State Fair (1945)

Het zelfde zoetsappige gehalte als Meet Me in St. Louis, behalve dat deze minder goed te doen is. Naast Jeanne Crain wist de cast me niet echt te interesseren. De versie met Ann-Margret, die op disc 2 als extra staat bij de Nederlandse DVD release, was zelfs nog leuker.

Een hele zoete film van Rodgers & Hamerstein. Zoon Wayne overtuigd niet (hij is wel een hele gladde, wat niet bij een boerenzoon past). Daarnaast wordt de muziek wel erg uitgesponnen: de deuntjes komen tot treurens toe terug.

Een niemandalletje, een romantische draak, een film voor braverikken, een getrut van jewelste, een.....En toch heb ik genoten.

Het niets aan de hand gehalte, het pretentieloze....Je treedt een wereld binnen waar geluk nog heel gewoon was. Het is luchtig en kluchtig en toch bleef ik kijken. Alles is mooi verzorgd aangekleed. Zo elegant en stijlvol dat ik vewonderd bleef kijken. En dan die bonte kleuren en opmonterende liedjes. Misschien keek ik wel op een zwak en zacht burgelijk moment....nostalgie naar een betere wereld. Andre Rieu weet mensen ook te boeien met zo'n sprookjeswereld. Ach, daar is niks mis mee.....voor een keer.

deze musical is niet veel waard, ik heb daarnet nog wat liedjes proberen boven te halen, maar ik herinner me er zo goed als geen. wel schattig en zo, maar echt geslaagd, nee. 3 sterren, vooral dan omwille van dat varken.

Leek me niks maar had toch slechter gekund. Maar de Rodgers en Hammerstein musicals zijn geen gemakkelijk toegankelijke musicals in hoeverre andere musicals dat wel zijn. Zo heb ik the Sound of music ook jaren en jaren gemeden. Ze zijn kleurig gemaakt en vaak is er veel aandacht besteed aan het uiterlijke, zoals de kleding en omgeving, maar wel strak allemaal. De liedjes gaan nog enigszins. Vooral door Dick Haymes, waardoor een aantal liedjes mij niet onbekend, Isn't it kind of fun?, It might as well be spring, That's for me en de meezinger It's a grand night for singing. Hij was een populaire (Bigband) zanger, maar zowel op muziek- als filmgebied toch minder goed dan Frank Sinatra.

Inclusief Haymes, maar een matige cast, Dana Andrews is ook niet zo'n geweldige keuze. Een beetje duf allemaal.

Al eerder verfilmd in 1933 en later weer in 1962 en 1976.

2.0

Deze muzikale remake van de hand van het duo Rodgers en Hammerstein van de gelijknamige film uit 1933 is zo zoet als een suikerspin en ziet er ook zo uit. Daar is op z’n tijd niks mis mee, zeker niet wanneer de film mede gevuld is met aangename easy listening muziek. Ik heb al vaker moeten constateren dat drama-actrice Jeanne Crain niet echt gebouwd is voor romantische komedies. Een actrice als Ginger Rogers of Betty Grable zou veel beter gepast hebben in de rol van Margy.

Fijne romantische musical met een komische ondertoon. Gewoon lekker onderuit en genieten maar. Voor de liefhebbers van het genre en films uit de oude doos.Ik heb mij vanavond met deze versie van State Fair prima vermaakt. Wil binnenkort ook even de versie uit 1962 met Pat Boone. Een 3.5