Martin (1976)

Bizar inderdaad en best fascinerend. Deze rare maar intelligente mix van psychopathie, vampirisme en godsdienstwaanzin. En dat in een film die grotendeels behoorlijk realistisch blijft overkomen. En niet zoveel typische horror stijlelementen heeft. Ben er niet helemaal weg van, maar het was wel interessant. Beetje onevenwichtig.

Apart dat deze film zoveel onbekender is als de Dead-trilogie. Raar ook dat Amplas niet meer bereikt heeft.

De originele versie schijnt trouwens 2 uur en 45 minuten geduurd te hebben, maar volgens Romero is daar geen enkele kopie van bewaard gebleven.

3.0*

Vind dit toch overgewaardeerd. Wat hier zo memorabel aan is is mij waarschijnlijk ontschoten. Er wordt enigszins een leuke draai gegeven aan het bekende vampierenverhaal maar verder biedt dit weinig interessants. Leuk om gezien te hebben maar wordt zwaar overtroffen door een Night of the Living Dead of een Dawn of the Dead.

Inderdaad erg unieke benadering van het vampierthema. De afwisseling tussen zwart-wit shots van een oude vampierfilm en de dagelijkse realiteit van Martin maakt het contrast met de gebruikelijke vampiervertellingen alleen maar duidelijker. Deze prent gaat zoals vele tijdsgenoten gebukt onder een trage cinematografie, maar de schaarse geweldscènes zijn zo intens dat ze het lange wachten meer dan goed maken. Romero's zombietrilogie mag dan kwalitatief sterker zijn, dit mini-meesterwerkje is vast en zeker een aanrader voor genrefans.

Bijzondere film van George A. Romero. Je zou het haast een Amerikaanse vampiertake op de Nouvelle Vague kunnen noemen. Daarbij refereert het Nouvelle Vague vooral aan de wel heel bijzondere montage en découpage. Dat dit tezamen met Romero’s bijzondere manier van shots tot leven wekken een gouden combinatie blijkt toont Martin zondermeer aan. Ook is het moderne aspect zeer fascinerend, de nachtelijke gesprekken met het radiostation en de door ervaring en spuiten wijzer geworden vampier slepen je vlot door de film. Moet ook bekennen dat dit met gemak één van de meest artistieke en psychologisch interessante horrorfilms is en één van de grootste prestaties van George A Romero.

Erg leuk filmpje van Romero van in de tijd dat hij nog wat vernieuwend was. Het tempo is vrij laag en erg veel gebeurt er ook niet, maar het is toch een fascinerend geheel doordat de vampierenfilm helemaal anders belicht wordt.

John Amplas als Martin doet het hier uitstekend als wat wereldvreemde en eenzame jongen die nu eenmaal een "aandoening" heeft waarmee hij moet leven en overleven. Je zou bijna medelijden krijgen met hem.

Deze poster is wel erg lelijk in tegenstelling tot mijn coole Vhs-cover.

Niet zozeer een horrorfilm als wel meer een tragedie over vervreemding. Het verhaal gaat over tiener Martin die een vampier is of een seriemoordenaar met een voorliefde voor bloed. Is Martin het monster die volkomen verachtelijke dingen doet? Veel vragen en het is aan de kijker om deze te beantwoorden. De cape, de hoektanden, de vleermuizen en de mist zijn verdwenen. En in hun plaats is er dubbelzinnigheid, veel dialoog en een erg traag tempo. In de low-budget film spelen om kosten te besparen ook Romero's vrouw Christine Forrest, make-up artiest Tom Savini en hijzelf een rol. Het zag er best goed uit met zwart-wit-fantasie beelden afgewisseld met in kleur het dagelijkse realisme. Maar de film weet nergens enige angst op te wekken. Het is dan ook veel meer een karakterstudie, kan niet zeggen dat het slecht was maar binding had ik ook niet met de film!

Van Romero heb ik jaren geleden zijn belangrijkste zombiefilms gezien en ik dacht dat het daarmee wel zou kunnen volstaan. Maar deze Martin is toch wel een heel andere cup of tea. Een fascinerende mix van psychologisch drama en horror waarbij de kijker zelf maar de conclusies moet trekken waar de grenzen overschreden worden van persoonlijke verantwoordelijkheid, onwetendheid en moraal. Of de werkelijkheid van innerlijke demonen die onder de loep worden genomen.

De verhaallijn kent geen enkel dood moment (mja) met karakters die mekaar uit hun kot lokken. Martin wordt schitterend gespeeld door John Amplas en zouden we nog moeten kennen van andere Romero films (maar ik herinner mij daarvan vooral zombies). Deze film is erg low low budget en dat maakt het des te indrukwekkender. Of hoe men van de nood een deugd maakt? De film heeft een gritty sfeer, met scènes in onderontwikkelde suburbs, sporadisch straatgeweld. De jaren ‘70 tijdsgeest op film spreekt me sowieso wel aan. Het ziet er allemaal wel authentiek uit en zonder flauwiteiten. De gore is van de hand van cultman Tom Savini die eveneens acteert in de film. Naast het mooie regiewerk met bij momenten prachtige fotografie van Romero en co wordt het helemaal afgewerkt door de prima muziekscore van Rubinstein.

Ik vrees wel dat dit typisch zo’n film is die tussen 2 stoelen valt. Te soft voor de hardcore horrorliefhebber en te heavy voor de liefhebber van psychologisch drama. Blij deze wat onbekende parel uit het oeuvre van Romero ontdekt te hebben. Bijzonder werkje.

Regisseur George A. Romero gooit het met Martin over een andere boeg en belicht nu het onderwerp van vampieren in plaats van zombies. Het feit dat hier nadrukkelijk de originaliteit wordt gezocht laat zien dat Romero zichzelf innovatief probeert op te stellen, maar toch gaat deze film ten onder aan de goedkope vormgeving. De nadruk ligt hier bovendien op drama, waardoor de horror tot een redelijk minimum wordt beperkt. Martin moet het hebben van individuele scenes die de spanning uitstekend verhogen, maar vaak ondervinden ze flinke nadelen vanwege het ondermaatse acteerwerk. Gelukkig weet Romero het geheel onvoorspelbaar te houden en pakt hij een aantal keren uit met degelijke griezelscenes, maar verder is het relatief vaak flink saai.