Le Huitième Jour (1996)

De twee hoofdrolspelers zijn hartveroverend en kregen terecht op het filmfestival van Cannes een gedeelde prijs voor de Beste Vertolking. Het scenario van Jaco van Dormael staat echter niet op hetzelfde peil als dat van zijn debuutfilm Toto le Héros...

Leuke film, maar ik had er meer van verwacht.
Het begin zou wel eens een inspiratiebron kunnen zijn geweest voor Amelie. Erg leuk gedaan en met leuke originele vondsten.
Daniel Auteuil en Pascal Duquenne zijn een maf koppel.
De film duurt mijns inziens een klein half uur te lang. Het einde is nodeloos opgerekt en wil maar niet vlot afronden. Vanaf het moment dat de mongolen de bus kapen (een letterlijke verwijzing naar One Flew), wordt het verhaal erg slordig en stuurloos afgewerkt. En een mongool die zelfmoord pleegt. TJa, ik vind het niet zo'n mooi einde.
3,5 sterren - halve ster aftrek voor het einde, dus eindoordeel 3 sterren.

Blijkbaar had ik (o schande!) hier nog geen deftige recensie bij geschreven, dus bij deze.

Le Huitième Jour, een dikwijls ondergewaardeerd pareltje, vind ik toch met stip de beste Belgische film aller tijden. Een film die je zowel weet te ontroeren als te doen lachen. Echt een fenomenale film, met een feilloos script, uitmuntende acteerprestaties, een schitterende regie en fotografie, soms héérlijk surrealistische scènes, prachtige muziek, ... Hilarische humor en schrijnende tragedie lopen hier hand in hand (om het even poëtisch uit te drukken). Zonder twijfel één van de beste films ooit gemaakt.

Ik vind deze film het maximum van vijf sterren meer dan waard omdat hij me (ook al is de film al 14 jaar oud) oprecht kon ontroeren en me aan het denken zette over de huidige wereld vol koude drukte. Er is namelijk veel meer dan alleen maar het najagen van een carrière, bonussen en "moneymaking" en dat laat deze film tijdens de laatste scènes op een hele mooie manier zien. De imitaties van de aalgladde jaren '50/'60 zanger Louis Mariano zijn goed gelukt. Jammer dat het beeld van de DVD (de eerste die ik in 1999 kocht) vegerig en grofkorrelig is. Misschien dat Universal nog eens met een geremasterde Bluray-versie op de markt komt.

Mooie film, maar het raakte me verder niet, trok me niet mee en hield me uiteindelijk ook niet echt geboeid. De muziek daarentegen was geweldig goed en was als een tweelingbroer voor de film. Iedere keer als ik even indutte hield die muziek me wel weer op de been. Het verhaal op zich is ook niet slecht, maar dit is uiteindelijk niet mijn type film. 3,5*

Wat een geweldige film was dit!

Net als in mister Nobody was het het creatieve camerawerk weer erg leuk.

Ook de beide hoofdrollen werden uitstekent vertolkt.

Verder heb ik vaak erg moeten lachen en ook regelmatig een traantje weg moeten pinken kortom deze film raakte mij enorm.

De boodschap die wordt meegegeven namenlijk dat er veel meer is dan alleen je carriere bevalt mij ook wel.

Zeer benieuwd naar Jaco van dormael's andere werkjes en voor deze film 5 dikverdiende *****

Deze na het zien van Mr.Nobody gezien. Een fijne empathische originele film is dit. Met plezier gemaakt, en George steelt natuurlijk de show.

Mooi geschoten, met leuke verrassende intermezzo's.

Een film waar ik blij van word.

Erg leuke feel-good film die vooral richting het einde ook de gevoelige snaar weet te raken.

De interactie tussen de 2 hoofdrolspelers is erg fijn en George is zo enorm knuffelbaar, vraag me af of iemand een hekel aan hem zou kunnen hebben.

Daar teert de flm dan ook voornamelijk op, de spontane acties van George en Harry die hem als (uiteindelijke) vriend daarin volgt.

Hier en daar wordt er leuk en creatief met het camerawerk omgesprongen, wordt er dieper ingegaan op de beide personages en is de muziek ook erg aanstekelijk.

Wel zit het sentiment er soms iets te dik bovenop, vooral in het begin. De transformatie van kille zakenman naar familieman is niet erg groot, aangezien Harry vanaf het begin al zijn leven zat is. Subtiliteit is soms ver te zoeken, maar ook weer niet heel erg in deze film.

Erg leuk verder, op naar Toto Le Héros

4*

Prachtige film.

Het grootse acteerwerk van Auteuil valt op en ook Duquenne is erg goed bezig, ik vraag me af of hij in het echt ook zo is.

Verder is de montage en het camerawerk erg netjes, al is het verhaal heel onwaarschijnlijk. De vriendschap is een beetje ongeloofwaardig.

De scene waarbij de hoofdrolspelers in het gras liggen, vind ik echt briljant!

Dikke voldoende alles bij elkaar opgeteld.

Bij vlagen erg goed, maar overall toch niet meer dan zeer aardig. Zitten leuke momenten in en sowieso is het komische karakter het meest geslaagd. Helaas vond ik het drama zo zo. Het ligt er wel erg dik bovenop af en toe. Gelukkig gaat het nergens echt over de scheef. Leuk detail is wel dat ik volledig meeging met die scene met de vuilnismannen. Op het begin ergerde ik me mee met Harry. Waarom moeten ze dat altijd in de spits doen en dan vooral geen rekening houden met het verkeer. Ik maak dat ook elke week mee op weg naar werk. Op het eind van de film had ik bij die scene zoiets van 'waar maak ik me toch ook druk om'?, dat gevoel was perfect overgeslagen.

Van Dormael is wel een erg interessante regisseur, maar vond zijn debuut een stuk beter. Dikke 3,5 sterren. Van Mr. Nobody verwacht ik weer wat meer.

Ik had hetzelfde als Ludovic. Visueel heel mooi, van goede kwaliteit.

Het verhaal pakte mij helemaal niet. Een man die ontdooit door de omgang met die jongen....tja.

Als hij een kind (van 3 of 5 in zijn buurt) had gekregen had wellicht hetzelfde gebeurd, maar had niemand het interessant gevonden, denk ik. Niet echt bijzonder of apart, ook niet extra komisch, maar gewoon dagelijks en normaal (als je weet hoe bv kinderen zijn, ook een 'blok aan je been' om lief te hebben )

Ik kon goed waarnemen dat sommige dingen, zoals het dansje, ingestudeerd waren en niet zo spontaan als het bedoeld was. Verder prima geacteerd, maar geen leuke of boeiende film voor mij.

Goedwillig.

Mooi Frans drama over de levensmoeie Harry die zijn relaties met zijn dochters verpest en de geestige ''down''-George die elkaar ontmoeten op een kruispunt. De film is een heerlijke mengeling tussen realisme en cinema, waar verhalen elkaar soms te goed aanvullen of bepaalde situaties te goed en te voorspoedig uit de verf komen. Aan de andere zijde is er ook een soort dubbele laag die de film siert. Het gaat hier toch om de instelling van mens tot mens op het leven. We kunnen treuren, kreunen en zeuren over bepaalde dingen, maar we kunnen ook erom lachen.

Hoewel Harry's personage vrijwel duidelijk is en misschien een klein beetje de hedendaagse man voorspiegelt is George heel interessant om te volgen. Zijn zoektocht naar vrouwen, zijn moeder en/of zijn vriendin was erg mooi verfilmd en ontroerd ook op sommige momenten.

Film bevat een leuke stijl die soms wat sarcastisch of cynisch overkomt, met als hoogtepunt het einde natuurlijk. Lekker fris kleurgebruik die erg afstemt op de natuur waardoor het daarom ook zo fris voelt. Lekkere duidelijke kleuren en mooie plaatjes: goed.

Ook een mooie titel.

4 sterren

Eindelijk hebben ze deze nog eens uitgezonden. 'k had eigenlijk geen idee waarover deze film ging gaan, maar hij kon me wel bekoren. Qua sfeer deed de film me soms een beetje aan Amelie denken.

De cast deed het ook erg goed en ook de muziek was wel opvallend, maar het paste perfect.

'k heb er wel van genoten.

Tedere en ontroerende film en al lijkt mij de doorgedreven echtelijke ruzie niet echt in het plaatje passend en al gaat het er naar het einde toe al te dolkomisch aan toe, uiteindelijk zijn het verwaarloosbare minpuntjes in dit schitterend, gevarieerd werk met originele en fantasievolle scènes en een magistrale act van het duo Auteuil-Duquenne.

Het leek een grote blok ergernis te worden toen die Franse voice-over werd ingeschakeld maar ik ben positief verrast en de verstandhouding tussen een verkoper en een verstandelijk gehandicapte is mooi weergegeven. Je ziet maar weer dat zo'n figuur als George eigenlijk de gelukkigste mens op aarde is omdat hij gewoon zijn eigen weg volgt en zich niets aantrekt van andere mensen. Hij is erg emotioneel en dat zorgt voor diep-tragische momenten maar aan de andere kant ook zevende hemel-ervaringen. Zwartkomisch wanneer hij bijvoorbeeld een boom omhelst en zijn moeder roept. Harry wil zich in eerste instantie zo snel mogelijk ontdoen van George maar geleidelijk aan wordt hij meegesleurd in een nieuwe wereld. Het hele scheppingsverhaal vond ik een beetje onnodig maar het idee van een achtste dag waarin de mongolen werden geschapen is wel aardig want ze leven nu eenmaal in hun eigen wereld.
Niet alles is even geloofwaardig zoals het jatten van een busje zonder rij-vaardigheden maar Jaco heeft ons absoluut iets moois voorgeschoteld.

Aan de ene kant lijkt het makkelijk scoren, om een gehandicapte man, zoals Georges, te laten meespelen. Aan de andere kant werkt het uiteindelijk grotendeels wel.

Van Dormael is in ieder geval een interessant regisseur. Hij heeft een mooi gebruik van kleuren en die shots, die hij een aantal keren hier uitzoomt, zijn ook erg mooi. Het acteerwerk van Auteuil is prima, al vond ik zijn transformatie wat aan de snelle kant. Pascal Duquenne is door zijn uiterlijk en lach al erg aandoenlijk en dat zorgt vaak ook voor leuke en luchtige momenten.

Lang werkte het niet helemaal voor mij en zat de film op een stabiele 3 sterren. De laatste tien minuten zijn echter erg sterk met prachtige beelden, fijne aanstekelijke muziek en een einde dat precies de juiste snaar weet te raken. Hierdoor komt er uiteindelijk toch nog vrij gemakkelijk een halfje bij de score bij.

3,5*

Vreemde film, af en toe een beetje veel overdreven en onrealistisch, maar toch ook met ontroerende momenten. De reacties van George vond ik meermalen overtrokken en dat gaf soms een onterecht negatief beeld over mensen met het Down-syndroom. Proef er wel een moralistische ondertoon in en dat maakt de film voor mij aanvaardbaar.

Daniel Auteuil vind ik altijd wel sterke rollen spelen, maar voor Pascal Duquenne is dit toch wel een hele bijzondere prestatie, ook voor al zijn vrienden en vriendinnen die ook op de achtste dag geboren zijn.....Het blijven bijzondere mensen.... (en ik kan het weten, want ik heb zelf een geestelijk gehandicapte zwager die mij ontzettend na aan het hart ligt)

Had deze nog nooit gezien. Er zijn weinig films met een mongooltje in een centrale rol. Dit kon niks worden in de hand van een minder competente regisseur. Gelukkig hebben we Jaco Van Dormael, die er een mooi modern sprookje van maakt, vol poëzie en fantasie (die surrealistische stukjes met Luis Mariano en de moeder van Georges zijn goed gevonden). Twee mensen met een verschillende mentale leefwereld maken dan toch een connectie en vinden iets dat hen verbindt en verenigt. Inderdaad vind ik het ook iets te sentimenteel maar er zijn evenzeer grappige momenten (de losgeslagen mongolen die een van kapen in een garage) die de balans goed in het midden houden. De film maakt van mensen met het syndroom van Down wezens met een hunkering naar affectie en liefde die hen tot onze gelijken maakt. Misschien is Van Dormael misschien net teveel moraalridder op dat vlak maar ik kan het hem vergeven. Zeer goed.

Matig.

Tweede kijkbeurt, begrijp nog altijd niet dat men het ooit een goed idee vond om dit met een heel leerjaar te gaan kijken in de bioscoop. Niet meteen een typische film voor middelbare studenten, al is het uiteindelijk wel een stuk beter dan ik me herinnerde. Toch is het de minste van van Dormael.

Het is vooral een wat rechtlijnigere film. In z'n ander werk is hij veel speelser, zowel in beeldtaal als in structuur. Die beeldtaal zie je hier af en toe ook wel een beetje terug, maar veel beperkter. De structuur van de film is eerder rechtlijnig. Verhaal deed me zelfs wat denken aan Kikujiro, al vond ik die film wel een pak leuker.

Twee uur is wat te lang en tussen enkele geslaagde scenes zitten er ook een hele hoop momenten die niet al te best werken. Daarbij is het soms ook net wat te melig, al is dat vooral omdat de film elders niet 100% overtuigt vermoed ik. Moest de stilering beter geweest zijn had dat mij ongetwijfeld minder gestoord.

Niet meer het jeugdtrauma dat ik ooit had, maar nog steeds geen geweldige film.

2.5*

Le huitième jour is een film die wat doet denken aan Rain man, maar dan flink overgoten door een Jaco Van Dormaelsausje. Je moet er van houden, van de soms absurde komische gebruiken van Van Dormael. Het jammere van de hele film is het uitgesproken zwart-wit denken. De film creëert twee kunstmatige gepolariseerde figuren en laat hen naar elkaar toegroeien. Een zakenman Harry wiens privéleven een puinhoop is en een persoon met het syndroom van Down die wegkwijnt in een tehuis na de dood van zijn moeder.

Het hele plot voelt wat vreemd aan. Het is vrij ongeloofwaardig dat beiden aan elkaar vastzitten en niet meer van elkaar verlost raken. Het komt te geforceerd over. Ongeacht waarschijnlijk de goede bedoelingen van Van Dormael kan ik me niet van de idee ontdoen dat de personen met Down nogal bruut of dom worden voorgesteld. Zeker bij de vriendengroep van George die meer wegheeft van een groep hooligans dan van personen met een beperking. Het viel me ook op hoe afkerig de samenleving reageert op dergelijke personen. Het kon het tijdsbeeld zijn, maar dan nog, vrij angstig en egocentrisch allemaal.

Mooie prestatie wel van Duquenne als amateur zonder ervaring in de filmwereld. Zeer mooie en fijne momenten, jammer genoeg afgewisseld met wat clichés. Afwisselend komisch en ontroerend, maar evenzeer irritant of vervelend. Al bij al zeker geslaagd.

Kitscherig en nu al vrij gedateerd gebeuren over een man met down-syndroom (Georges) als een soort nobele wilde, die de conformistische kapitalist (Harry) een spiegel voorhoudt. Gaap.

Pakt hier en daar wat elementen uit vergelijkbare Hollywoodfilms uit de jaren '80 en '90 en maakt die zo mogelijk nog sentimenteler.

Zou anno 2023 ook niet meer op deze manier gemaakt worden en daar ben ik allerminst rouwig om. Geef mij dan maar The Peanut Butter Falcon.

Ik merk ook dat ik geen fan ben van Van Dormael, want Toto Le Héros en Mr. Nobody waren evenmin mijn ding.