Grim Prairie Tales: Hit the Trail... to Terror (1990)

Jaren geleden eens op de BBC gezien. Het gaat eigenlijk om drie of vier verhalen, waarvan de verteller de ander probeert te overtroeven met een enger verhaal dan de ander had. (Hetgeen ik eigenlijk niet hoef te melden omdat het al in de plotomschrijving staat. Maar vooruit, voor degenen die het plot gemist hebben, laat ik het staan.)

In mijn herinnering vond ik eerste verhaal eigenlijk het leukst.

3*

SAAI

Ik herinner me nog iets met een verhaal over iemand die opgezogen/opgegeten werd door een vagina...kostelijk!

De wrap-around story is opvallend genoeg het leukste aan de film. James Earl Jones en Brad Dourif die elkaar proberen te overtreffen in het vertellen van 'enge' campfire stories, dat werkt best vermakelijk. Helaas zijn de verhalen zelf niet best. De scene met de ''hongerige'' vagina springt er wel héél ver bovenuit. Niet alleen omdat het een geweldig stukje is, maar eigenlijk vooral omdat de andere verhalen gewoon niets te bieden hebben. Leuk concept, prima opgezet en uiteindelijk dus met één leuk verhaaltje.

Mwa.

Het concept van de film waarin twee personen elkaar proberen te verslaan door middel van enge verhaaltjes vertellen klinkt leuk, maar helaas valt het eindresultaat vies tegen. Wel was ik verrast door de cast, want de twee hoofdpersonages worden namelijk gespeeld door Jones en Dourif, geen onbekende namen.

De setting is interessant. Alles rondom het kampvuur is op de juiste wijze ingericht. Lekker in het donker met een sterrenhemel en een wazige achtergrond. Een ideale setting eigenlijk voor spookverhalen. Alles wat dus nog ontbreekt zijn de verhaaltjes zelf, en aangezien het een fantasierijke film is bij vlagen had ik ook zeker zin in die verhaaltjes.

Het eerste verhaaltje valt alleen wat tegen. Het betreft in principe gewoon een flinterdun verhaaltje over een cowboy die door vijandig land trekt. Geen heel eng verhaal lijkt me. Het tweede verhaaltje is al wat interessanter, maar ook fantasierijker. De sfeer mag er wezen, alleen blijft het acteerwerk achter waardoor de chemie die er wel had moeten zijn volledig doodslaat.

Het derde verhaaltje wordt door Dourif verteld, en is meteen het enige verhaaltje dat hij verteld. Het is een veel realistischer verhaal met een leuke opzet en een enkele, sterke scene. Verder leunt dat verhaaltje vooral op drama, waardoor het ook iets zuurder smaakt. Het laatste verhaal is het meest speelse, maar weet de middelmaat niet te laten stijgen. Zo zitten alle verhaaltjes tegen hetzelfde niveau aan; niet al te boeiend.

Het had een leuke film kunnen zijn en wordt charmant geregisseerd. In de verhaaltjes zit genoeg variatie en de uitgangspunten zijn leuk, ondersteund door goed acteerwerk van Dourif en Jones, maar daar houdt het op. Het kent net genoeg vooruitgang om niet saai te worden, maar niet genoeg om ook interessant te worden. Zeer middle-of-the-road dus.