La Llorona (1933)

Er bestaan er veel van : Llorona films...dit was schijnbaar de eerste en volgens sommigen zelfs de eerste Mexicaanse horrorfilm/ talkie, zou kunnen. In ieder geval een hele vroege, kwam nog voor ( het hier niet eens toegevoegde ) dos monjes waarmee de pundits doorgaans de chicanohorror laten beginnen.

Hoe dat ook zij, een film die dus teruggrijpt op de gekendste autochtone legende , die van de llorona- wenende geest van een indiaanse prinses, sedotta e abandonata door een conquistador en meteen een soort metafoor voor de Spaans- indiaanse verhoudingen. In tegenstelling tot de nog gekendere chingada schijnt de llorona verder pure fictie te zijn...

Dachten wij, de film leert ons natuurlijk anders: in den beginne al zien wie de llorona in actie, of liever : wij horen haar, een gozer die haar ziet valt ter plekke dood neer. Dr. Pereda onderzoekt zijn lijk, constateert een gewone hartstilstand en lacht om praatjes over la llorona. Dat lachen vergaat hem echter al snel....

Wat blijkt namelijk : die Pereda en zijn vrouw zijn beide afstammelingen van la Llorona en degene die haar verleidde ! Deze erfenis gaat uiteraard gepaard met een vloek : iedere eerstgeboren zoon uit de Moncada familie- die van Pereda's echtgenote- sterft op zijn vierde, zoals de zoon van la llorona stierf op zijn vierde. Zo komen we op het opmerkelijkste trekje van de film : de flashbackstructuur. We zijn in 33 dus die wijze van vertellen is niet evident. Nog sterker : de flashbacks ( spelend in de koloniale tijden, 16/ 17e eeuw ) bevatten op hun beurt flashbacks, wat voor die tijd toch behoorlijk geraffineerd is. Geraffineerd genoeg schijnbaar om de synopticus hier in totale verwarring te brengen : dit is GEEN episodenfilm, hoewel dat geloof ik toch wordt gesuggereerd.

Geeft niet verder, wat wel geeft is dat de uitwerking van die flashbacks nogal onhandig is, de eerste duurt ook veel te lang. Of wat dacht je van die heel uitgebreide huwelijksceremonie ! Maar voor die tijd toch nog subtiel. De verschijning van de "llorona "zelf is een kwestie van overlapping die zo uit een Melies film had kunnen komen, maar je verwacht natuurlijk niet hier echt te kunnen griezelen, hoop ik. Peon schijnbaar niet echt een auteur en ook nier erg gekend gebleven, maar af en toe toont hij visuele flair e.g. tijdens dat shot van bovenaf op de eettafel in "klavertje 4 "vorm .

Grootste minpunt en ook typisch voor die tijd echter is het theatrale acteerwerk, en de eeuwige jaren 30 kluchtigheid, hier geleverd door een valet.

Ondanks al die minpunten toch een genietbaar curiosum overall, duurt ook niet te lang, en een historische mijlpaal. Helaas is de film nooit gerestaureerd en is de beeldkwaliteit slecht.

Wie heeft dit gezien ?

De kwaliteit van de versie die ik zag was vrij slecht. Daarbij kwam nog dat ik op zoek moest naar ondertitels die ik dan ook nog moest synchroniseren. Geen ideale manier om de film te bekijken dus zeker als de audio en het beeld bij momenten ook niet meer gelijk gingen lopen. Een echt eerlijk oordeel kan ik dus niet geven, dus ik laat een cijfer ook achterwege. Het is best sfeervol, maar het verhaal is toch wel mager en nogal uitleggerig hetgeen toch wel nodig was gezien het niet makkelijk te volgen was door de omstandigheden. Ik heb niet het gevoel dat mij hier een meesterwerk is ontzegd.

In maart uit bij Indicator (en een titel die een aanwijzing is dat hun focus in 2021 breder gaat worden). Scorsese's World Cinema Foundation heeft dit opgeknapt.