Je Ne Suis Pas Là pour Être Aimé (2005)

Op uitnodiging van een goede vriendin en mede filmliefhebber heb ik deze film gezien op het fimlfestival "film by the sea"in vlissingen.

De film begint wat saai en laat een erg treurig beeld zien van gerechtsdeurwaarder Jean Claude.

Waardoor het eerste deel van de film niet echt boeiend was.

Pas als Jean Claude in contact komt met Francoise [die hij ontmoet op tangoles] wordt de film wat boeiender.

En krijgt hij wat meer diepgang.

Al met al een aparte en aardige film, maar voor mij helaas geen topper.

Daarvoor begint de film te saai en is er te weinig chemie tussen de hoofdrolspelers.

PS de film is zeker geen komedie zoals hierboven vermeld staat maar eerder een romantisch drama.

Ik vond dit echt een fantastische film!! Klein pareltje, aangezien bijna niemand de film heeft gezien. Ben blij dat ik zaterdag toch heb gekeken. De film in het weekend op nederland, de wereldcinema films, zijn trouwens vaak interessant om te zien.

De film gaat over relaties, eigenlijk bestaat de film uit 3 (hoofd) lagen:

- De hoofdrolspeler en zijn zoon

- De hoofdrolspeler en zijn vader

- De hoofdrolspeler en de vrouw (andere hoofdrolspeler) van de tango les.

De film laat goed zien dat het leven toch ook mooi kan zijn als je maar eens iets gaat ondernemen (tango les). Er zitten hele sterke scenes in, vooral tijdens de ontmoetingen met de vader wordt een hoog niveau gehaald. De muziek is fantastisch, net als de dansscenes.

Je moet de film maar gaan kijken, weet er verder weinig zinnigs over te vertellen. Oh ja, Patrick Chesnais en Anne Consign spelen echt te goed en naturel. Ik zou ook verliefd worden op Anne Consigny igg!

De film is een drama, maar ik heb zeker dubbel gelegen zo nu en dan.

Dikke 4.5*, herziening waard, maarja, hoe?!

- En niet te vergeten: tegenover zichzelf.

'Je Ne Suis Pas Là pour Être Aimé' was voor mij een indrukwekkende film. Het verhaal moest eerst nog een beetje op gang komen, maar later werd het interessant. Een saaie oude man die weer wat kleur in zijn leven krijgt is heel mooi neergezet in deze film.

Patrick Chesnais vond ik ook zeer goed. Zij groeiende liefde voor Stefanie (Anne Consigny) was heel mooi om naar te kijken. Er kwam eindelijk weer wat spanning in zijn leven. Zijn relatie met zijn vader was ook wel interessant. Het was ontroerend om te zien dat de vader onaardig tegen zijn zoon deed, maar hem toch bij zich wilde hebben. Tango-muziek was ook mooi.

Mooie film, krijgt van mij 4*.

De levensvreugd van de tango had weinig effect op mij, wat komt doordat de film altijd dat sobere karakter blijft behouden. En dat is op zich niet erg, maar wel als de film ook wel voor een gedeelte voortborduurt op romantiek. Een langzaam, aangenaam drama met volledige aandacht voor karakters en met wat lichte komische noten. Die geweldige hangwangen Chesnais zijn werkelijk geniaal trouwens! 3 sterren

Fijn romantisch drama, met sterk acteerwerk van Chesnais en Anne Consigny.

Die laatste heeft een overrompelende uitstraling.

Helemaal niet mijn type vrouw, maar ik had het meteen te pakken van haar

Ze deed mij denken aan een andere actrice, en ik kwam er tegen het eind van de film pas achter dat het Pier Angeli is waar ze op lijkt, alleen wat ouder, want de echte Angeli haalde die zelfde leeftijd niet.

In de lastige vader had ik zogauw Georges Wilson niet herkend (ooit, maar dan met baard, Kapitein Haddock in mijn favoriete Kuifje film )

Ik had de rolverdeling vooraf niet bekeken, anders had ik er wel op gelet.

Sterke rol ook van Wilson.

De sfeer van de film en zeker ook de muziek spreken mij erg aan.

Die dansscènes moeten ook niet gemakkelijk geweest zijn.

De ingetogen, maar onderhuids zeer aanwezige, sensualiteit straalt er vanaf.

Knap gedaan.

Een film die ik over een tijdje best nog eens zou willen zien.

Saaie grijze deurwaarder bloeit wat op dankzij de tango-lessen.

Dat klinkt inderdaad niet als een heel origineel thema, maar voor wat aangenaam feel-good-entertainment is dat ook niet zo'n heel belangrijke vereiste.

Wat we wel nodg hebben is megeslepen worden en daar faalt het hier wat in: komt voornamelijk over als een wat saaie grijze TV-film.

Momentjes van opleving zitten met name in de bezoekjes van de hoofdpersoon aan z'n vader.

Inmiddels voor de 3e keer gezien, en nog altijd leuk genoeg.

Straks (18:35 uur) maar opnemen dan, en bewaren.

Naar mijn gevoelen een schitterende film. Ongemeen knap hoe het gevoelsleven van een oudere man en de toenadering tussen twee mensen wordt uitgetekend. Een fijn stukje filmwerk met uitstekende acts en eigenlijk heb ik nooit begrepen hoe de Césarnominatie van Patrick Chesnais en van Anne Consigny niet werd verzilverd.

Betekenisvolle titel van de film.

Van regisseur Stéphane Brizé zag ik ook reeds later werk. Alle goede tot zeer goede films : "Entre Adultes", Mademoiselle Chambon" en "Quelques Heures de Printemps"

Ik vind dit ook een meesterwerk.

Behalve in de reeks van drie generaties deurwaarders speelt het ouderlijk gezag ook bij Françoise. Zij wordt immers onder druk gezet omdat afzeggen van het huwelijk zo erg voor haar moeder zou zijn. Dus een belangrijk thema van de film is eigen keuzen maken en hoe moeilijk het is om onder ouderlijke druk uit te komen. ('Toevallig' begeleidt Françoise scholieren bij hun schoolloopbaankeuzen. De deurwaarders lijken een beroep gekozen te hebben dat niet bij hen past.)

Het meesterlijke zit voor mij vooral in het acteurswerk. De gezichten passen enorm goed bij de rollen. Het spel is in mijn beleving tot in de kleinste gebaartjes perfect.

Ik vind het tempo juist heel goed. Zoals de spanning langzaam maar zeker wordt opgebouwd. Prachtige dansscènes en muziek ook. Heel goede dialogen.

Kortom: meesterwerk.

Aangename kleine film, die start als een tragikomedie maar steeds meer een romantisch drama wordt. De gladde opsmuk die je bij veel Hollywoodfilms met dezelfde thematiek ziet, blijft verfrissend achterwege. Toch is het inhoudelijk allemaal net te weinig opzienbarend om echt goed te worden.