Vooral in het begin meer komedie en naar het einde toe veel meer drama.

'k vond inderdaad ook de soundtrack het vermelden waard.

Jammer dat de heel bekende cast er toch geen schitterende film kon van maken. Zeker geen must see (beter eentje om eens mee te pikken via tv), maar je moet er een beetje voor zijn

Zwarte humor. Film heeft wel wat weg van een keiharde trap in het kruis van mensen die vanwege luxe problemen maar al te graag het bankje van de psychiater opzoeken, terwijl ze ondertussen de grip op de alledaagse, belangrijke dingen, opvoeding bijvoorbeeld, allang totaal kwijt zijn.

Moeder dus, die droomt van roem, maar met haar grillige gedrag haar gezin en zichzelf de prak in rijdt. Met enige hulp van de zielenknijper, die voor alles een pilletje heeft en niet schroomt om zijn patiënten een poging tot zelfmoord voor te schrijven. Het gaat van verknipt tot nog verknipter.

De film is best leuk aangekleed, kleur speelt bijvoorbeeld een belangrijke rol, maar het vervalt stilaan in hetzelfde patroon, waar de meer onderhuidse, fijnzinnige grappen lijken te verzuipen in de excentrieke wereldje van de patriarch. Het scoort van minder naar nog minder en sporadisch.

Van een masturbatorium (ja, leuk) tot een verticale drol (nee, te lomp). Het zal ook wel komen omdat het dramaturgisch allemaal niet erg aanslaat, zoals tijdens de schreeuw scène. Prima geacteerd, maar van een klik met het spul is geen sprake. Het bloedt na verloop van tijd een beetje dood.

Oh, ik had eigenlijk gedacht dat deze film wel beter gewaardeerd zou worden en ook een stuk bekender was. Een behoorlijk vreemd verhaal over een jongen en zijn dominante moeder en haar psychiater. De bijzondere film kijkt wel aardig weg al is het verhaal ergens ook wel saai en had ik moeite om mijn aandacht er constant bij te houden. Maar het is mooi vormgegeven met vaak mooie decors en er wordt hier en daar ook knap gebruik gemaakt van bekende mooie muziek. Ik moet de film alleen nog eens bekijken als ik wat meer uitgerust ben en beter in de stemming voor een film als dit. Eens kijken wat ik er dan echt van vind.