Signore & Signori (1965)

Da's een ietwat merkwaardige omschrijving van deze archetypische commedia all'italiana,of we moeten worden geconfronteerd met een stijlfiguur die sarcasme heet.

Waarom deze film minder bekend is hier dan DAI of SED weet ik niet,imho is hij nog beter.We worden hier ook niet afgeleid door de Siciliaanse neanderthaler thematiek die Germi eerst nog gebruikte als trucje om de satirische pil te verzachten.

Drie verhalen dus over m.n. sexuele relaties( zoals de titel reeds aangeeft) in een fictief provinciehol in Noord-Italië (opgenomen in Treviso) waar het kleinburgerdom zich verveelt en met elkaar verbonden is door roddel en achterklap,vreemdgaan en overspel.Dat er wel eens iemand geboren wordt of doodgaat geloof ik meteen,maar daar houdt dit filmpje zich verder niet mee bezig.

In het eerste deel zien we hoe vrienden elkaar bedriegen,in het derde hoe een boerentrien van hand tot hand gaat totdat blijkt dat ze 16 is en een schandaal losbarst,dat op Italiaanse wijze wordt opgelost.

Het meest uitgebreide,tweede deel is het best en gaat over de brave,getrouwde kantoorschlemiel Moschin die een typische midlife crisis infatuation ontwikkelt voor huppelk*tje Lisi ,en neem het hem eens kwalijk.

De film moet het niet hebben van grappige voorvallen op zich,maar meer van de algehele ironie waarin het geheel baadt,alles gebracht in mitrailleursalvo tempo en met overacterende groteske figuren die stiekem toch herkenbaar zijn.

Grote pré is ook de aanstekelijke score van Rustichelli,met steeds weer motieven op hetzelfde thema.

Typisch Italiaanse komedie over een groep vrienden, die bijna allemaal last hebben van een midlifecrisis. Van de drie temperamentvolle verhalen is het middelste met de overspelige Gastone Moschin en de mooie Virna Lisi het leukst. Het laatste verhaal is daarentegen het grappigst. Vooral de scènes waarin Ippolita de zaak afhandelt met de vader van de jonge Alda zijn erg leuk. De film haalt weliswaar niet het niveau van Germi’s Divorzio all'Italiana (1961) of Sedotta e Abbandonata (1964), maar is toch goed voor bijna twee uur aangenaam vermaak. De Engelse titel is heel treffend: The Birds, the Bees and the Italians.