Istoriya Asi Klyachinoy, Kotoraya Lyubila, da ne Vyshla Zamuzh (1966)

Verboden film uit 1966; werd pas "vrijgegeven" in 1987.

De volledige titel luidt:

De geschiedenis van Asja Kljasjina. die beminde maar niet trouwde

Het is mij een raadsel waarom deze film "op basis van te religieuze thematiek" 21 jaar in de ban is geweest. Maar goed helemaal binnen de lijntjes van het communistische Sovjet plaatje kleurt de film ook niet. De vertelvorm is nogal vrij en de gebeurtenissen vallen ook wel onder de noemer 'buitenechtelijk'. Maar religieus, niet direct.

Verder zijn er vertrouwde Russische elementen terug te vinden met wuivend graan, bonkige types en weemoed. De fotografie van Rerberg (cameraman van Stalker en Zerkalo) is ingetogen en zeker niet lyrisch. Was wel een van de redenen waarom de film werd aangeprezen.

De projectie op het IFFR was, zoals vaker al dit festival, met losse actes vol aanloopstroken en ellende. Dat haalt je toch zeker wel uit de film , met name in het begin toen de verhoudingen binnen de Kolchoz en de belangrijkste verhaallijn nog niet duidelijk waren (wel een wonder dat de electronische ondertiteling geheel foutloos ging trouwens).

edit: ik zie nu op de hier geplaatste poster dat Asya met haar baby wel wat weg heeft van Maria met kind. Maar dat is religieuzer dan de hele film bij elkaar.

Ik sluit me grotendeels bij Mochizuki Rukero aan. Het melancholische sfeertje en de vrije verhaalvorm waren best aardig, maar lyriek was er niet en echt bijzonder vond ik het ook niet. En het is me ook een raadsel waarom deze tamelijk ongevaarlijke film zo lang verboden was. Er zit zelfs nog een enkele typisch sovjet-landbouwverheerlijkende graanoogstscene in. Dat hoorde er in die tijd natuurlijk bij als je een film over het boerenleven maakt.

3.0*

Hmm dus toch Asya als Mariafiguur. Blijft opmerkelijk dat dat al teveel was.

Ze kroont zelfs haar vriend tot Jezus met een graankrans....

Maar goed, dat was dan ook het enige dat ik er uit haalde. De film werd officieel verboden door religieuze verwijzingen. Officieus door kritiek op het kolchoz Sovjet-leven waar genoeg vrouwen vaderloze kinderen baarden, alhoewel dat absoluut not done was zonder te trouwen. In strijd met de communistische propaganda, de verheerlijking van 't platteland en harmonie tussen man en vrouw + gezin. Asya is te modern, aangezien ze een huwelijk afslaat omdat ze niet verliefd is op de man. Ze zou dus wel eens een voorbeeld kunnen zijn voor de andere vrouwen. I predict a riot.

Verder wist de film mij niet te grijpen, te fragmentarisch + hak op tak. Het laatste shot vond ik het hoogtepunt (niet omdat de film was afgelopen, maar omdat dat de hele film samenvatte).

Ik las in een boek dat ik heb over de vrijgegeven films dat deze titel destijds door het filmmsueum is uitgebracht in NL. De film heeft dus begin jaren 90 in NL getoerd langs de tehaters. Vreemd dat die kopie dan niet meer voor het festival beschikbaar was, maar er een electronisch ondertiteld exemplaar werd vertoond (vandaar wellicht ook maar een voorstelling). Er stond ook bij (dat lees ik ook hier in de beschrijving) dat Asya Klyachkina, Asya the lame (oftwel de kreupele) zou zijn. Nou dat is me ook niet opgevallen eigenlijk.

Mysteries, maar wel leuk. Dat soort verhalen doen een film nog wel goed.

Ik denk dat die ' 21 jaar op de plank' vooral komt vanwege het voor die tijd buitensporig losbandige gedrag.

Ik heb me niet ingelezen of zo, maar ik vond deze film, vergeleken met andere "kolchoz" films uit die tijd, best rauw en ontluisterend: Armoede, viezigheid, amoreel gedrag. Ook wordt er gerept over de goelag (een jongetje past meteen censuur toe door een hand op de mond van de verteller te leggen), wordt er geïmpliceerd dat de Sovjet-Unie direct bij de Vietnam oorlog betrokken was en wordt er gemijmerd over rijkdom en persoonlijk bezit. Dus ik snap op zich wel dat deze film verboden was.

De film is echter wat stuurloos en drijft op een flinterdun plot, dat wordt opgevuld met het vertellen van verhalen over de oorlog en liefdes in het verleden.

De lading van de militaire oefeningen op de achtergrond en de realistische setting zijn de voornaamste aantrekkingskracht van deze film.