Je Ne Suis Pas Là pour Être Aimé (2005)

De levensvreugd van de tango had weinig effect op mij, wat komt doordat de film altijd dat sobere karakter blijft behouden. En dat is op zich niet erg, maar wel als de film ook wel voor een gedeelte voortborduurt op romantiek. Een langzaam, aangenaam drama met volledige aandacht voor karakters en met wat lichte komische noten. Die geweldige hangwangen Chesnais zijn werkelijk geniaal trouwens! 3 sterren

Saaie grijze deurwaarder bloeit wat op dankzij de tango-lessen.

Dat klinkt inderdaad niet als een heel origineel thema, maar voor wat aangenaam feel-good-entertainment is dat ook niet zo'n heel belangrijke vereiste.

Wat we wel nodg hebben is megeslepen worden en daar faalt het hier wat in: komt voornamelijk over als een wat saaie grijze TV-film.

Momentjes van opleving zitten met name in de bezoekjes van de hoofdpersoon aan z'n vader.

Naar mijn gevoelen een schitterende film. Ongemeen knap hoe het gevoelsleven van een oudere man en de toenadering tussen twee mensen wordt uitgetekend. Een fijn stukje filmwerk met uitstekende acts en eigenlijk heb ik nooit begrepen hoe de Césarnominatie van Patrick Chesnais en van Anne Consigny niet werd verzilverd.

Betekenisvolle titel van de film.

Van regisseur Stéphane Brizé zag ik ook reeds later werk. Alle goede tot zeer goede films : "Entre Adultes", Mademoiselle Chambon" en "Quelques Heures de Printemps"

Aangename kleine film, die start als een tragikomedie maar steeds meer een romantisch drama wordt. De gladde opsmuk die je bij veel Hollywoodfilms met dezelfde thematiek ziet, blijft verfrissend achterwege. Toch is het inhoudelijk allemaal net te weinig opzienbarend om echt goed te worden.