A Cock and Bull Story (2005)

Wat Winterbottom betreft, deed deze me denken aan 24 Hour Party People. Half docu, half film, half film in film. En één grote warboel.

Maar wel een gezellige. De review die aegron hierboven poste helpt ook wel een beetje te begrijpen waar Winterbottom naartoe wou met deze film. Maar los daarvan is het ook gewoon een erg leuke ervaring. Een trosje goeie acteurs bij elkaar, bij momenten erg grappig, erg fijne montage en tussendoor een paar aandoenlijke scenes.

Vooral die laatste zorgen ervoor dat het niet één grote farce wordt. Fijn filmpje, dat qua concept misschien een beetje aan Adaptation doet denken, maar totaal anders uitgewerkt is. Winterbottom blijft een groot talent, alleen mist hij nog steeds het echte genie. Houdt niet tegen dat ik nog geen slechte film van de man gezien heb.

Voor deze, 3.5*

Bijzonder grappige film die van de ene dwaze situatie naar de andere slingert. Weer een mooi staaltje Britse humor. Ik heb verscheidene keren tranen in mijn ogen gehad van het lachen. Goed geacteerd ook, het samenspel (lees: de rivaliteit) tussen Coogan en Brydon is gewoon hilarisch.

Ik had alleen wel medelijden met dat jongetje in het begin: Au!!

Matige film over een filmploeg die de biografie van Tristam Shandy proberen te verfilmen. Deels documentaire, deels kostuumdrama en deels film in film. Dit maakt de film wat onevenwichtig en op het begin zelfs chaotisch. De droogkomische dialogen zijn hier en daar wel grappig en ook de cast doet het prima.

Dit is ook wel mijn ervaring. Het was erg leuk om de film te bekijken, maar had tegelijkertijd het gevoel dat hij niet zou beklijven. Maar een dag later merk ik dat ik er met een glimlach aan terugdenk en de film blijft wel echt hangen.

Ik wist overigens niet van te voren wat te verwachten. Ik had wel van het boek Tristram Shandy gehoord, maar wist niet waar het over ging. Ik ging er vanuit dat het een echte verfilming zou zijn en dat het dus een komische kostuumfilm zou worden, a la Tom Jones van Tony Richardson, waar ik niet bepaald een fan van was. A Cock and Bull Story is echter iets totaal anders, al ving ik al snel op dat het constant afwijken van de hoofdmoot van de film, namelijk het verhaal van Tristram Shandy, geheel in geest was van het boek. In feite geeft deze film je net genoeg informatie over het boek om deze grap te kunnen begrijpen. Veel anders zul je niet leren over de roman. Het concept doet wat denken aan Adaptation. Zo veel inzicht in het creatieve proces als die film geeft deze niet, maar het is een originele insteek.

Wel is het bijna jammer dat we niet een echte film krijgen over Tristram Shandy, want de pak 'm beet 20 minuten die hier wel verfilmd werden vond ik erg grappig. Geen idee hoe de rest van het boek is en of ze het enige verfilmbare deel eruit gehaald hebben, maar ik vond daar al de steeds verspringende structuur erg goed werken. Het steeds starten van overbodige zijlijntjes om op de meest chaotische manier een korte gebeurtenis te vertellen vond ik hilarisch.

Gelukkig is het gedoe op en buiten de set ook erg vermakelijk. Coogan en Brydon zijn twee komieken die mij erg liggen, niet op de laatste plaats omdat hun humor erg bij die van mij ligt. Het is ook erg Brits allemaal, op een manier die mij meestal wel pakt. Er zit ook een prettige balans tussen komedie en wat onverwachte, kleine, serieuze momenten in. Het voelt aan alsof je echt naar die mensen zit te kijken, ondanks surrealistische scènes, zoals een mini-Coogan in een baarmoeder of beschamend materiaal dat nooit een werkelijke making-of zou halen (Coogans ontrouw).

Michael Winterbottom vind ik zo'n fascinerende regisseur die ik moeilijk te plaatsen vind. Ik weet niet of er echt een eenheid in zijn complete werk zit, maar hij heeft in ieder geval nu al twee films gemaakt waarin Steve Coogan niet alleen de hoofdrolspeler is, maar ook zo'n beetje het hoofdonderwerp. Waarschijnlijk één van de vreemdste obsessies van een regisseur ooit. Niettemin, als ze zo leuk zijn als A Cock and Bull en The Trip mogen Winterbottom en Coogan (en Brydon) wel meer van zo'n films maken.
4*

Niet over de gehele linie even boeiend, maar Winterbottom, Coogan en Brydon staan hier wel duidelijk aan de vooravond van hun latere Trip films.

Naast het samenspel van de acteurs zijn ook de improvisatie en semi-vrijblijvendheid al erg herkenbare elementen.